Mezzotint tekniğinde

Doktor uzun zaman önce hastane pratiğini bırakmıştı, ancak servislerde özel bir ilgi uyandıran bir vaka olduğunda, onun enerjik yardımcılarından oluşan ekibi mutlaka hastane kapısında görülürdü. Genç, yakışıklı, mesleğinin zirvesinde, bol gelir sahibi ve altı ay önce evlendiği güzel eşi onu çok seviyordu; kaderi kesinlikle kıskanılacak bir durumdu.

Eve vardığında saat dokuz olmalıydı. Ahır görevlisi atları aldı ve o da yavaşça merdivenlerden yukarı koştu. Kapı açıldı ve Doris'in kolları sıkıca boynuna dolanmış, ıslak yanağı onun yanağına yapışmıştı.

“Ah, Ralph,” dedi sesi titreyerek ve acıklı bir şekilde, “çok geç kaldın. Her zamanki saatte gelmediğinde seni ne kadar özlediğimi tahmin bile edemezsin. Senin için akşam yemeğini sıcak tuttum. Senin o hastalarına çok imreniyorum, seni benden çok uzak tutuyorlar.”

"Gördüğüm onca şeyden sonra ne kadar taze, tatlı ve sağlıklı görünüyorsun," dedi, sevildiğini çok iyi bilen bir adamın rahat ve kendinden emin tavrıyla kızın genç yüzüne gülümseyerek. "Şimdi, ben yukarı çıkıp kıyafetlerimi değiştirirken, kahvemi doldur küçük kızım."

Akşam yemeğinden sonra kütüphanede en sevdiği koltuğuna oturdu, kadın da koltuğun kenarındaki özel yerine oturdu ve purosunu yakması için ona bir kibrit uzattı. Onun yanında olmasından çok mutlu görünüyordu; her dokunuşu bir okşama gibiydi ve söylediği her kelimede, bir kadının aynı anda sadece tek bir erkeğe kullandığı o uzun, sevgi dolu tını vardı.

"Bu gece beyin omurilik sıvısı kaynaklı menenjit vakasını kaybettim," dedi ciddi bir ifadeyle.

“Hem sana sahibim, hem de sana sahip değilim,” dedi. “Düşüncelerin hep mesleğinle ilgili, en çok bana ait olduğunu düşündüğüm zamanlarda bile. Ah, neyse,” diye iç çekti, “acı çekenlere yardım ediyorsun ve ben de acı çeken herkesin rahatlamasını ya da senin beyin hastası—neydi o?—hastanen gibi huzura kavuşmasını isterdim.”

“Tuhaf bir vakaydı bu da,” dedi doktor, karısının elini okşayarak ve puro dumanlarına bakarak. “İyileşmesi gerekirdi. Onu tedavi ettim, ama hiçbir uyarı vermeden, gözümün önünde öldü. Nankörlük de etti, çünkü o vakayı çok güzel tedavi etmiştim. Adamın canı cehenneme. Sanırım ölmek istedi. Saçma sapan bir aşk yüzünden ateşlendi.”

“Bir aşk hikayesi mi? Ah, Ralph, anlat bana. Düşünsene! Bir hastanede geçen bir aşk hikayesi.”

"Bu sabah şiddetli ağrı nöbetleri arasında parça parça anlatmaya çalıştı. Başı neredeyse topuklarına değene kadar geriye doğru eğilmişti ve kaburgaları neredeyse kırılacak gibiydi, yine de hayat hikayesinin bir kısmını aktarmayı başardı."

"Ah, ne kadar korkunç," dedi doktorun karısı, kolunu kocasının boynu ile sandalye arasına sokarak.

Doktor sözlerine şöyle devam etti: "Anladığım kadarıyla, bir kız onu terk edip daha varlıklı bir adamla evlenmiş ve o da hayata olan umudunu ve ilgisini kaybetmiş, perişan olmuş. Hayır, kızın adını söylemeyi reddetti. O menenjit vakasında büyük bir gurur vardı. Kendi adını melek gibi yalan söyledi, hemşireye saatini verdi ve onunla bir kraliçeyle konuşur gibi konuştu. Ölümünü asla affetmeyeceğimi düşünüyorum, çünkü ona neredeyse bir mucize gerçekleştirdim. Neyse, bu sabah öldü ve—bir eş bulayım—ah, evet, işte cebimde onun bana verdiği, onunla birlikte gömülmemi istediği küçük bir şey. Bana bir gece bir kızla konsere gitmek üzere yola çıktıklarını, içeri girmemeye karar verip ay ışığında yürüyüşe çıktıklarını anlattı. Kız bileti iki parçaya ayırmış, bir yarısını ona vermiş, diğer yarısını da kendine saklamış. İşte onun yarısı, üzerinde 'Giriş—' yazan şu küçük kırmızı karton parçası. Dikkat et, küçük... Birincisi, şu eski sandalye kolu çok kaygan. Canını acıttı mı?

“Hayır, Ralph. Ben kolay kolay incinen biri değilim. Sence aşk nedir, Ralph?”

“Aşk mı? Yavrum! Ah, aşk şüphesiz hafif bir delilik türüdür. Beynin dengesizliğinden kaynaklanan anormal bir durumdur. Kızamık kadar bir hastalıktır, ama henüz duygusallar onu tedavi için biz tıp doktorlarına teslim etmeyi reddediyorlar.”

Karısı küçük kırmızı biletin yarısını alıp havaya kaldırdı. "Giriş—" dedi hafifçe gülerek. "Sanırım bu zamana kadar bir yere kabul edilmiş olmalı, değil mi Ralph?"

"Bir yerlerde," dedi doktor, purosunu yeniden yakarak.

"Ralph, puronu bitir, sonra yukarı gel," dedi. "Biraz yorgunum, seni yukarıda bekleyeceğim."

“Pekala, küçük evlat,” dedi doktor. “Tatlı rüyalar!” Sigarasını bitirdi ve bir başkasını yaktı.

Yukarı çıktığında saat neredeyse on bir olmuştu.

Karısının odasındaki ışık loştu ve kadın yatağında çıplak yatıyordu. Yanına yaklaşıp elini kaldırdığında, metal bir alet yere düşüp şangırdadı ve beyaz yüzünde kanını donduran, sinsice yayılan kızıl bir dehşet gördü.

Lambaya doğru fırladı ve alevi yükseltti. Bağırmak için dudaklarını araladığı anda, masanın üzerinde duran ölü hastasının yarım biletine gözlerini dikerek bir an duraksadı. Diğer yarısı düzgünce ona eklenmişti ve şimdi şöyle yazıyordu:

İki Kişiyi Kabul Edin