Bir otelde

Albayın 47 numaralı oteldeki metresi Madam Nashatyrin, yüzü kıpkırmızı olmuş ve kekeleyerek otel sahibine saldırdı: “Size bir şey söyleyeyim, iyi adamım. Ya bana başka bir oda verin ya da bu lanet olası otelinizi tamamen terk edeceğim! Burası bir ahlaksızlık yuvası! Allah'ım, yetişkin kızlarım var ve gece gündüz sadece iğrenç şeyler duyuyorum! Her şeyin ötesinde! Gece gündüz! Bazen öyle şeyler söylüyor ki, insanın kulakları kızarıyor! Resmen taksi şoförü gibi. Neyse ki zavallı kızlarım anlamıyor, yoksa onlarla birlikte sokağa fırlamak zorunda kalırdım… Şimdi bir şeyler söylüyor! Dinleyin!”

“Oğlum, ben bundan daha iyisini biliyorum,” diye gür bir bas sesi yan odadan geldi. “Teğmen Druzhkov’u hatırlıyor musun? İşte o Druzhkov bir gün sarı topu cebe sokmaya çalışırken, her zamanki gibi, bacağını havaya kaldırdı… Birdenbire bir şey çat diye bağırdı! İlk başta bilardo masasının örtüsünü yırttığını sandılar, ama baktıklarında, sevgili dostum, Amerika Birleşik Devletleri her yerinden yırtılmıştı! O canavar öyle yüksek bir tekme atmıştı ki, tek bir dikiş bile kalmamıştı… Ha ha ha, üstelik orada hanımlar da vardı… aralarında o saçmalayan Teğmen Okurin’in karısı da vardı… Okurin çok öfkeliydi… ‘Bu adam nasıl olur da karımın yanında uygunsuz davranır?’ dedi.” Bir şey diğerini tetikledi… bizimkileri bilirsiniz işte! … Okurin, Druzhkov'a avukat gönderdi ve Druzhkov 'aptal olma' dedi… ha-ha-ha, 'ama ona söyle, avukatları bana değil, o pantolonu diken terziye gönderse iyi olur; onun suçu, biliyorsun.' Ha-ha-ha! Ha-ha-ha…”

Albayın kızları Lilya ve Mila, yuvarlak yanakları yumruklarının üzerinde, kıpkırmızı olmuş bir halde pencerede oturuyorlardı; tombul yüzlerinin içine gömülmüş gibi duran gözlerini yere indirmişlerdi.

“Onu duydunuz, değil mi?” diye devam etti Madam Nashatyrin otelciye. “Ve sanırım bunun hiçbir önemi olmadığını düşünüyorsunuz? Ben bir albayın eşiyim efendim! Kocam bir komutan. Bir taksi şoförünün neredeyse yanımda böyle rezillikler sarf etmesine izin vermeyeceğim!”

"Hanımefendi, o bir taksi şoförü değil, kurmay kaptanı Kikin... Doğuştan bir beyefendi."

“Eğer haddini o kadar unutmuşsa ki bir taksi şoförü gibi konuşuyorsa, o zaman daha da fazla aşağılanmayı hak ediyor demektir! Kısacası, bana cevap vermeyin, lütfen gerekli adımları atın!”

“Ama ne yapabilirim hanımefendi? Şikayet eden tek kişi siz değilsiniz, herkes şikayet ediyor, ama ben onunla ne yapayım? Odasına gidip onu rezil etmeye başlıyorsunuz, ‘Hannibal İvaniç, biraz Allah korkusun olsun! Utanç verici!’ diyorsunuz ve o da size yumruklarıyla vuruyor ve her türlü şeyi söylüyor: ‘İşte, bunu da aklında tut,’ ve benzeri şeyler. Rezillik! Sabah uyandığında koridorda çıplak dolaşıyor, sizin yanınızda sadece iç çamaşırlarıyla. Ve biraz içtikten sonra bir tabanca alıp duvara kurşun yağdırmaya başlıyor. Gündüzleri içki içiyor, geceleri de deli gibi iskambil oynuyor ve iskambilden sonra da kavga ediyor… Diğer oda arkadaşlarının bunu görmesinden utanıyorum!”

“Neden bu alçağı ortadan kaldırmıyorsunuz?”

“Onu buradan çıkarmak imkansız! Bana üç aylık borcu var ama paramızı istemiyoruz, sadece bir iyilik olsun diye çıkmasını rica ediyoruz. … Hakim ona odaları boşaltması için emir verdi ama o bunu bir mahkemeden diğerine taşıyor ve böylece uzuyor. … Tam bir baş belası, işte bu kadar. Ve Tanrım, ne kadar da yakışıklı bir adam! Genç, yakışıklı ve entelektüel. … Bir damla bile içmemişken daha kibar bir beyefendi görmek isteyemezsiniz. Geçen gün sarhoş değildi ve bütün günü babasına ve annesine mektup yazarak geçirdi.”

Albayın eşi, "Zavallı baba ve anne!" diye iç çekti.

“Onlara gerçekten acımak lazım! Böyle bir haylazın yanında olmak hiç de rahatlatıcı değil! Ona küfrediliyor, kaldığı yerden kovuluyor ve her gün bir skandal yüzünden başı derde giriyor. Çok üzücü!”

"Zavallı, mutsuz karısı!" diye iç geçirdi kadın.

“Hanımefendi, onun karısı yok. Mantıklı bir fikir! Eğer kafası kırılmamışsa Tanrı'ya şükretmesi gerekirdi…”

Kadın odanın içinde bir aşağı bir yukarı yürüdü.

"Evli değilmiş, öyle mi?"

"Kesinlikle hayır, hanımefendi."

Kadın tekrar odada bir aşağı bir yukarı yürüdü ve biraz düşüncelere daldı.

“Hım, evli değil…” diye düşündü. “Hım. Lilya ve Mila, pencerede oturmayın, cereyan var! Ne yazık! Genç bir adam ve kendini bu hale düşürmesine izin veriyor! Ve tüm bunlar neyden kaynaklanıyor? İyi bir etki eksikliğinden! Hiçbir anne bunu yapmazdı… Evli değil mi? İşte… durum bu… Lütfen o kadar iyi olur ki,” diye devam etti hanımefendi bir an düşündükten sonra nazikçe, “ona gidip benim adıma… kaba ifadeler kullanmaktan kaçınmasını rica edin… Ona Madam Nashatyrin'in rica ettiğini söyleyin… Ona 47 numarada kızlarıyla kaldığını… kırsaldaki malikanesinden geldiğini söyleyin…”

"Kesinlikle."

“Ona söyleyin, bir albayın eşi ve kızları. Belki gelip özür bile dileyebilir… Akşam yemeğinden sonra hep evdeyiz. Ah, Mila, pencereyi kapat!”

Otel sahibi ayrıldıktan sonra Lilya, "Ne istiyorsun o... kara koyunla, anne?" diye mırıldandı. "Davet edilecek tuhaf biri! Sarhoş, kavgacı bir serseri!"

“Ah, öyle deme canım! Hep böyle konuşuyorsun; ve işte… otur aşağı! Her ne olursa olsun, onu hor görmemeliyiz. … Herkesin içinde bir iyilik vardır. Kim bilir,” diye iç çekti albayın hanımı, kızlarını endişeyle baştan aşağı süzerek, “belki de kaderiniz buradadır. Yine de elbiselerinizi değiştirin…”