In een hotel

'Luister eens, beste man,' begon Madame Nashatyrin, de vrouwe van de kolonel op nummer 47, rood aangelopen en proestend, terwijl ze zich op de hotelhouder stortte. 'Geef me andere kamers, anders verlaat ik uw verdomde hotel voorgoed! Het is een broeinest van immoraliteit! Hemel zij dank, ik heb volwassen dochters en ik hoor dag en nacht niets dan afschuwelijke dingen! Het is te gek voor woorden! Dag en nacht! Soms zegt hij dingen waar je gewoon van gaat blozen! Net een taxichauffeur. Gelukkig begrijpen mijn arme meisjes het niet, anders zou ik met ze de straat op moeten vliegen... Hij zegt nu iets! Luister!'

'Ik weet wel beter, jongen,' klonk een diepe basstem vanuit de aangrenzende kamer. 'Weet je nog, luitenant Druzhkov? Nou, diezelfde Druzhkov was op een dag bezig een stoot met de gele bal in de pocket te maken en zoals hij altijd deed, gooide hij zijn been omhoog. ... Opeens ging er iets krak-ak! Eerst dachten ze dat hij het laken van de biljarttafel had gescheurd, maar toen ze keken, mijn beste, was zijn Verenigde Staten helemaal gescheurd! Hij had zo'n hoge trap gegeven, dat beest, dat er geen naad meer over was. ... Ha-ha-ha, en er waren ook dames aanwezig ... onder andere de vrouw van die kletskous luitenant Okurin. ... Okurin was woedend. ... 'Hoe durft die kerel,' zei hij, 'zich zo onbehoorlijk te gedragen in het bijzijn van mijn vrouw?' Het ene leidde tot het andere... je kent onze kerels wel! ... Okurin stuurde secondanten naar Druzhkov, en Druzhkov zei: 'Doe niet zo gek'... ha-ha-ha, 'maar zeg hem dat hij de secondanten beter niet naar mij kan sturen, maar naar de kleermaker die die broek voor me gemaakt heeft; het is zijn schuld, weet je.' Ha-ha-ha! Ha-ha-ha. ...”

Lilya en Mila, de dochters van de kolonel, die bij het raam zaten met hun ronde wangen op hun vuisten, werden knalrood en sloegen hun ogen neer, die diep in hun mollige gezichtjes leken te liggen.

'Nu hebt u hem gehoord, nietwaar?' vervolgde Madame Nashatyrin, zich richtend tot de hotelhouder. 'En dat vindt u blijkbaar van geen enkel belang? Ik ben de vrouw van een kolonel, meneer! Mijn man is een bevelhebber. Ik sta niet toe dat een koetsier zulke schandelijke dingen uitkraamt, bijna in mijn bijzijn!'

“Hij is geen taxichauffeur, mevrouw, maar stafkapitein Kikin. … Een geboren heer.”

“Als hij zijn positie zo ver vergeten is dat hij zich als een taxichauffeur uitdrukt, dan verdient hij des te meer minachting! Kortom, geef me geen antwoord, maar onderneem alsjeblieft actie!”

“Maar wat kan ik doen, mevrouw? U bent niet de enige die klaagt, iedereen klaagt, maar wat moet ik met hem? Je gaat naar zijn kamer en begint hem te vernederen met woorden als: ‘Hannibal Ivanitch, heb toch een beetje ontzag voor God! Het is schandalig!’ en dan slaat hij je in je gezicht met zijn vuisten en roept hij van alles: ‘daar, steek dat maar in je pijp,’ en dat soort dingen. Het is een schande! Hij wordt 's ochtends wakker en loopt naakt over de gang, op uw aanwezigheid na, alleen in zijn onderbroek. En als hij een slok heeft genomen, pakt hij een revolver en begint hij kogels in de muur te schieten. Overdag drinkt hij zich een slag in de rondte en 's avonds kaart hij als een bezetene, en na het kaarten is het vechten. … Ik schaam me ervoor dat de andere logees dit moeten zien!”

'Waarom ruim je die schurk niet uit de weg?'

“Maar er is geen manier om hem eruit te krijgen! Hij is me al drie maanden schuldig, maar we vragen ons geld niet terug, we vragen hem alleen maar om te vertrekken, als een gunst. … De rechter heeft hem een ​​bevel gegeven om de kamers te verlaten, maar hij sleept het van de ene rechtbank naar de andere, en zo sleept het zich maar voort. … Hij is een vreselijke lastpost, dat is wat hij is. En, hemel, wat een man ook! Jong, knap en intellectueel. … Als hij nuchter is, kun je je geen aardigere heer wensen. Laatst was hij niet dronken en heeft hij de hele dag brieven geschreven aan zijn vader en moeder.”

'Arme vader en moeder!' zuchtte de vrouw van de kolonel.

“Je moet ze echt beklagen! Het is geen pretje om zo'n deugniet in huis te hebben! Hij wordt uitgescholden en uit zijn kamer gezet, en er gaat geen dag voorbij of hij zit wel weer in de problemen vanwege een of ander schandaal. Het is triest!”

'Zijn arme, ongelukkige vrouw!' zuchtte de dame.

“Hij heeft geen vrouw, mevrouw. Een aannemelijk idee! Ze zou God moeten danken als haar hoofd niet gebroken was…”

De dame liep heen en weer door de kamer.

'Hij is niet getrouwd, zegt u?'

“Zeker niet, mevrouw.”

De dame liep weer heen en weer door de kamer en peinsde even.

'Hm, niet getrouwd...' sprak ze peinzend uit. 'Hm. Lilya en Mila, ga niet bij het raam zitten, het tocht! Wat jammer! Een jonge man die zich zo laat zinken! En waaraan komt dat allemaal? Het gebrek aan goede invloed! Er is geen moeder die dat zou doen. ... Niet getrouwd? Nou... daar is het dan. ... Zou u alstublieft zo vriendelijk willen zijn,' vervolgde de dame na even nadenken, 'om naar hem toe te gaan en hem namens mij te vragen om... ik zal geen uitdrukkingen gebruiken... hem te vertellen dat Madame Nashatyrin hem smeekt... hem te vertellen dat ze bij haar dochters in nummer 47 verblijft... dat ze van haar landgoed op het platteland is gekomen...'

"Zeker."

“Zeg het hem, de vrouw van een kolonel en haar dochters. Misschien komt hij zelfs zijn excuses aanbieden. … We zijn altijd thuis na het eten. Oh, Mila, doe het raam dicht!”

'Nou, wat wilt u nou met dat... zwarte schaap, mama?' vroeg Lilya op slepende toon toen de hotelhouder zich terugtrok. 'Een vreemde snuiter! Een dronken, luidruchtige schurk!'

'Och, zeg dat nou niet, mijn schat! Zo praat je altijd; en daar... ga zitten! Nou, wat hij ook moge zijn, we mogen hem niet minachten. ... Er zit iets goeds in iedereen. Wie weet,' zuchtte de vrouw van de kolonel, terwijl ze haar dochters bezorgd van top tot teen bekeek, 'misschien is dit wel jullie lot. Trek in ieder geval andere kleren aan. ...'