Judkin z Paczek

Postać w nieokreślonym tweedowym garniturze, niosąca paczki w brązowym papierze. To właśnie spotkaliśmy nagle na zakręcie błotnistej drogi w Dorsetshire, a dereszowata klacz wpatrywała się i najwyraźniej myślała o dygnięciu. Klacz jest płochliwa, z chwilami stagnacji i nie sposób przewidzieć, co minie, a czego nie. Nazywamy ją Redford. To było moje pierwsze spotkanie z Judkinem, a następnym razem okoliczności były takie same; ta sama błotnista droga, ta sama raczej przepraszająca postać w tweedowym garniturze, te same – albo bardzo podobne – paczki. Tylko tym razem dereszowata patrzyła prosto przed siebie.

Nie pamiętam, czy pytałem stajennego, czy to on przekazał tę informację; ale w jakiś sposób stopniowo odtworzyłem historię życia tego wędrowca po drogach. Była ona bez wątpienia bardzo podobna do historii wielu innych, na których od czasu do czasu wskazuje się jako na tych, którzy kiedyś służyli w elitarnych pułkach kawalerii i byli wybitnymi artystami w siodle; ludzi, którzy tchnęli w swoje płuca cud Wschodu, przemierzali życie jak przez kotylion, mieli może pchnięcie w Puchar Wicekróla i dokonali fantastycznych, końskich rzeczy wokół Zatoki Adeńskiej. A potem złoty strumień wysechł, światło słoneczne nagle zgasło, a bogowie skinęli głową „Start”. I nie odeszli. Zwrócili się ku błotnistym uliczkom, tanim willom i przecenionym bolączkom życia, by obserwować rosnące grusze i zachęcać kury do składania jaj. A Judkin był taki sam jak ci inni; Wino nagle wylało się z jego kielicha życia, a on został, by wyssać resztki, które mądrzy wyrzucają. W czasach, gdy pogardzał większością rzeczy, wpatrywałby się w dereszowatą klacz i jej wybieg bez cienia pretensji do elegancji, tak jak zamroziłby tanie wino za korkiem albo prostą kobietę za welonem; a teraz szedł stoicko przez błoto, w tweedowym garniturze, który ostatecznie trafi do ogrodnika i być może będzie na niego pasował. Dobrzy bogowie, którzy znają koniec przed początkiem, być może hodowali gdzieś ogrodnika, który pasowałby do ubrań, a Judkin był tylko dozorcą, zamieszkującym ich część. Tak właśnie lubię myśleć i prawdopodobnie się mylę. A Judkin, którego ubrania były dla niego kiedyś czymś więcej niż religią, niemal tak samo święte jak rodzinna kłótnia, zanosił te paczki z powrotem do willi i do żony, która czekała na niego i na nich – żony, która, o ile nam wiadomo, miała kiedyś figurę, a być może wciąż ma serce ze złota – powiedzmy, co najmniej z dziewięciokaratowego złota – ale z pewnością duszę z taśmy. A ten, kto przyniósł i zaniósł, wyjaśni, jak mu się to powodziło w jego interesach, a jeśli przyniósł niewłaściwy rodzaj cukru lub nici, wywabi niezadowolenie z tej ołowianej twarzy, jak dziewczyna od cukierni odpędza muchy od czerstwej bułki. A ten człowiek wiedział, co to znaczy ukoić zdenerwowanie pełnej krwi angielskiej, ukoić jego szarpanie i pot, gdy tańczył pod nim w radości i tarciu swoich tętn i chwale swoich ścięgien. Był w surowych zakątkach ziemi, gdzie pustynne bestie jęczały swoją niewyobrażalną psalmodię, a w ich oczach odbijał się blask gwiazd północy – i potrafi zanurzyć się w pielęgnowaniu inkubatora. To okropne i złe, a jednak kiedy spotykałem go na drogach, na jego twarzy malował się wyraz nudnej radości, która mogłaby uchodzić za szczęście. Czy Judkin z Parcels znalazł w odmętach życia coś, co ja przegapiłem, wędrując tam i z powrotem po wielu wodach? Czy w jego przewrotności jest więcej mądrości niż w szaleństwie mędrców? Bogowie wiedzą.

Nie sądzę, żebym widział Judkina więcej niż trzy razy w sumie, a droga zawsze była naszym punktem kontaktowym; ale gdy pewnego ciężkiego, pochmurnego dnia dereszowata klacz wiozła mnie na stację, minąłem ponurą willę, którą stajenny, a raczej instynkt podpowiedział mi, że jest domem Judkina. Zza żywopłotu z postrzępionych krzaków bzu czarnego dobiegał głuchy stuk, głuchy stuk łopaty, z od czasu do czasu brzękiem i ciszą, jakby ktoś wyciągnął kamień i rzucił go gdzieś w dal, i wiedziałem, że robi jakieś bezimienne rzeczy z korzeniami gruszy. Byłem pewien, że niedaleko niego będzie leżał duży i późny kabaczek, a jego wielkość i późność będą tematem rozmów przy lunchu. Zasugerowano by, aby uświetnił on nabożeństwo dziękczynne za żniwa; żniwa były generalnie tak niezadowalające, że niesprawiedliwe byłoby pozwolić rolnikom dostarczyć całego materiału do świętowania.

A podczas gdy ja pędziłem w stronę miasta, Judkin mozolnie zmierzał do plebanii, niosąc kabaczek i kosz pełen dalii. Kosz, który miał zostać zwrócony.