ในโรงแรม

“ดิฉันจะบอกท่านนะคะ คุณท่าน” มาดามนาชาติริน นางสนองพระโอษฐ์ของท่านพันเอกที่ห้องเลขที่ 47 เริ่มพูดด้วยใบหน้าแดงก่ำและสำลัก ขณะที่เธอพุ่งเข้าหาเจ้าของโรงแรม “ไม่ว่าจะให้ห้องอื่นกับฉัน หรือฉันจะออกจากโรงแรมบ้าๆ นี่ไปเลย! มันเป็นแหล่งรวมความชั่วร้าย! พระเจ้าช่วย ฉันมีลูกสาวโตแล้ว และได้ยินแต่เรื่องน่ารังเกียจทั้งวันทั้งคืน! มันเกินกว่าจะรับไหว! ทั้งวันทั้งคืน! บางครั้งเขาก็พูดจาหยาบคายจนแสบหู! เหมือนคนขับแท็กซี่เลย! ดีแล้วที่ลูกสาวตัวน้อยของฉันไม่เข้าใจ ไม่งั้นฉันคงต้องพาพวกเธอวิ่งหนีออกไปที่ถนน… เขากำลังพูดอะไรอยู่นะ! ฟัง!”

“ฉันรู้เรื่องที่ดีกว่านั้นนะ ไอ้หนุ่ม” เสียงทุ้มต่ำดังมาจากห้องข้างๆ “จำร้อยโทดรูซคอฟได้ไหม? วันหนึ่งดรูซคอฟกำลังแทงลูกเหลืองลงหลุม และอย่างที่เขาทำเป็นประจำ คุณก็รู้ เขาเหยียดขาขึ้น… ทันใดนั้นก็มีเสียงดังเปรี๊ยะ! ตอนแรกพวกเขานึกว่าเขาฉีกผ้าปูโต๊ะบิลเลียด แต่พอพวกเขาดูดีๆ เพื่อนรัก ธงชาติสหรัฐอเมริกาของเขามันขาดเป็นเสี่ยงๆ! เขาเตะสูงมาก ไอ้สัตว์ร้าย จนไม่มีรอยเย็บเหลืออยู่เลย… ฮ่าๆๆ และก็มีสุภาพสตรีอยู่ด้วย… รวมถึงภรรยาของร้อยโทโอคุรินที่พูดพล่ามไม่หยุด… โอคุรินโกรธมาก… ‘ไอ้หมอนั่นกล้าดียังไง’ เขากล่าว ‘มาทำตัวไม่เหมาะสมต่อหน้าภรรยาของฉัน?’ เรื่องหนึ่งนำไปสู่เรื่องอีกเรื่องหนึ่ง… คุณก็รู้พวกพ้องของเราดีนี่! …โอคุรินส่งคนไปช่วยดรูซคอฟ และดรูซคอฟก็พูดว่า 'อย่าโง่เลย' … ฮ่าๆๆ 'แต่บอกเขาไปสิว่าเขาควรส่งคนไปช่วยช่างตัดเสื้อที่ทำกางเกงให้ฉันมากกว่าส่งมาให้ฉัน เพราะเป็นความผิดของเขา คุณก็รู้' ฮ่าๆๆ! ฮ่าๆๆ…

ลิลยาและมิล่า ลูกสาวของท่านพันเอก นั่งอยู่ริมหน้าต่าง เอามือยันแก้มกลมๆ ไว้ ใบหน้าแดงก่ำและก้มหน้าลงมองลึกเข้าไปในใบหน้าอวบอิ่มของพวกเธอ

“ตอนนี้คุณคงได้ยินเขาพูดแล้วใช่ไหมคะ” มาดามนาชาติรินกล่าวต่อ โดยหันไปพูดกับเจ้าของโรงแรม “แล้วคุณคิดว่าเรื่องนั้นไม่สำคัญหรือคะ? ฉันเป็นภรรยาของพันเอกค่ะ! สามีของฉันเป็นผู้บังคับบัญชา ฉันจะไม่ยอมให้คนขับรถแท็กซี่คนไหนมาพูดจาหยาบคายเช่นนั้นต่อหน้าฉันเด็ดขาด!”

“เขาไม่ใช่คนขับรถแท็กซี่หรอกครับคุณผู้หญิง แต่เขาคือนายทหารชั้นประทวนคิกิน... สุภาพบุรุษโดยกำเนิดครับ”

“ถ้าหากเขาหลงระเริงถึงขนาดพูดจาเหมือนคนขับรถแท็กซี่แล้ว เขาก็ยิ่งสมควรได้รับความดูถูกเหยียดหยามมากขึ้นไปอีก! สรุปคือ ไม่ต้องตอบฉัน แต่กรุณาดำเนินการไปเถอะ!”

“แต่ผมจะทำอย่างไรได้ครับ คุณผู้หญิง? คุณไม่ใช่คนเดียวที่บ่น ทุกคนต่างก็บ่น แต่ผมจะทำอย่างไรกับเขาได้? ผมเข้าไปในห้องของเขาแล้วเริ่มด่าว่าเขาว่า ‘ฮันนิบาล อิวานิช จงเกรงกลัวพระเจ้าบ้าง! มันน่าอับอาย!’ แล้วเขาก็จะต่อยหน้าคุณด้วยกำปั้นและพูดสารพัดอย่าง ‘เอาไปใส่ในไปป์แล้วสูบซะ’ อะไรทำนองนั้น มันน่าขายหน้า! เขาตื่นนอนตอนเช้าแล้วเดินไปเดินมาใน corridors โดยไม่ใส่เสื้อผ้าอะไรเลย ยกเว้นคุณ นอกจากกางเกงใน และเมื่อเขาดื่มเหล้าแล้ว เขาก็จะหยิบปืนพกขึ้นมาแล้วยิงใส่กำแพง กลางวันเขาดื่มเหล้าอย่างหนัก และกลางคืนเขาเล่นไพ่อย่างบ้าคลั่ง และหลังจากเล่นไพ่ก็ทะเลาะวิวาทกัน… ผมอับอายมากที่ผู้เช่าคนอื่นจะเห็น!”

“ทำไมคุณไม่กำจัดคนชั่วคนนั้นไปซะล่ะ?”

“โอ้โห ไล่เขาออกไปไม่ได้เลย! เขาค้างค่าเช่าฉันสามเดือน แต่เราไม่ได้ทวงเงิน เราแค่ขอให้เขาออกไปเพราะเห็นแก่ความช่วยเหลือ... ผู้พิพากษาสั่งให้เขาออกจากห้องแล้ว แต่เขากลับฟ้องศาลแล้วฟ้องอีก เลยยืดเยื้อไปเรื่อยๆ... เขาเป็นตัวสร้างความรำคาญอย่างแท้จริง และพระเจ้าช่วย! แถมยังเป็นคนดีอีกด้วย! หนุ่ม หน้าตาดี และฉลาด... ถ้าเขาไม่เมาเหล้า คุณคงหาผู้ชายที่ดีกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว วันก่อนเขาก็ไม่ได้เมาเหล้า และใช้เวลาทั้งวันเขียนจดหมายถึงพ่อแม่ของเขา”

“น่าสงสารคุณพ่อคุณแม่จัง!” ภรรยาของท่านพันเอกถอนหายใจ

“น่าสงสารพวกเขาจริงๆ! ไม่มีอะไรน่ายินดีเลยที่มีคนเลวแบบนี้! เขาโดนด่า โดนไล่ออกจากที่พัก และไม่มีวันไหนผ่านไปโดยที่เขาไม่มีเรื่องอื้อฉาวเข้ามาเกี่ยวข้อง มันน่าเศร้า!”

“ภรรยาผู้น่าสงสารของเขา!” หญิงสาวถอนหายใจ

“เขาไม่มีภรรยาครับ คุณผู้หญิง เป็นไปได้มากทีเดียว! เธอคงต้องขอบคุณพระเจ้าที่หัวของเธอไม่แตก…”

หญิงคนนั้นเดินไปเดินมาในห้อง

“คุณบอกว่าเขายังไม่ได้แต่งงานใช่ไหม?”

“ไม่เลยครับ คุณผู้หญิง”

หญิงคนนั้นเดินไปเดินมาในห้องอีกครั้งและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“อืม...ยังไม่ได้แต่งงาน…” เธอกล่าวอย่างครุ่นคิด “อืม...ลิลยาและมิล่า อย่านั่งที่หน้าต่างนะ ลมพัดมา! น่าเสียดายจัง! ชายหนุ่มคนหนึ่งปล่อยให้ตัวเองตกต่ำถึงขนาดนี้! และทั้งหมดเป็นเพราะอะไร? เพราะขาดอิทธิพลที่ดี! ไม่มีแม่คนไหนอยากให้ลูกเป็นแบบนี้หรอก… ยังไม่ได้แต่งงาน? อืม… นั่นแหละ… ได้โปรดเถอะ” หญิงสาวกล่าวต่ออย่างนุ่มนวลหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ไปหาเขาและขอร้องเขาในนามของฉันว่า… อย่าใช้คำพูดแบบนั้น… บอกเขาว่ามาดามนาชาติรินขอร้องเขา… บอกเขาว่าเธอกำลังพักอยู่กับลูกสาวของเธอที่บ้านเลขที่ 47… ว่าเธอเดินทางมาจากที่ดินของเธอในชนบท…”

"แน่นอน."

“บอกเขาไปสิ ว่ามีภรรยาของพันเอกกับลูกสาวของเธอ เขาอาจจะมาขอโทษด้วยซ้ำ... พวกเราอยู่บ้านหลังอาหารเย็นเสมอ โอ มิล่า ปิดหน้าต่างด้วย!”

“แม่คะ แม่ต้องการอะไรกับไอ้แกะดำนั่นเหรอคะ?” ลิลยาพูดเสียงยานคางเมื่อเจ้าของโรงแรมเข้านอนแล้ว “เชิญคนแปลกๆ มาด้วย! ไอ้คนขี้เมา ขี้โวยวาย!”

“โอ้ อย่าพูดอย่างนั้นเลย ที่รัก! คุณพูดแบบนั้นเสมอแหละ และนั่น… นั่งลง! ทำไมล่ะ ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร เราไม่ควรดูถูกเขา… ทุกคนล้วนมีด้านดีอยู่ในตัว ใครจะรู้” คุณหญิงของผู้พันถอนหายใจพลางมองลูกสาวทั้งสองอย่างกังวลใจ “บางทีชะตาของพวกเจ้าอาจอยู่ที่นี่ก็ได้ เปลี่ยนชุดเถอะ…”