In mezzotint

De dokter had zijn ziekenhuispraktijk al lang geleden opgegeven, maar wanneer er zich een bijzonder geval voordeed op de afdelingen, was zijn energieke team van assistenten steevast bij de ziekenhuispoort te vinden. Jong, knap, aan de top van zijn vakgebied, met een ruim inkomen en pas zes maanden getrouwd met een prachtige vrouw die hem aanbad, was zijn lot er zeker een om jaloers op te zijn.

Het moet negen uur geweest zijn toen hij thuiskwam. De stalmeester nam het paardenspan over en hij rende lichtvoetig de trap op. De deur ging open en Doris sloeg haar armen stevig om zijn nek, haar natte wang tegen de zijne gedrukt.

'Oh, Ralph,' zei ze, haar stem trillend en klaaglijk, 'je bent zo laat. Je kunt je niet voorstellen hoeveel ik je mis als je niet op het gebruikelijke tijdstip komt. Ik heb het avondeten warm gehouden voor je. Ik ben zo jaloers op die patiënten van je – ze houden je zo lang bij me weg.'

'Wat ben je fris, lief en gezond na alles wat ik heb gezien,' zei hij, terwijl hij met een luchtige zelfverzekerdheid, als een man die zijn geliefde goed kent, naar haar meisjesachtige gezichtje glimlachte. 'Schenk nu maar koffie voor me in, kleintje, terwijl ik me even ga omkleden.'

Na het avondeten zat hij in de bibliotheek in zijn favoriete fauteuil, en zij zat op haar vaste plek op de armleuning van de stoel en hield een lucifer voor hem vast om zijn sigaar aan te steken. Ze leek zo blij hem bij zich te hebben; elke aanraking was een streling, en elk woord dat ze sprak had die langgerekte, liefdevolle toon die een vrouw alleen gebruikt voor één man tegelijk.

"Ik heb vanavond mijn zaak van hersenvliesontsteking verloren," zei hij ernstig.

'Ik heb je, en ik heb je niet,' zei ze. 'Je gedachten zijn altijd bij je beroep, zelfs als ik denk dat je het meest van mij bent. Ach ja,' zuchtte ze, 'je helpt de lijdenden, en ik zou graag zien dat al die lijdenden verlichting vinden, of anders, zoals jouw cerebro-wat is het ook alweer?-patiënt, tot rust komen.'

'Een vreemd geval,' zei de dokter, terwijl hij de hand van zijn vrouw streelde en in de rookwolken van zijn sigaar staarde. 'Hij had moeten herstellen. Ik had hem genezen, en hij stierf in mijn handen zonder enige waarschuwing. Ondankbaar, want ik heb die patiënt uitstekend behandeld. Verdorie. Ik geloof dat hij wilde sterven. Een of andere onzinnige romance heeft hem koorts bezorgd.'

'Een romance? O, Ralph, vertel het me eens. Stel je voor! Een romance in een ziekenhuis.'

"Hij probeerde het me vanochtend in flarden te vertellen tussen de pijnaanvallen door. Hij boog achterover tot zijn hoofd bijna zijn hielen raakte en zijn ribben bijna kraakten, maar toch wist hij iets van zijn levensverhaal over te brengen."

'O, wat vreselijk,' zei de vrouw van de dokter, terwijl ze haar arm tussen zijn nek en de stoel schoof.

'Het lijkt erop,' vervolgde de dokter, 'voor zover ik het heb begrepen, dat een meisje hem heeft verlaten om met een rijkere man te trouwen, en dat hij alle hoop en levenslust heeft verloren en ten onder is gegaan. Nee, hij weigerde haar naam te noemen. Er was een enorme trots in die meningitispatiënt. Hij loog als een engel over zijn eigen naam, gaf zijn horloge aan de verpleegster en sprak haar toe alsof ze een koningin was. Ik denk niet dat ik hem ooit zal vergeven dat hij is gestorven, want ik heb bijna een wonder met hem verricht. Nou, hij is vanochtend overleden, en—laat me even een lucifer zoeken—oh ja, hier is een klein dingetje in mijn zak dat hij me heeft gegeven om met hem begraven te worden. Hij vertelde me dat hij op een avond met een meisje naar een concert wilde gaan, maar dat ze besloten om niet naar binnen te gaan, maar in plaats daarvan een maanlichtwandeling te maken. Ze scheurde het kaartje in tweeën, gaf hem de ene helft en hield de andere. Hier is zijn helft, dit kleine rode stukje karton met het woord 'Toegang—' erop gedrukt. Pas op, kleintje—die oude stoel Mijn arm is zo glad. Doet het pijn?

'Nee, Ralph. Ik ben niet zo snel gekwetst. Wat denk je dat liefde is, Ralph?'

'Liefde? Kleintje! O, liefde is ongetwijfeld een vorm van milde waanzin. Een overbelasting van de hersenen die leidt tot een abnormale toestand. Het is net zozeer een ziekte als mazelen, maar sentimentalisten weigeren het tot nu toe aan ons, artsen, over te laten voor behandeling.'

Zijn vrouw pakte de helft van het kleine rode kaartje en hield het omhoog. 'Toelating—', zei ze met een lachje. 'Ik neem aan dat hij inmiddels ergens is opgenomen, toch, Ralph?'

'Ergens,' zei de dokter, terwijl hij zijn sigaar opnieuw aanstak.

'Rook je sigaar op, Ralph, en kom dan naar boven,' zei ze. 'Ik ben een beetje moe en ik wacht boven op je.'

'Goed zo, kleintje,' zei de dokter. 'Slaap lekker!' Hij rookte zijn sigaar uit en stak er vervolgens een nieuwe op.

Het was bijna elf uur toen hij naar boven ging.

Het licht in de kamer van zijn vrouw was gedimd en ze lag naakt op haar bed. Toen hij naar haar toe liep en haar hand optilde, viel er een stalen voorwerp op de grond en rinkelde, en hij zag op haar bleke gelaat een kruipende, rode gruwel die hem de rillingen over de rug deed lopen.

Hij sprong naar de lamp en draaide het vuur hoger. Net toen hij zijn lippen opende om een ​​kreet te slaken, aarzelde hij even, zijn ogen gericht op de halve kaart van zijn overleden patiënt die op tafel lag. De andere helft was er netjes aan vastgemaakt en luidde nu:

Twee personen toelaten