Lord Oakhurst'un Laneti

BEN

Lord Oakhurst, Oakhurst Kalesi'nin doğu kanadındaki meşe odasında can çekişiyordu. Yaz akşamının sakinliğinde açık pencereden içeri, yeni açan menekşelerin ve tomurcuklanan ağaçların tatlı kokusu geliyordu ve ölmekte olan adama, yeryüzünün güzelliği ve zarafeti, hayatının son günü olan bu parlak Haziran gününde hiç olmadığı kadar belirgin görünüyordu.

Kocasının, bizzat dehşet kralının varlığının bile değiştiremeyeceği bir bağlılık ve güçle sevdiği genç karısı, odada ağlayarak ve kederli bir şekilde dolaşıyor, bazen hastanın yastığını düzeltiyor ve ona teselli vermek için yapılabilecek bir şey olup olmadığını alçak, kederli bir sesle soruyor, bazen de önlüğünün cebinde taşıdığı çikolatalı karamelleri boğuk hıçkırıklarla yiyordu. Hizmetçiler, ölümün beklenen bir misafir olduğu bir evde hakim olan o sessiz ve ağır adımlarla gidip geliyorlardı ve hatta yaklaşımlarını haber veren kırık porselen ve paramparça camların çarpışma sesleri bile, her zamankinden daha az şiddet ve gürültüyle kulağa çarpıyor gibiydi.

Lord Oakhurst, geçmiş günleri, o zamanlar henüz çekici ve masum bir kız olan güzel genç karısını nasıl etkilediğini ve kazandığını düşünüyordu. Anıları canlanınca o sahneler ne kadar da net ve ayrıntılı bir şekilde gözünde belirdi. Sanki bir kez daha, yıldızların altında alacakaranlıkta yemin ettikleri eski kestane korusunun altında duruyordu; Haziran güllerinin nadir kokusu ve akşam yemeğinin kokusu hafifçe esen rüzgarla geliyordu. Orada ona aşkını söylemişti; tüm mutluluğunun ve gelecekteki sevincinin onu gelin olarak kazanma umudunda yattığını; eğer geleceğini onun bakımına emanet ederse, ömür boyu bağlılığının ona olacağını ve tek düşüncesinin onun hayatını uzun bir güneş ışığı ve fıstık şekerlemesi günü haline getirmek olacağını söylemişti.

Onun, kız gibi utangaç ve çekingen bir şekilde önce tereddüt ettiğini ve kendi kendine "yaşlı, kel kafalı bir herif" diye mırıldandığını, ama ona onsuz bir hayatın kendisi için tam bir alay konusu olacağını ve yıllık gelirinin 50.000 sterlin olduğunu söylediğinde, kendini ona attığını ve benekli bir ineğe yapışmış bir kene gibi orada donakaldığını ve sevinç gözyaşlarıyla "Hen-ery, ben seninim" dediğini ne kadar da net hatırlıyordu.

Ve şimdi ölüyordu. Birkaç saat içinde ruhu Yok Edici'nin çağrısıyla yükselecek ve zavallı, zayıf, dünyevi bedenini terk ederek o karanlık ve korkunç Bilinmeyen Diyar'a gidecek ve ölümlü insana kendini göstermeyen o Gizemi kesin olarak çözecekti.

II

Bir at arabası caddede hızla ilerleyip kapının önünde durdu. Ünlü Londralı doktor Sir Everhard FitzArmond, telgrafla çağrıldığı için arabadan indi ve hızla mermer basamaklardan yukarı çıktı. Lady Oakhurst onu kapıda karşıladı, güzel yüzünde büyük bir endişe ve keder vardı. "Ah, Sir Everhard, geldiğinize çok sevindim. Durumu hızla kötüleşiyor gibi görünüyor. Telgrafta bahsettiğim badem kremasını getirdiniz mi?"

Sör Everhard cevap vermedi, sessizce ona bir paket uzattı ve ağzına birkaç diş sarımsak atarak Lord Oakhurst'un dairesine çıkan merdivenleri tırmandı. Leydi Oakhurst da onu takip etti.

Sör Everhard hastasının yatağının yanına yaklaştı ve elini nazikçe bu hasta adamın teşhis kağıdının üzerine koydu. Ciddi ve ağırbaşlı bir şekilde şu sözleri söylerken, profesyonel yüzünde bir hüzün belirdi: "Hanımefendi, eşiniz vefat etti."

Leydi Oakhurst ilk başta onun teknik dilini anlamadı ve güzel ağzı bir an için badem kremasını çiğnedi. Ama kısa süre sonra anlamı kavradı ve kocasının hizmetkarlarını parçalamak için yatağının yanında tutmaya alışkın olduğu bir baltayı kaptı, Lord Oakhurst'un özel evraklarını içeren dolabını açtı ve hevesli elleriyle içinden aldığı belgeyi açtı. Sonra, bir buharlı piyanonun ahırın arkasına gidip çaresizlik içinde kendini tekmelemesine neden olacak vahşi, doğaüstü bir çığlıkla yere yığıldı ve bayıldı.

Sir Everhard FitzArmond kağıdı alıp içeriğini okudu. Bu, Lord Oakhurst'un vasiyetnamesiydi; tüm mal varlığını, amacı talaştan şeftali brendisi elde etme yöntemini icat etmek olan bir bilimsel kuruma bırakıyordu.

Sör Everhard odanın etrafına hızlıca göz attı. Kimse görünmüyordu. Vasiyetnameyi yere bırakarak, ortadaki sehpadan bazı değerli süs eşyalarını ve nadir altın ve gümüş telkari işlerini hızla ceplerine koydu ve hizmetkârları çağırmak için zili çaldı.

III

Sör Everhard FitzArmond, Oakhurst Kalesi'nin merdivenlerinden indi ve kapıdan parkın büyük demir kapılarına giden yola çıktı. Lord Oakhurst hayatı boyunca büyük bir sporcu olmuş ve her zaman iyi donanımlı bir köpek kulübesi bulundurmuştu; köpekler şimdi saklandıkları yerlerden fırlayıp yüksek sesli ulumalarla doktorun üzerine atıldılar, dişlerini bacaklarına saplayıp giysilerine ciddi zarar verdiler.

Sir Everhard, mesleki saygınlığından ve insan acılarına karşı her zamanki kayıtsızlığından sıyrılıp, kişisel duygularının etkisiyle dehşet verici ve yıkıcı bir küfür savurdu ve büyük bir hızla arabasına koşarak şehre doğru uzaklaştı.