W mezzotincie

Lekarz dawno temu zakończył praktykę szpitalną, ale ilekroć wśród pacjentów pojawiał się przypadek budzący szczególne zainteresowanie, jego energiczny zespół sanitariuszy z pewnością stawał przed bramą szpitala. Młody, przystojny, u szczytu kariery, z hojnymi dochodami i zaledwie od sześciu miesięcy żonaty z piękną dziewczyną, która go uwielbiała, jego los z pewnością był godny pozazdroszczenia.

Musiała być dziewiąta, kiedy dotarł do domu. Stajenny wziął powóz, a on wbiegł lekko po schodach. Drzwi się otworzyły, a ramiona Doris mocno objęły go za szyję, a jej wilgotny policzek przycisnął się do jego.

„Och, Ralph” – powiedziała drżącym, żałosnym głosem – „spóźniłeś się. Nie możesz sobie wyobrazić, jak bardzo za tobą tęsknię, skoro nie przychodzisz o zwykłej porze. Przygotowałam ci ciepłą kolację. Tak zazdroszczę tych twoich pacjentów – tak bardzo trzymają cię z daleka ode mnie”.

„Jaka jesteś świeża, słodka i zdrowa, po tych wszystkich widokach, które muszę zobaczyć” – powiedział, uśmiechając się do jej dziewczęcej twarzy z lekką pewnością siebie mężczyzny, który wie, że jest kochany. „A teraz nalej mi kawy, mała, a ja pójdę się przebrać”.

Po kolacji usiadł w bibliotece w swoim ulubionym fotelu, a ona zajęła swoje ulubione miejsce na poręczy fotela i podała mu zapałkę, by zapalił cygaro. Wydawała się tak szczęśliwa, że ​​jest z nią; każdy dotyk był pieszczotą, a każde wypowiedziane słowo miało ten przeciągły, pełen miłości akcent, jakiego kobieta używa, by mówić tylko do jednego mężczyzny – na raz.

„Dziś wieczorem przegrałem przypadek zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych” – powiedział poważnie.

„Mam cię i jednocześnie cię nie mam” – powiedziała. „Twoje myśli zawsze krążą wokół twojego zawodu, nawet wtedy, gdy myślę, że jesteś najbardziej moją. Ach, cóż” – westchnęła – „pomagasz cierpiącym, a chciałabym, żeby wszyscy cierpiący odczuli ulgę albo, jak twój mózg – co to takiego? – cierpliwi i spokojni”.

„To dziwny przypadek” – powiedział doktor, klepiąc żonę po dłoni i wpatrując się w kłęby dymu cygara. „Powinien był wyzdrowieć. Wyleczyłem go, a on umarł na moich rękach bez ostrzeżenia. I niewdzięczny, bo potraktowałem go wspaniale. Niech go diabli wezmą. Chyba chciał umrzeć. Jakiś bezsensowny romans tak go wkurzył, że dostał gorączki”.

„Romans? Och, Ralph, powiedz mi to. Pomyśl tylko! Romans w szpitalu.”

„Próbował mi to opowiedzieć dziś rano w urywkach między napadami bólu. Odchylał się do tyłu, aż głowa niemal dotykała pięt, a żebra prawie trzeszczały, a mimo to udało mu się przekazać coś ze swojego życia”.

„Och, jakie to straszne” – powiedziała żona lekarza, wsuwając rękę między jego szyję a krzesło.

„Wydaje się” – ciągnął doktor – „że na ile mogłem się zorientować, jakaś dziewczyna go porzuciła, by poślubić zamożniejszego mężczyznę, a on stracił nadzieję i chęć do życia i poszedł na dno. Nie, odmówił podania jej imienia. W tym przypadku zapalenia opon mózgowych była wielka duma. Skłamał jak anioł co do swojego imienia, oddał zegarek pielęgniarce i rozmawiał z nią jak z królową. Nie sądzę, żebym kiedykolwiek wybaczył mu śmierć, bo dokonałem przy nim czegoś bliskiego cudowi. No cóż, umarł dziś rano i – niech mi pan da zapałkę – o, tak, mam w kieszeni drobiazg, który mi dał, żebym go pochował razem z nim. Powiedział mi, że pewnego wieczoru idą na koncert z tą dziewczyną i postanowili nie iść, tylko wybrać się na spacer w blasku księżyca. Podarła bilet na dwie części i dała mu jedną połowę, a drugą sobie zatrzymała. Oto jego połowa, ten mały czerwony kawałek tekturki z napisem „Wstęp…”. Uważaj, mała – poręcz tego starego krzesła jest taka śliska. Zraniłaś się?”

„Nie, Ralph. Niełatwo mnie zranić. Jak myślisz, czym jest miłość, Ralph?”

„Miłość? Maleńka! Och, miłość to niewątpliwie rodzaj łagodnego szaleństwa. Nadmierna równowaga mózgu, która prowadzi do stanu anormalnego. To choroba równie poważna jak odra, ale jak dotąd sentymentaliści odmawiają oddania jej w ręce lekarzy medycyny, którzy ją leczą”.

Jego żona wzięła połowę małego czerwonego biletu i uniosła go. „Wpuścić…” – powiedziała z lekkim śmiechem. „Chyba już gdzieś wpuścił, prawda, Ralph?”

„Gdzieś tam” – powiedział doktor, zapalając na nowo cygaro.

„Dopal cygaro, Ralph, a potem wejdź na górę” – powiedziała. „Jestem trochę zmęczona i poczekam na ciebie na górze”.

„W porządku, maluszku” – powiedział doktor. „Miłych snów!” Wypalił cygaro, a potem zapalił kolejne.

Była prawie jedenasta, gdy poszedł na górę.

Światło w pokoju jego żony było przygaszone, a ona leżała rozebrana na łóżku. Gdy podszedł do niej i uniósł jej rękę, jakiś stalowy instrument upadł i zabrzęczał o podłogę, a na jej bladej twarzy ujrzał pełzającą czerwoną grozę, która zmroziła mu krew w żyłach.

Skoczył do lampy i podkręcił ogień. Rozchylając usta, by krzyknąć, zatrzymał się na chwilę, wpatrując się w połowę biletu zmarłego pacjenta, leżącą na stole. Druga połowa była już starannie do niej dopasowana i teraz widniał na niej napis:

Przyznaj się dwa