Klątwa Lorda Oakhursta

I

Lord Oakhurst umierał w dębowej komnacie we wschodnim skrzydle zamku Oakhurst. Przez otwarte okno, w ciszy letniego wieczoru, wpadał słodki zapach wczesnych fiołków i pączkujących drzew, a umierającemu wydawało się, że piękno i uroda ziemi nigdy nie były tak widoczne jak w ten jasny czerwcowy dzień, jego ostatni dzień życia.

Jego młoda żona, którą kochał z oddaniem i siłą, których nie mogła zmienić obecność samego króla grozy, krzątała się po apartamencie, płacząc i pogrążona w smutku. Czasem układała choremu poduszkę i pytała go cichym, żałobnym głosem, czy można go jakoś pocieszyć, a czasem, tłumiąc szloch, zajadała czekoladowe karmelki, które nosiła w kieszeni fartucha. Służący chodzili tam i z powrotem tym cichym i przytłumionym krokiem, typowym dla domu, w którym śmierć jest oczekiwanym gościem, a nawet trzask tłuczonej porcelany i drżącego szkła, oznajmiający ich nadejście, zdawał się docierać do uszu z mniejszą gwałtownością i głośnością niż zwykle.

Lord Oakhurst rozmyślał o minionych dniach, kiedy zalecał się i zdobywał piękną, młodą żonę, która wówczas była zaledwie czarującą i niewinną dziewczyną. Jak wyraźnie i szczegółowo te sceny odżyły na wezwanie jego pamięci. Zdawało mu się, że znów stoi pod starym kasztanowym gajem, gdzie o zmierzchu, pod gwiazdami, złożyli sobie przysięgę małżeńską; podczas gdy rzadki zapach czerwcowych róż i zapach kolacji łagodnie niósł się na wietrze. Tam wyznał jej swoją miłość; że całe jego szczęście i przyszła radość leżą w nadziei, że uda mu się ją zdobyć na żonę; że jeśli powierzy mu swoją przyszłość, poświęcenie jego życia będzie jej, a jego jedyną myślą będzie uczynienie jej życia jednym długim dniem pełnym słońca i orzechowych cukierków.

Jak wyraźnie pamiętał, jak ona z dziewczęcą nieśmiałością i wstydliwością na początku się zawahała i mruknęła coś do siebie o „starym łysym urwisie”, ale gdy powiedział jej, że dla niego życie bez niej byłoby cholerną kpiną i że jego roczny dochód wynosi 50 000 funtów, rzuciła się na niego i zamarła tam z uporem kleszcza na pręgowanej krowie, i rzekła ze łzami radości: „Hen-ery, jestem twoja”.

A teraz umierał. Za kilka krótkich godzin jego duch powstanie na wezwanie Niszczyciela i, opuszczając swoje biedne, słabe, ziemskie ciało, wyruszy w tę mroczną i przerażającą Krainę Nieznaną, by z całą pewnością rozwikłać Tajemnicę, która nie objawia się śmiertelnikowi.

II

Powóz szybko przejechał aleją i zatrzymał się przed drzwiami. Sir Everhard FitzArmond, słynny londyński lekarz, do którego telegrafowano, wysiadł i szybko wszedł po marmurowych schodach. Lady Oakhurst powitała go w drzwiach, a jej piękna twarz wyrażała wielki niepokój i smutek. „Och, sir Everhard, tak się cieszę, że pan przyjechał. Wygląda na to, że szybko tonie. Czy przywiózł pan kremowe migdały, o których wspominałem w telegramie?”

Sir Everhard nie odpowiedział, tylko w milczeniu wręczył jej paczkę i wsunął do ust kilka goździków, wchodząc po schodach prowadzących do apartamentu lorda Oakhursta. Lady Oakhurst podążyła za nim.

Sir Everhard podszedł do łóżka pacjenta i delikatnie położył dłoń na diagnozie. Cień wzruszenia przemknął po jego profesjonalnej twarzy, gdy z powagą i uroczystością wypowiedział te słowa: „Pani, pani mąż wyzionął ducha”.

Lady Oakhurst początkowo nie zrozumiała jego technicznego języka, a jej piękne usta na chwilę oderwały się od kremowych migdałów. Wkrótce jednak jego intencje olśniły ją i chwyciła siekierę, którą jej mąż zwykł trzymać przy łóżku, by kaleczyć służbę, i otworzyła szafkę lorda Oakhursta, w której znajdowały się jego prywatne dokumenty. Chwytliwymi rękami otworzyła dokument, który z niej wyjęła. Potem, z dzikim, nieziemskim wrzaskiem, który sprawiłby, że parowe pianino wyskoczyłoby za stodołę i zaczęłoby się wierzgać z rozpaczy, upadła nieprzytomna na podłogę.

Sir Everhard FitzArmond podniósł papier i przeczytał jego treść. Lord Oakhurst w testamencie zapisał cały swój majątek instytucji naukowej, której celem miało być wynalezienie sposobu na ekstrakcję brandy brzoskwiniowej z trocin.

Sir Everhard rozejrzał się szybko po pokoju. Nikogo nie było widać. Upuściwszy testament, szybko przeniósł do kieszeni cenne ozdoby i rzadkie okazy złotej i srebrnej filigranowej roboty ze stołu na środek stołu i zadzwonił na służbę.

III

Sir Everhard FitzArmond zszedł po schodach zamku Oakhurst i ruszył aleją prowadzącą od wejścia do wielkich żelaznych bram parku. Lord Oakhurst był za życia znakomitym sportowcem i zawsze trzymał dobrze zaopatrzoną hodowlę psów, które teraz wybiegały ze swoich kryjówek i z głośnym skowytem rzuciły się na lekarza, wbijając mu kły w dolne kończyny i poważnie uszkadzając ubranie.

Sir Everhard, wytrącony ze swojej zawodowej godności i zwykłej obojętności na ludzkie cierpienie, poddał się osobistym uczuciom, dał upust straszliwej i okrutnej klątwie i pobiegł szybko do swego powozu, którym odjechał w stronę miasta.