De vloek van Lord Oakhurst

I

Lord Oakhurst lag op sterven in de eikenhouten kamer in de oostelijke vleugel van Oakhurst Castle. Door het open raam, in de kalmte van de zomeravond, drong de zoete geur van de eerste viooltjes en ontluikende bomen naar binnen, en voor de stervende man leek het alsof de schoonheid van de aarde nog nooit zo duidelijk was geweest als op deze heldere junidag, zijn laatste levensdag.

Zijn jonge vrouw, die hij met een toewijding en kracht liefhad die zelfs de aanwezigheid van de koning der verschrikkingen niet kon veranderen, liep huilend en bedroefd door het appartement. Soms schikte ze het kussen van de zieke en vroeg hem met zachte, droevige stem of er iets gedaan kon worden om hem te troosten. Dan at ze, met ingehouden snikken, wat chocoladekaramels die ze in de zak van haar schort droeg. De bedienden liepen heen en weer met die stille, ingetogen tred die heerst in een huis waar de dood een verwachte gast is, en zelfs het gekletter van gebroken porselein en versplinterd glas, dat hun nadering aankondigde, klonk minder heftig en luid dan gewoonlijk.

Lord Oakhurst dacht terug aan vervlogen tijden, toen hij zijn mooie jonge vrouw, toen nog een charmant en onschuldig meisje, het hof had gemaakt. Hoe helder en gedetailleerd kwamen die beelden voor zijn geestesoog. Het leek alsof hij weer onder het oude kastanjebos stond waar ze elkaar in de schemering onder de sterren hun trouw hadden beloofd; terwijl de zeldzame geur van de junirozen en de geur van het avondeten zachtjes op de bries meevoerden. Daar had hij haar zijn liefde verklaard; hoe zijn hele geluk en toekomstige vreugde afhingen van de hoop haar tot bruid te mogen maken; dat als ze haar toekomst aan hem zou toevertrouwen, de toewijding van zijn leven de hare zou zijn, en zijn enige gedachte zou zijn om haar leven één lange dag vol zonneschijn en pindasnoepjes te maken.

Hij herinnerde zich nog levendig hoe ze, met meisjesachtige verlegenheid en koketterie, eerst had geaarzeld en iets in zichzelf had gemompeld over "een oude kale lomperik", maar toen hij haar vertelde dat een leven zonder haar voor hem een ​​regelrechte aanfluiting zou zijn en dat zijn inkomen 50.000 pond per jaar bedroeg, wierp ze zich op hem en bleef daar als aan de grond genageld staan, als een teek op een gevlekte koe, en zei met tranen van vreugde: "Hen-ery, ik ben van jou."

En nu lag hij op sterven. Binnen enkele uren zou zijn geest opstaan ​​op de roep van de Vernietiger en, zijn arme, zwakke, aardse lichaam verlatend, zou hij uitgaan naar dat duistere en gevreesde Onbekende Land en met zekerheid dat Mysterie ontrafelen dat zich niet aan stervelingen openbaart.

II

Een koets reed snel de laan op en stopte voor de deur. Sir Everhard FitzArmond, de beroemde Londense arts, die per telegram was opgeroepen, stapte uit en liep snel de marmeren trappen op. Lady Oakhurst ontmoette hem bij de deur, haar mooie gezicht toonde grote bezorgdheid en verdriet. "Oh, Sir Everhard, wat ben ik blij dat u gekomen bent. Het gaat snel slechter met hem. Heeft u de amandelen met room meegenomen waarover ik in het telegram schreef?"

Sir Everhard antwoordde niet, maar overhandigde haar zwijgend een pakketje en, nadat hij een paar kruidnagels in zijn mond had gestoken, liep hij de trap op naar het appartement van Lord Oakhurst. Lady Oakhurst volgde hem.

Sir Everhard naderde het bed van zijn patiënt en legde voorzichtig zijn hand op de diagnose van deze zieke man. Een vleugje emotie trok over zijn professionele gelaat toen hij ernstig en plechtig de volgende woorden uitsprak: "Mevrouw, uw echtgenoot is overleden."

Lady Oakhurst begreep aanvankelijk zijn technische taal niet, en haar mooie mond hield even op met het eten van de amandelcrème. Maar al snel drong zijn bedoeling tot haar door, en ze greep een bijl die haar man gewoonlijk naast zijn bed bewaarde om zijn bedienden mee te verminken, en sloeg de kast van Lord Oakhurst open waarin zijn persoonlijke documenten lagen. Met gretige handen opende ze het document dat ze eruit haalde. Toen, met een wilde, bovenaardse gil die een stoompiano achter een schuur zou hebben doen vluchten en zichzelf in wanhoop zou hebben laten schoppen, viel ze bewusteloos op de grond.

Sir Everhard FitzArmond pakte het papier op en las de inhoud. Het was het testament van Lord Oakhurst, waarin hij al zijn bezittingen naliet aan een wetenschappelijke instelling die zich ten doel moest stellen een methode te ontwikkelen om perzikbrandewijn uit zaagsel te winnen.

Heer Everhard wierp een snelle blik door de kamer. Er was niemand te zien. Hij liet het testament vallen, stopte snel enkele waardevolle sieraden en zeldzame exemplaren van gouden en zilveren filigraanwerk van de salontafel in zijn zakken en luidde de bel voor de bedienden.

III

Sir Everhard FitzArmond daalde de trap van Oakhurst Castle af en kwam op de laan terecht die van de ingang naar de grote ijzeren poorten van het park leidde. Lord Oakhurst was tijdens zijn leven een fervent sportman geweest en had altijd een goed gevulde kennel met straathonden gehouden. Deze stormden nu uit hun schuilplaatsen tevoorschijn en sprongen met luid gejank op de arts af, waarbij ze hun tanden in zijn benen zetten en zijn kleding ernstig beschadigden.

Sir Everhard, die door de persoonlijke ervaring van zijn gevoelens uit zijn professionele waardigheid en gebruikelijke onverschilligheid ten opzichte van menselijk lijden was gerukt, uitte een afschuwelijke en verwoestende vloek, rende snel naar zijn koets en reed weg richting de stad.