คำสาปของลอร์ดโอคเฮิร์สต์

ฉัน

ลอร์ดโอ๊กเฮิร์สต์กำลังจะสิ้นใจในห้องไม้โอ๊กปีกตะวันออกของปราสาทโอ๊กเฮิร์สต์ ในยามเย็นอันสงบของฤดูร้อน กลิ่นหอมหวานของดอกไวโอเล็ตและต้นไม้ที่กำลังผลิใบโชยเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดอยู่ และสำหรับชายผู้กำลังจะตายนั้น ดูเหมือนว่าความงดงามและความน่ารักของโลกไม่เคยปรากฏชัดเจนเท่าในวันอันสดใสของเดือนมิถุนายนนี้ ซึ่งเป็นวันสุดท้ายในชีวิตของเขา

ภรรยาสาวของเขา ผู้ซึ่งเขารักด้วยความรักและความผูกพันที่แม้แต่ราชาแห่งความน่าสะพรึงกลัวก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ เดินไปมาในห้องด้วยความโศกเศร้าและร่ำไห้ บางครั้งก็จัดหมอนให้สามีที่ป่วย และถามเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและเศร้าโศกว่ามีอะไรที่จะช่วยให้เขาสบายขึ้นได้บ้าง และบางครั้งก็สะอื้นไห้พลางกินช็อกโกแลตคาราเมลที่เธอพกไว้ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อน เหล่าคนรับใช้เดินไปมาด้วยฝีเท้าที่เงียบสงบและแผ่วเบา ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของบ้านที่ความตายเป็นแขกที่รอคอย และแม้แต่เสียงจานชามแตกและแก้วสั่นที่บ่งบอกถึงการมาถึงของพวกเขา ก็ดูเหมือนจะดังเข้าหูด้วยความรุนแรงและเสียงที่เบากว่าปกติ

ลอร์ดโอ๊กเฮิร์สต์กำลังนึกถึงวันเวลาที่ผ่านมา เมื่อเขาเกี้ยวพาราสีและได้ครองใจภรรยาสาวสวยของเขา ซึ่งในตอนนั้นยังเป็นเพียงหญิงสาวที่น่ารักและไร้เดียงสา ภาพเหล่านั้นผุดขึ้นมาในความทรงจำอย่างชัดเจนและละเอียดลออ เขาเหมือนได้ยืนอยู่ใต้ต้นเกาลัดเก่าแก่ที่พวกเขาให้คำมั่นสัญญากันในยามพลบค่ำใต้แสงดาว ขณะที่กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกกุหลาบเดือนมิถุนายนและกลิ่นอาหารเย็นลอยมาตามสายลม ที่นั่นเขาได้บอกรักเธอ บอกเธอว่าความสุขและความปิติในอนาคตทั้งหมดของเขาขึ้นอยู่กับความหวังที่จะได้ครองใจเธอเป็นเจ้าสาว หากเธอไว้วางใจให้เขาดูแลอนาคตของเธอ ความทุ่มเทตลอดชีวิตของเขาจะเป็นของเธอ และความคิดเดียวของเขาคือการทำให้ชีวิตของเธอเต็มไปด้วยแสงแดดและลูกอมถั่วลิสง

เขายังจำได้ชัดเจนว่าตอนแรกเธอลังเลด้วยความเขินอายและงุ่มง่ามแบบเด็กสาว และพึมพำอะไรบางอย่างกับตัวเองเกี่ยวกับ “ไอ้แก่หัวล้านใส่ลูกปัด” แต่เมื่อเขาบอกเธอว่าชีวิตที่ปราศจากเธอจะเป็นเรื่องตลกสิ้นดี และรายได้ของเขาคือ 50,000 ปอนด์ต่อปี เธอก็โผเข้ากอดเขาและแข็งทื่ออยู่ตรงนั้นด้วยความเหนียวแน่นราวกับเห็บเกาะอยู่บนวัวลาย และพูดด้วยน้ำตาแห่งความสุขว่า “เฮนรี่ ฉันเป็นของเธอ”

และบัดนี้เขากำลังจะตาย ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า วิญญาณของเขาจะลอยขึ้นไปตามเสียงเรียกของผู้ทำลายล้าง และละทิ้งร่างกายที่อ่อนแอและไร้ค่าของเขาไปสู่ดินแดนลึกลับที่น่าสะพรึงกลัว และไขปริศนาที่มนุษย์ไม่อาจรู้ได้ด้วยความแน่นอน

2.

รถม้าคันหนึ่งแล่นมาตามถนนอย่างรวดเร็วและจอดที่หน้าประตู เซอร์เอเวอร์ฮาร์ด ฟิตซ์อาร์มอนด์ แพทย์ชื่อดังแห่งลอนดอน ผู้ซึ่งได้รับโทรเลขเรียกตัวมา ได้ลงจากรถและรีบขึ้นบันไดหินอ่อนไป เลดี้โอคเฮิร์สต์ออกมาพบเขาที่ประตู ใบหน้าอันงดงามของเธอแสดงออกถึงความวิตกกังวลและความโศกเศร้าอย่างมาก “โอ้ เซอร์เอเวอร์ฮาร์ด ฉันดีใจมากที่คุณมา เขาดูเหมือนอาการจะทรุดลงอย่างรวดเร็ว คุณนำอัลมอนด์เคลือบครีมที่ฉันกล่าวถึงในโทรเลขมาด้วยหรือเปล่าคะ”

เซอร์เอเวอร์ฮาร์ดไม่ได้ตอบอะไร แต่ส่งห่อของให้เธอเงียบๆ แล้วคาบกานพลูสองสามดอกเข้าปาก ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังห้องพักของลอร์ดโอ๊กเฮิร์สต์ เลดี้โอ๊กเฮิร์สต์เดินตามไป

เซอร์เอเวอร์ฮาร์ดเดินเข้าไปใกล้เตียงคนไข้และวางมือลงบนใบวินิจฉัยโรคของชายป่วยอย่างเบามือ ความรู้สึกเศร้าปรากฏขึ้นบนใบหน้าอันเคร่งขรึมของเขาขณะที่เขากล่าวคำเหล่านี้ด้วยน้ำเสียงจริงจังและเคร่งขรึมว่า “คุณผู้หญิง สามีของคุณเสียชีวิตแล้วครับ”

ในตอนแรก เลดี้โอ๊กเฮิร์สต์ไม่เข้าใจภาษาทางเทคนิคของเขา และริมฝีปากอันงดงามของเธอก็หยุดอมอัลมอนด์เคลือบครีมไปชั่วขณะ แต่ไม่นานความหมายของเขาก็ฉายแววออกมา เธอคว้าขวานที่สามีของเธอเคยเก็บไว้ข้างเตียงเพื่อใช้ทำร้ายคนรับใช้ และฟันตู้เก็บเอกสารส่วนตัวของลอร์ดโอ๊กเฮิร์สต์จนเปิดออก จากนั้นด้วยมือที่กระตือรือร้น เธอก็เปิดเอกสารที่หยิบออกมา แล้วด้วยเสียงกรีดร้องที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงของเปียโนไอน้ำที่วิ่งหนีไปหลังโรงนาและเตะตัวเองด้วยความสิ้นหวัง เธอก็หมดสติล้มลงกับพื้น

เซอร์ เอเวอร์ฮาร์ด ฟิตซ์อาร์มอนด์ หยิบกระดาษขึ้นมาอ่าน มันคือพินัยกรรมของลอร์ดโอ๊กเฮิร์สต์ ที่ยกทรัพย์สินทั้งหมดให้แก่สถาบันวิทยาศาสตร์แห่งหนึ่ง ซึ่งมีวัตถุประสงค์ในการคิดค้นวิธีการสกัดบรั่นดีลูกพีชจากขี้เลื่อย

เซอร์เอเวอร์ฮาร์ดเหลือบมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครอยู่แถวนั้น เขาจึงวางพินัยกรรมลง แล้วรีบหยิบเครื่องประดับล้ำค่าและเครื่องประดับทองและเงินฉลุลายหายากจากโต๊ะกลางใส่กระเป๋า ก่อนจะกดกริ่งเรียกคนรับใช้

3.

เซอร์ เอเวอร์ฮาร์ด ฟิตซ์อาร์มอนด์ เดินลงบันไดปราสาทโอ๊กเฮิร์สต์ และเดินออกไปยังทางเดินที่ทอดยาวจากประตูสู่ประตูเหล็กบานใหญ่ของสวนสาธารณะ ลอร์ดโอ๊กเฮิร์สต์เป็นนักกีฬาตัวยงในสมัยที่ยังมีชีวิตอยู่ และมักเลี้ยงสุนัขล่าสัตว์ไว้เป็นจำนวนมาก ซึ่งตอนนี้พวกมันก็พุ่งออกมาจากที่ซ่อนและส่งเสียงเห่าดังลั่น กระโจนเข้าใส่แพทย์ผู้นี้ ฝังเขี้ยวลงบนขาของเขาและสร้างความเสียหายอย่างร้ายแรงต่อเสื้อผ้าของเขา

เซอร์เอเวอร์ฮาร์ด ตกใจจนละทิ้งศักดิ์ศรีในวิชาชีพและความเฉยเมยต่อความทุกข์ยากของมนุษย์ตามปกติ เมื่อความรู้สึกเข้ามามีบทบาทส่วนตัว เขาจึงสบถคำสาปแช่งที่น่ากลัวและร้ายแรงที่สุดออกมา แล้ววิ่งไปที่รถม้าของเขาอย่างรวดเร็วและขับมุ่งหน้าเข้าเมือง