ในภาพพิมพ์เมซโซทินท์

คุณหมอท่านนั้นเลิกทำการรักษาในโรงพยาบาลมานานแล้ว แต่เมื่อใดก็ตามที่มีเคสที่น่าสนใจเป็นพิเศษในหอผู้ป่วย ทีมแพทย์ผู้กระตือรือร้นของเขาก็จะปรากฏตัวยืนอยู่ที่ประตูโรงพยาบาลเสมอ เขาเป็นคนหนุ่มรูปงาม เก่งกาจในสายอาชีพ มีรายได้ดี และเพิ่งแต่งงานได้เพียงหกเดือนกับหญิงสาวสวยที่รักเขาอย่างสุดหัวใจ ชะตาชีวิตของเขานั้นช่างน่าอิจฉาเหลือเกิน

น่าจะเป็นเวลาเก้าโมงแล้วที่เขาถึงบ้าน คนดูแลม้าเตรียมม้าให้ และเขาก็วิ่งขึ้นบันไดไปอย่างแผ่วเบา ประตูเปิดออก และแขนของดอริสก็โอบรอบคอเขาแน่น แก้มที่เปียกชื้นของเธอแนบชิดกับเขา

“โอ้ ราล์ฟ” เธอพูดเสียงสั่นเครือและเศร้าสร้อย “คุณมาช้าจัง คุณนึกไม่ออกหรอกว่าฉันคิดถึงคุณมากแค่ไหนเมื่อคุณไม่มาตรงเวลาปกติ ฉันเตรียมอาหารเย็นไว้อุ่นให้คุณแล้ว ฉันอิจฉาคนไข้ของคุณจังเลย พวกเขาทำให้คุณไม่ได้เจอฉันนานขนาดนั้น”

“เธอช่างสดชื่น หวาน และบริสุทธิ์เหลือเกิน หลังจากที่ฉันต้องไปชมสถานที่ต่างๆ มา” เขากล่าวพลางยิ้มลงมาที่ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเธอด้วยความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมของชายผู้รู้ว่าตนเองเป็นที่รัก “เอาล่ะ ไปรินกาแฟให้ฉันหน่อยสิ ที่รัก ในขณะที่ฉันขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”

หลังอาหารเย็น เขานั่งอยู่ในห้องสมุดบนเก้าอี้เท้าแขนตัวโปรด และเธอก็นั่งในที่ประจำของเธอ บนที่วางแขนของเก้าอี้ตัวนั้น แล้วถือไม้ขีดไฟให้เขาจุดซิการ์ ดูเหมือนเธอจะมีความสุขมากที่มีเขาอยู่ด้วย ทุกสัมผัสล้วนเป็นการลูบไล้ และทุกคำพูดของเธอล้วนมีน้ำเสียงที่อ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความรักแบบที่ผู้หญิงมักใช้กับผู้ชายเพียงคนเดียวในแต่ละครั้ง

“คืนนี้ผมแพ้คดีเกี่ยวกับโรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบแล้ว” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“ฉันมีคุณ และฉันก็ไม่มีคุณ” เธอกล่าว “ความคิดของคุณมักจะอยู่กับอาชีพการงานเสมอ แม้กระทั่งตอนที่ฉันคิดว่าคุณคือคนที่ฉันรักมากที่สุด อ้อ ก็ช่างเถอะ” เธอถอนหายใจ “คุณช่วยบรรเทาความทุกข์ และฉันอยากเห็นทุกคนที่ทุกข์ทรมานได้รับการบรรเทา หรือไม่ก็เหมือนสมองของคุณ—อะไรนะ?—ที่สงบและได้พักผ่อน”

“เป็นเคสที่แปลกประหลาดจริงๆ” หมอพูดพลางลูบมือภรรยาและจ้องมองควันบุหรี่ “เขาควรจะหายดีแล้ว ผมรักษาเขาจนหาย แต่เขากลับตายต่อหน้าต่อตาผมโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ แถมยังอกตัญญูอีก เพราะผมรักษาเขาอย่างดีเยี่ยม ให้ตายเถอะ ผมเชื่อว่าเขาอยากตายเอง เรื่องรักๆ ใคร่ๆ ไร้สาระบางอย่างทำให้เขาเป็นไข้”

“เรื่องรักโรแมนติกเหรอ? โอ้ ราล์ฟ เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ ลองคิดดูสิ! เรื่องรักโรแมนติกในโรงพยาบาล”

“เช้านี้เขาพยายามเล่าให้ฉันฟังเป็นช่วงๆ ระหว่างที่ปวดอย่างรุนแรง เขาโน้มตัวไปข้างหลังจนศีรษะเกือบชนส้นเท้า และซี่โครงก็แทบจะแตก แต่เขาก็ยังพอเล่าเรื่องราวชีวิตของเขาออกมาได้บ้าง”

“โอ้ แย่จังเลย” ภรรยาของหมอกล่าวพลางสอดแขนเข้าไประหว่างคอของสามีกับเก้าอี้

“ดูเหมือนว่า” หมอพูดต่อ “มีผู้หญิงคนหนึ่งทิ้งเขาไปแต่งงานกับผู้ชายที่ร่ำรวยกว่า และเขาก็หมดหวังและหมดความสนใจในชีวิต จนตกต่ำลง ไม่ เขาปฏิเสธที่จะบอกชื่อเธอ เขามีความภาคภูมิใจอย่างมากในกรณีโรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบนั้น เขาโกหกเรื่องชื่อของตัวเองได้อย่างแนบเนียนราวกับเทวดา และเขามอบนาฬิกาของเขาให้พยาบาลและพูดกับเธอราวกับเป็นราชินี ผมไม่เชื่อว่าผมจะให้อภัยเขาได้เลยที่เขาตาย เพราะผมได้ทำการรักษาเขาอย่างน่าอัศจรรย์ เอาล่ะ เขาเสียชีวิตเมื่อเช้านี้ และ—เดี๋ยวผมไปหาไม้ขีดไฟ—อ้อ ใช่ นี่คือของเล็กๆ น้อยๆ ในกระเป๋าของเขาที่เขาให้ผมฝังไปพร้อมกับเขา เขาเล่าให้ผมฟังเกี่ยวกับการไปคอนเสิร์ตกับผู้หญิงคนหนึ่งในคืนหนึ่ง และพวกเขาตัดสินใจที่จะไม่เข้าไป แต่ไปเดินเล่นใต้แสงจันทร์แทน เธอฉีกตั๋วออกเป็นสองชิ้น และให้เขาครึ่งหนึ่งและเก็บอีกครึ่งหนึ่งไว้ นี่คือครึ่งหนึ่งของเขา ชิ้นกระดาษแข็งสีแดงเล็กๆ ที่มีคำว่า 'เข้าชม—' พิมพ์อยู่ ระวังนะ” เจ้าตัวน้อย—ที่วางแขนเก้าอี้เก่านั่นลื่นจังเลยนะ เจ็บมือหรือเปล่า?”

“ไม่หรอก ราล์ฟ ฉันไม่ได้เจ็บปวดง่ายขนาดนั้น คุณคิดว่าความรักคืออะไร ราล์ฟ?”

“ความรักหรือ? ตัวน้อย! โอ้ ความรักนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นความวิกลจริตชนิดอ่อนๆ อย่างหนึ่ง เป็นความไม่สมดุลของสมองที่นำไปสู่สภาวะผิดปกติ มันเป็นโรคชนิดหนึ่งเช่นเดียวกับโรคหัด แต่จนถึงตอนนี้ พวกที่ยึดติดกับอารมณ์ความรู้สึกยังคงปฏิเสธที่จะมอบมันให้พวกเราที่เป็นแพทย์ทำการรักษา”

ภรรยาของเขาหยิบตั๋วสีแดงใบเล็กครึ่งหนึ่งขึ้นมาชู “ยอมรับว่า—” เธอกล่าวพร้อมกับหัวเราะเบาๆ “ฉันคิดว่าตอนนี้เขาคงได้รับการรับเข้าโรงพยาบาลที่ไหนสักแห่งแล้วใช่ไหม ราล์ฟ?”

“ที่ไหนสักแห่ง” คุณหมอกล่าวพลางจุดซิการ์ใหม่

“สูบซิการ์ให้เสร็จก่อนนะ ราล์ฟ แล้วค่อยขึ้นมา” เธอกล่าว “ฉันเหนื่อยเล็กน้อย และฉันจะรอคุณอยู่ข้างบน”

“เอาล่ะ เจ้าตัวน้อย” หมอกล่าว “ฝันดีนะ!” เขาจุดซิการ์มวนสุดท้ายแล้วจุดมวนใหม่

เขาขึ้นไปชั้นบนตอนเกือบสิบเอ็ดโมงแล้ว

แสงไฟในห้องของภรรยาเขาหรี่ลง และเธอนอนอยู่บนเตียงโดยไม่สวมเสื้อผ้า ขณะที่เขาก้าวไปข้างๆ เธอและยกมือเธอขึ้น เครื่องมือเหล็กบางอย่างก็ตกลงพื้นและส่งเสียงดังกรุ้งกริ้ง และเขาก็เห็นความน่าสะพรึงกลัวสีแดงฉานค่อยๆ คืบคลานเข้ามาบนใบหน้าซีดๆ ของเธอ ซึ่งทำให้เลือดของเขาเย็นยะเยือก

เขาพุ่งตัวไปที่ตะเกียงและเร่งแสงให้สว่างขึ้น ขณะที่เขาอ้าปากเพื่อจะตะโกนออกมา เขาก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาจ้องมองไปที่ตั๋วครึ่งใบของคนไข้ที่เสียชีวิตแล้วซึ่งวางอยู่บนโต๊ะ อีกครึ่งหนึ่งถูกเย็บติดอย่างเรียบร้อย และตอนนี้มันอ่านได้ว่า:

อนุญาตให้สองคนเข้าชม