W hotelu

„Powiem ci, mój dobry człowieku” – zaczęła Madame Nashatyrin, dama pułkownika spod numeru 47, rumieniąc się i prychając, rzucając się na hotelarza. „Albo daj mi inne apartamenty, albo wyniosę się z twojego przeklętego hotelu! To studnia nieprawości! Zlituj się nad nami, mam dorosłe córki, a słyszy się tylko obrzydliwości dniem i nocą! To przekracza wszelkie granice! Dniem i nocą! Czasami strzela takimi rzeczami, że aż uszy się rumienią! Zupełnie jak dorożkarz. Dobrze, że moje biedne dziewczyny nic nie rozumieją, bo inaczej musiałabym z nimi wylecieć na ulicę… On coś teraz mówi! Słuchaj!”

„Wiem coś lepszego, chłopcze” – z sąsiedniego pokoju dobiegł ochrypły bas. „Pamiętasz porucznika Drużkowa? Otóż ten sam Drużkow pewnego dnia wbił żółtą piłkę do łuzy i, jak to zwykle bywa, wiesz, podwinął nogę. … Nagle coś się stało chrrrr! Najpierw myśleli, że rozdarł sukno stołu bilardowego, ale kiedy spojrzeli, mój drogi, jego Stany Zjednoczone pękły w każdym szwie! Kopnął tak wysoko, bestia, że ​​nie został ani jeden szew. … Ha-ha-ha, i były też damy… między innymi żona tego bredzącego porucznika Okurina. … Okurina ogarnęła wściekłość. … „Jak ten facet śmie” – powiedział – „zachowywać się niestosownie w obecności mojej żony?” Jedno pociągnęło za sobą drugie… znasz naszych ludzi! … Okurin wysłał sekundantów do Drużkowa, a Drużkow powiedział: „Nie bądź głupcem”… ha-ha-ha, „ale powiedz mu, żeby lepiej wysłał sekundantów nie do mnie, tylko do krawca, który uszył mi te spodnie; to jego wina, wiesz”. Ha-ha-ha! Ha-ha-ha. …

Lilya i Mila, córki pułkownika, które siedziały w oknie, opierając okrągłe policzki na pięściach, zarumieniły się i spuściły wzrok, który wydawał się być zatopiony w ich pulchnych twarzach.

„Słyszałeś go, prawda?” – ciągnęła Madame Nashatyrin, zwracając się do hotelarza. „I to, jak sądzę, nie ma dla ciebie znaczenia? Jestem żoną pułkownika, proszę pana! Mój mąż jest oficerem dowodzącym. Nie pozwolę, żeby jakiś dorożkarz wygłaszał takie obelgi w mojej obecności!”

„To nie dorożkarz, proszę pani, to kapitan sztabu Kikin. … Urodzony dżentelmen.”

„Jeśli zapomniał o swoim stanowisku do tego stopnia, że ​​wyraża się jak dorożkarz, to tym bardziej zasługuje na pogardę! Krótko mówiąc, nie odpowiadaj mi, tylko podejmij stosowne kroki!”

„Ale co mam zrobić, proszę pani? Nie tylko pani narzeka, wszyscy narzekają, ale co ja mam z nim zrobić? Ktoś idzie do jego pokoju i zaczyna go zawstydzać, mówiąc: »Hanibalu Iwanyczu, bój się Boga! To hańba! A on cię będzie bił pięściami po twarzy i wygadywał różne rzeczy: »No, włóż sobie to do fajki i pal« i tym podobne. To hańba! Budzi się rano i zaczyna chodzić po korytarzu w samej bieliźnie, osłaniając twoją obecność. A jak już się napije, to bierze rewolwer i zaczyna walić w ścianę. W dzień chleje wódkę, a w nocy gra w karty jak szalony, a po kartach bije się… Wstyd mi, że inni lokatorzy to widzą!”

„Dlaczego nie pozbędziesz się tego łajdaka?”

„No cóż, nie ma mowy, żeby go stamtąd wyciągnąć! Jest mi winien trzy miesiące, ale nie prosimy o pieniądze, po prostu prosimy go, żeby wyszedł z przysługi. … Sędzia nakazał mu opuścić pokoje, ale on niesie to z jednego sądu do drugiego, i tak to się ciągnie. … To istny utrapienie, oto, kim jest. I, na litość boską, jakiż on! Młody, przystojny i inteligentny. … Kiedy nie wypił ani kropli, nie można sobie wymarzyć milszego dżentelmena. Ostatnio nie był pijany i cały dzień pisał listy do ojca i matki.”

„Biedni ojciec i matka!” westchnęła żona pułkownika.

„Należy im współczuć, to prawda! Nie ma żadnej pociechy w takim łobuzie! Został wyklęty i wyrzucony z mieszkania, a nie mija dzień, żeby nie miał kłopotów z powodu jakiegoś skandalu. To smutne!”

„Jego biedna, nieszczęśliwa żona!” westchnęła dama.

„On nie ma żony, proszę pani. Prawdopodobna hipoteza! Musiałaby dziękować Bogu, gdyby nie rozbito jej głowy…”

Kobieta chodziła tam i z powrotem po pokoju.

„Mówisz, że nie jest żonaty?”

„Oczywiście, że nie, proszę pani.”

Kobieta znów przeszła się po pokoju i zamyśliła się.

„Hm, niezamężny…” – powiedziała zamyślona. „Hm. Lila i Mila, nie siadajcie przy oknie, bo jest przeciąg! Jaka szkoda! Młody człowiek, a tak się w tym pogrąża! A wszystko z powodu czego? Braku dobrego wpływu! Nie ma matki, która by się na to zgodziła. … Niezamężny? No cóż… no właśnie. … Proszę, bądź tak dobra – kontynuowała dama po chwili namysłu – i idź do niego i poproś go w moim imieniu, żeby… powstrzymał się od wyzwisk… Powiedz mu, że pani Nashatyrin go prosi… Powiedz mu, że mieszka z córkami pod numerem 47… że przyjechała ze swojej posiadłości na wsi…”

"Z pewnością."

„Powiedz mu, że to dama pułkownika i jej córki. Może nawet przyjdzie i przeprosi. … Zawsze jesteśmy w domu po obiedzie. Och, Mila, zamknij okno!”

„A co ty chcesz z tą… czarną owcą, mamo?” – wycedziła Lilja, kiedy hotelarz odszedł. „Zapraszasz dziwaka! Pijanego, hałaśliwego łobuza!”

„Och, nie mów tak, ma chère! Zawsze tak mówisz; a tam… siadaj! Przecież, kimkolwiek on jest, nie powinniśmy nim gardzić. … W każdym jest coś dobrego. Kto wie” – westchnęła dama pułkownika, z niepokojem mierząc córki od góry do dołu – „może i wasz los jest tutaj. Zmieńcie jednak suknie…”