Paketlerin Judkin'i

Üzerinde belirsiz bir tüvit takım elbise olan, kahverengi kağıt paketler taşıyan bir figür. Dorsetshire'daki çamurlu bir yolun virajında ​​aniden karşılaştığımız şey buydu ve kızıl kısrak bize bakıp belli ki reverans yapmayı düşünüyordu. Kısrak yoldan çekinir, zaman zaman da ağırbaşlı davranır ve neyin yanından geçip neyin geçmeyeceğini tahmin etmek mümkün değildir. Ona Redford diyoruz. Judkin ile ilk karşılaşmam böyleydi ve bir sonraki karşılaşmamızda da şartlar aynıydı; aynı çamurlu yol, aynı özür dileyen tüvit takım elbiseli figür, aynı veya çok benzer paketler. Sadece bu sefer kızıl kısrak doğrudan önüne baktı.

Damattan mı sordum yoksa o mu bilgiyi verdi, unuttum; ama bir şekilde bu sokak serserisinin hayat hikayesini yavaş yavaş yeniden kurguladım. Şüphesiz ki, zaman zaman eskiden seçkin süvari alaylarında yer almış ve at sırtında başarılı olmuş, Doğu'nun harikalarını ciğerlerine çekmiş, hayatı bir dans partisi gibi yaşamış, belki de Vali Kupası'na göz dikmiş ve Aden Körfezi çevresinde fantastik atçılık işleri yapmış birçok insanınkiyle aynıydı. Ve sonra altın bir nehir kurudu, güneş ışığı aniden kayboldu ve tanrılar "Git" diye işaret etti. Ve onlar gitmediler. Bunun yerine çamurlu sokaklara, ucuz villalara ve hayatın ucuz dertlerine yöneldiler, armut ağaçlarının büyümesini izlediler ve tavukları yumurtaları için teşvik ettiler. Ve Judkin de tıpkı bu diğerleri gibiydi; Hayat kadehinden şarap aniden dökülmüştü ve o, bilgelerin attığı tortuyu emmek için kalmıştı. Çoğu şeye karşı duyduğu küçümsemenin olduğu günlerde, ucuz bir şarabı mantarının arkasında dondurur gibi ya da sıradan bir kadını peçesinin arkasında dondurur gibi, kızıl kısrağı ve üzerindeki kıyafetini de şıklık iddiasından tamamen yoksun bir şekilde süzerdi; şimdi ise, sonunda bahçıvanın uşağına gidecek ve belki de ona uyacak bir tüvit takım elbise içinde, çamurda metanetle yürüyordu. Başlangıcından önce sonu bilen sevgili tanrılar, belki de bir yerlerde bu giysilere uyacak bir bahçıvan uşağı yetiştiriyorlardı ve Judkin sadece bir bakıcıydı, bu giysilerin bir kısmını işgal ediyordu. Ben böyle düşünmeyi seviyorum ve muhtemelen yanılıyorum. Ve kıyafetleri bir zamanlar onun için bir dinden daha fazlası, neredeyse bir aile kavgasından daha az kutsal olan Judkin, o paketleri villasına ve onu ve paketleri bekleyen karısına geri götürecekti; bildiğimiz kadarıyla bir zamanlar güzel bir fiziği olan ve belki de hâlâ altın gibi bir kalbe sahip olan -en azından dokuz ayar altından diyelim- ama kesinlikle incecik bir ruha sahip olan bir kadın. Ve getiren ve taşıyan kişi, bunların kendi işlerinde nasıl sonuçlandığını anlatacak ve yanlış türde şeker veya iplik getirmişse, bir pastacı kızın bayat bir çörekten sinekleri kovması gibi, o kurşun gibi ağırlaşmış yüzdeki hoşnutsuzluğu yatıştıracaktı. Ve o adam, safkan bir atın huzursuzluğunu yatıştırmanın, altında dans ederkenki nabzının ve kaslarının coşkusu ve heyecanı içinde çırpınışını ve terini dindirmenin ne demek olduğunu biliyordu. O, çöl hayvanlarının akıl almaz ilahilerini mırıldandığı, gözlerinin gece yarısı yıldızlarının yansımasını gösterdiği, yeryüzünün en ıssız yerlerinde bulunmuş ve bir kuluçka makinesinin bakımına kendini kaptırmış. Bu korkunç ve yanlış, yine de onu sokaklarda gördüğümde yüzünde, mutluluk sanılabilecek sıkıcı bir neşe ifadesi vardı. Acaba Judkin of the Parcels, hayatın tortularında, benim birçok su üzerinde gidip gelirken kaçırdığım bir şey mi buldu? Onun sapkınlığında, bilgelerin deliliğinden daha fazla bilgelik mi var? Tanrım bilir.

Sanırım Judkin'i toplamda üç kereden fazla görmedim ve her zaman yol bizim temas noktamızdı; ama bir gün, bulutlu ve ağır bir günde, kızıl kısrak beni istasyona götürürken, seyisin ya da içgüdümün bana Judkin'in evi olduğunu söylediği, kasvetli görünümlü bir villanın yanından geçtim. Dağınık mürver çalılıklarının arasından, bir küreğin tak tak sesleri, arada bir de tıkırtı ve duraklamalar duyuluyordu, sanki biri bir taşı alıp uzağa fırlatmış gibiydi ve biliyordum ki bir armut ağacının köklerine isimsiz şeyler yapıyordu. Eminim ki, yakınında büyük ve geç olgunlaşmış bir kabak yatıyordu ve büyüklüğü ve geç olgunlaşması öğle yemeğinde konuşma konusu olacaktı. Hasat şükran ayinine katılması önerilecekti; hasat genel olarak tatmin edici olmadığından, çiftçilerin tüm kutlama malzemelerini sağlamasına izin vermek haksızlık olurdu.

Ben tren rayları boyunca kasabaya doğru hızla ilerlerken, Judkin elinde bir kabak ve bir sepet dolusu yıldız çiçeğiyle papaz evine doğru ağır ağır yürüyordu. Sepet geri getirilecekti.