Judkin van de Pakketten

Een figuur in een ondefinieerbaar tweedpak, met pakketjes van bruin papier. Dat was wat we plotseling tegenkwamen in de bocht van een modderig weggetje in Dorsetshire, en de roodbruine merrie staarde ons aan en overwoog duidelijk een buiging te maken. De merrie is schuw voor de weg, met momenten van onbewogenheid, en je weet nooit wat ze wel en niet zal passeren. We noemen haar Redford. Dat was mijn eerste ontmoeting met Judkin, en de volgende keer waren de omstandigheden hetzelfde; hetzelfde modderige weggetje, dezelfde ietwat verontschuldigende figuur in het tweedpak, dezelfde – of zeer vergelijkbare – pakketjes. Alleen keek de roodbruine merrie deze keer recht voor zich uit.

Of ik het de stalknecht vroeg of dat hij het zelf vertelde, weet ik niet meer; maar op de een of andere manier heb ik gaandeweg de levensgeschiedenis van deze zwerver gereconstrueerd. Die was ongetwijfeld grotendeels hetzelfde als die van vele anderen die zo nu en dan worden genoemd als voormalige leden van elite-cavalerie-regimenten en befaamde ruiters; mannen die de wonderen van het Oosten in hun longen hebben gezogen, door het leven hebben gezworven als door een bal, misschien een poging hebben gedaan om de Viceroy's Cup te winnen en fantastische paardenavonturen hebben beleefd rond de Golf van Aden. En toen droogde een gouden beek op, verdween het zonlicht plotseling en knikten de goden: "Ga." En ze gingen niet. In plaats daarvan wendden ze zich tot de modderige paden, de goedkope villa's en de afgeprijsde ellende van het leven, om perenbomen te zien groeien en kippen te houden voor hun eieren. En Judkin was net als deze anderen; De wijn was plotseling uit zijn levensbeker gemorst, en hij was blijven zitten om de drab op te zuigen die de wijzen weggooien. In de tijd dat hij de meeste dingen minachtte, zou hij de roan merrie en haar vertoon zonder enige pretentie van elegantie hebben aangestaard, zoals hij een goedkope claret achter de kurk zou hebben bevroren, of een gewone vrouw achter haar sluier; en nu liep hij stoïcijns door de modder, in een tweedpak dat uiteindelijk naar de tuinjongen zou gaan, en hem misschien wel zou passen. De lieve goden, die het einde kennen vóór het begin, kweekten misschien ergens een tuinjongen die de kleren zou passen, en Judkin was slechts een beheerder, die een deel ervan bewoonde. Dat is wat ik graag denk, en ik heb het waarschijnlijk mis. En Judkin, voor wie kleding ooit meer dan een religie was geweest, nauwelijks minder heilig dan een familieruzie, bracht die pakketten terug naar zijn villa en naar de vrouw die hem en de pakketten opwachtte – een vrouw die, voor zover wij weten, ooit een figuur had en misschien nog steeds een hart van goud heeft – van negenkaraats goud, laten we zeggen – maar ongetwijfeld een ziel van lint. En degene die de pakketten heeft gebracht, zal uitleggen hoe het hem is bevallen, en als hij de verkeerde soort suiker of garen heeft meegebracht, zal hij de onvrede van dat loodzware gezicht wegwuiven zoals een banketbakkersmeisje vliegen van een oud broodje verdrijft. En die man wist hoe het was om de onrust van een volbloedpaard te sussen, om zijn gejammer en gezweet te verzachten terwijl het onder hem danste in de vreugde en het schuren van zijn hartslag en de glorie van zijn dauw. Hij is in de ruige uithoeken van de aarde geweest, waar de woestijndieren hun ondenkbare psalmen zongen en hun ogen de weerkaatsing van de middernachtsterren weerkaatsten – en hij kan zich volledig wijden aan de verzorging van een couveuse. Het is afschuwelijk en verkeerd, en toch, wanneer ik hem in de steegjes tegenkom, draagt ​​zijn gezicht een uitdrukking van gekunstelde vrolijkheid die voor geluk zou kunnen doorgaan. Heeft Judkin van de Pakketten iets gevonden in de droesem van het leven dat ik heb gemist tijdens mijn zwerftochten over vele wateren? Schuilt er meer wijsheid in zijn perversiteit dan in de waanzin van de wijzen? De lieve goden weten het.

Ik denk dat ik Judkin in totaal maar drie keer heb gezien, en altijd was het pad ons ontmoetingspunt; maar toen de roan merrie me op een zware, bewolkte dag naar het station bracht, passeerde ik een onopvallende villa waarvan de stalknecht, of mijn instinct, me vertelde dat het Judkins huis was. Vanachter een heg van rafelige vlierstruiken hoorde ik het doffe geluid van een spade, afgewisseld met een rinkelend geluid en een pauze, alsof iemand een steen had uitgekozen en in de verte had gegooid, en ik wist dat hij onbeschrijfelijke dingen aan de wortels van een perenboom aan het doen was. Vlakbij hem, daar was ik zeker van, zou een grote, late courgette liggen, en de grootte en de late rijpheid ervan zouden een gespreksonderwerp zijn tijdens de lunch. Men zou voorstellen dat de courgette de oogstdienst zou sieren; aangezien de oogst over het algemeen zo teleurstellend was geweest, zou het oneerlijk zijn om de boeren al het materiaal voor de feestvreugde te laten leveren.

En terwijl ik met hoge snelheid over het spoor richting de stad reed, sjokte Judkin naar de pastorie met een courgette en een mand vol dahlia's. De mand moest ik terugbrengen.