Huysuz Hermann

Yirminci yüzyılın ikinci on yılında, Büyük Veba İngiltere'yi harap ettikten sonra, Bilge lakaplı Öfkeli Hermann Britanya tahtına oturdu. Ölümcül Hastalık, Kraliyet Ailesinin üçüncü ve dördüncü kuşaklarını süpürüp götürmüştü ve böylece, taht sıralamasında otuzuncu sırada yer alan Saksonya-Draksen-Wachtelstein'lı On Dördüncü Hermann, bir gün kendisini denizaşırı ve iç Britanya topraklarının hükümdarı olarak buldu. Siyasette beklenmedik olaylardan biriydi ve bu olaylar büyük bir titizlikle gerçekleşti. Birçok yönden, önemli bir tahtta oturan en ilerici hükümdardı; insanlar nerede olduklarını anlamadan başka bir yerdeydiler. Geleneksel olarak ilerici olsalar da, bakanları bile onun yasama önerilerine ayak uydurmakta zorlandılar.

Başbakan, "Aslında, bu 'kadınlara oy hakkı' yanlısı yaratıklar yüzünden engelleniyoruz; ülke genelindeki toplantılarımızı bozuyorlar ve Downing Street'i bir tür siyasi piknik alanına çevirmeye çalışıyorlar" diye itiraf etti.

Hermann, "Onlarla ilgilenilmeli," dedi.

Başbakan, "Mesele halledildi," dedi; "tam olarak, aynen öyle; ama nasıl?"

Kral, daktilosunun başına oturarak, “Size bir yasa tasarısı hazırlayacağım,” dedi, “kadınların bundan sonraki tüm seçimlerde oy kullanmasını zorunlu kılacak. Oy kullanacaklar, ya da daha açık bir ifadeyle, oy kullanmak zorundalar. Erkek seçmenler için oy kullanma, eskiden olduğu gibi, isteğe bağlı kalacak; ancak yirmi bir ile yetmiş yaş arasındaki her kadın, sadece Parlamento, ilçe meclisleri, bölge kurulları, köy meclisleri ve belediyeler için yapılan seçimlerde değil, aynı zamanda adli tabipler, okul müfettişleri, kilise görevlileri, müze küratörleri, sağlık yetkilileri, polis-mahkeme tercümanları, yüzme havuzu eğitmenleri, müteahhitler, koro şefleri, pazar müdürleri, sanat okulu öğretmenleri, katedral görevlileri ve aklıma geldikçe ekleyeceğim diğer yerel görevliler için yapılan seçimlerde de oy kullanmak zorunda kalacak. Tüm bu görevler seçimle belirlenecek ve ikamet ettiği bölgeye giren herhangi bir seçimde oy kullanmamak, kadın seçmene 10 sterlin para cezası uygulanmasına neden olacak. Yeterli bir sağlık raporuyla desteklenmeyen devamsızlık, mazeret olarak kabul edilmeyecektir. "Özür dilerim. Bu tasarıyı Parlamento'nun iki meclisinden geçirin ve ertesi gün imzalamam için bana getirin."

Zorunlu Kadın Seçme Hakkı, en başından itibaren, oy hakkını en yüksek sesle talep eden çevrelerde bile çok az veya hiç coşku yaratmadı. Ülkedeki kadınların büyük çoğunluğu seçme hakkı hareketine kayıtsız veya düşmanca yaklaştı ve en fanatik kadın hakları savunucuları, oy pusulalarını bir sandığa atma ihtimalinde bu kadar çekici buldukları şeyin ne olduğunu merak etmeye başladılar. Kırsal bölgelerde yeni yasanın hükümlerini uygulamak yeterince zahmetliydi; kasaba ve şehirlerde ise bir kabusa dönüştü. Seçimlerin sonu yok gibiydi. Çamaşırcılar ve terziler, çoğu zaman daha önce adını duymadıkları ve rastgele seçtikleri bir adaya oy vermek için işlerinden aceleyle ayrılmak zorunda kaldılar; kadın memurlar ve garsonlar, iş yerlerine gitmeden önce oylarını kullanmak için çok erken kalktılar. Sosyete kadınları, sürekli olarak oy verme merkezlerine gitme zorunluluğu nedeniyle planlarının aksadığını ve bozulduğunu gördüler ve hafta sonu partileri ve yaz tatilleri giderek erkeklere özgü bir lüks haline geldi. Kahire ve Riviera'ya gelince, bunlar sadece gerçekten hasta olanlar veya çok zengin kişiler için mümkündü; zira uzun süreli bir yokluk sırasında 10 sterlinlik para cezalarının birikmesi, sıradan zenginlerin bile göze alamayacağı bir riskti.

Kadınların oy hakkından mahrum bırakılması hareketinin güçlü bir harekete dönüşmesi hiç de şaşırtıcı değildi. Kadınlara Oy Hakkı Yok Birliği'nin milyonlarca kadın destekçisi vardı; renkleri, limon sarısı ve eski Hollanda kırmızısı, her yerde sergileniyordu ve savaş marşı olan "Oy Kullanmak İstemiyoruz" popüler bir nakarat haline gelmişti. Hükümet barışçıl ikna yöntemlerinden etkilenme belirtisi göstermeyince, daha şiddetli yöntemler moda oldu. Toplantılar bozuldu, bakanlar linç edildi, polisler ısırıldı ve sıradan hapishane yemekleri reddedildi; Trafalgar yıldönümünün arifesinde kadınlar, Nelson Sütunu'nun tüm uzunluğu boyunca kendilerini kat kat bağladılar, böylece alışılmış çiçek süslemeleri terk edilmek zorunda kaldı. Yine de Hükümet, kadınların oy hakkına sahip olması gerektiği inancına inatla bağlı kaldı.

Sonra, son çare olarak, zeki bir kadın daha önce kimsenin aklına gelmemiş olması garip olan bir çözüm buldu. Büyük Ağlama organize edildi. On binlerce kadından oluşan gruplar, metropolün kamusal alanlarında aralıksız ağladı. Tren istasyonlarında, metrolarda ve otobüslerde, Ulusal Galeri'de, Ordu ve Donanma Mağazalarında, St. James Parkı'nda, balad konserlerinde, Prince's'te ve Burlington Arcade'de ağladılar. Parlak fars komedisi Henry'nin Tavşanı'nın bugüne kadar kesintisiz başarısı, salonlarda, balkonlarda ve galeride kasvetli bir şekilde ağlayan kadınların varlığıyla tehlikeye girdi ve uzun yıllardır görülen en parlak boşanma davalarından biri, izleyicilerin bir bölümünün gözyaşı dolu davranışlarıyla ışıltısının çoğunu kaybetti.

"Ne yapacağız?" diye sordu başbakan; aşçısı kahvaltı tabaklarının üzerine gözyaşlarını dökmüş, dadısı da sessizce ve perişan bir halde ağlayarak çocukları parka yürüyüşe çıkarmıştı.

Kral, “Her şeyin bir zamanı vardır,” dedi; “boyun eğmenin de bir zamanı vardır. Kadınların oy hakkını elinden alan bir yasayı iki meclisten de geçirin ve yarından sonraki gün kraliyet onayına sunun.”

Bakan geri çekilirken, Bilge lakabıyla da bilinen Huysuz Hermann derin bir kahkaha attı.

"Bir kediyi krema ile boğarak öldürmekten daha fazla yöntem var," diye alıntı yaptı ve ekledi, "ama bunun en iyi yöntem olup olmadığından emin değilim."