Hermann de Onstuimige

Het was in het tweede decennium van de twintigste eeuw, nadat de Grote Pest Engeland had geteisterd, dat Hermann de Prikkelbare, ook wel de Wijze genoemd, de Britse troon besteeg. De dodelijke ziekte had de gehele koninklijke familie, tot in de derde en vierde generatie, weggevaagd, en zo gebeurde het dat Hermann de Veertiende van Saksen-Drachsen-Wachtelstein, die dertigste in de lijn van troonopvolging stond, zich op een dag heerser bevond over de Britse domeinen, zowel binnen als buiten de zee. Hij was een van de onverwachte gebeurtenissen in de politiek, en hij voltrok zich met grote grondigheid. In veel opzichten was hij de meest progressieve monarch die ooit op een belangrijke troon had gezeten; voordat mensen het wisten, waanden ze zich ergens anders. Zelfs zijn ministers, hoe progressief ze ook van oudsher waren, vonden het moeilijk om zijn wetsvoorstellen bij te benen.

"Sterker nog," gaf de premier toe, "worden we gehinderd door deze vrouwenkiesrechtactivisten; ze verstoren onze bijeenkomsten in het hele land en proberen van Downing Street een soort politiek picknickterrein te maken."

"Er moet iets aan gedaan worden," zei Hermann.

'Afgehandeld', zei de premier; 'precies, precies zo; maar hoe?'

'Ik zal een wetsvoorstel voor u opstellen,' zei de koning, terwijl hij achter zijn typemachine ging zitten, 'waarin wordt bepaald dat vrouwen bij alle toekomstige verkiezingen mogen stemmen. Mogen stemmen, let wel; of, om het duidelijker te zeggen, moeten stemmen. Stemmen blijft, net als voorheen, facultatief voor mannelijke kiezers; maar elke vrouw tussen de eenentwintig en zeventig jaar zal verplicht zijn te stemmen, niet alleen bij verkiezingen voor het Parlement, provincieraden, districtsbesturen, parochieraden en gemeenten, maar ook voor lijkschouwers, schoolinspecteurs, kerkmeesters, museumconservatoren, gezondheidsfunctionarissen, tolken bij de politierechtbank, zweminstructeurs, aannemers, koorleiders, marktopzichters, kunstacademieleraren, kathedraalkoster en andere lokale functionarissen wier namen ik zal toevoegen zodra ze me te binnen schieten. Al deze functies zullen verkiesbaar worden en het niet stemmen bij een verkiezing in haar woongebied zal de vrouwelijke kiezer een boete van £10 opleveren. Afwezigheid zonder een geldig medisch attest zal niet als excuus worden aanvaard. Neem dit wetsvoorstel aan in beide Kamers van het parlement.' "Breng het parlement en breng het overmorgen naar mij ter ondertekening."

Vanaf het allereerste begin wekte de verplichte vrouwenkiesrechtwet weinig tot geen enthousiasme op, zelfs niet in kringen die het hardst voor het stemrecht hadden gepleit. Het grootste deel van de vrouwen in het land stond onverschillig of zelfs vijandig tegenover de kiesrechtbeweging, en de meest fanatieke suffragettes begonnen zich af te vragen wat ze zo aantrekkelijk hadden gevonden aan het vooruitzicht om stembiljetten in een stembus te stoppen. Op het platteland was de uitvoering van de bepalingen van de nieuwe wet al lastig genoeg; in de steden werd het een ware nachtmerrie. Er leek geen einde te komen aan de verkiezingen. Wasvrouwen en naaisters moesten zich haasten om te stemmen, vaak op een kandidaat van wie ze de naam nog nooit hadden gehoord en die ze willekeurig kozen; vrouwelijke kantoorbedienden en serveersters stonden extra vroeg op om te stemmen voordat ze naar hun werk gingen. Dames uit de hogere kringen zagen hun plannen verstoord door de voortdurende noodzaak om naar de stembureaus te gaan, en weekendfeestjes en zomervakanties werden geleidelijk aan een luxe voor mannen. Wat betreft Caïro en de Rivièra, die waren alleen mogelijk voor echte invaliden of mensen met een enorm vermogen, want het oplopen van boetes van £10 tijdens een langdurige afwezigheid was een risico dat zelfs gewone welgestelden zich nauwelijks konden veroorloven.

Het was niet verwonderlijk dat de agitatie voor het ontnemen van stemrecht aan vrouwen uitgroeide tot een machtige beweging. De 'No-Votes-for-Women League' telde miljoenen vrouwelijke aanhangers; hun kleuren, citroengeel en oudrood, werden overal getoond en hun strijdlied, "We don't want to Vote" (Wij willen niet stemmen), werd een populaire leus. Omdat de regering geen tekenen vertoonde van onverschilligheid voor vreedzame overreding, werden gewelddadigere methoden ingezet. Vergaderingen werden verstoord, ministers werden belaagd, politieagenten werden gebeten en het gewone gevangenisvoedsel werd geweigerd. Op de avond voor de herdenking van Trafalgar vormden vrouwen rijen langs de hele lengte van de Nelson-kolom, waardoor de gebruikelijke bloemversiering moest worden weggelaten. Desondanks bleef de regering koppig vasthouden aan haar overtuiging dat vrouwen stemrecht moesten hebben.

Toen, als laatste redmiddel, bedacht een of andere slimme vrouw een list die vreemd genoeg niemand eerder had bedacht. De Grote Huilbui werd georganiseerd. Groepen vrouwen, tienduizend tegelijk, huilden onafgebroken op de openbare plaatsen van de hoofdstad. Ze huilden in treinstations, in metro's en bussen, in de National Gallery, bij de Army and Navy Stores, in St. James's Park, bij balladeconcerten, in Prince's en in de Burlington Arcade. Het tot dan toe ononderbroken succes van de briljante klucht Henry's Rabbit werd bedreigd door de aanwezigheid van somber huilende vrouwen op de parterre, balkons en galerijen, en een van de meest spraakmakende echtscheidingszaken van de afgelopen jaren verloor veel van zijn glans door het tranentrekkende gedrag van een deel van het publiek.

'Wat moeten we doen?' vroeg de premier, wiens kok alle ontbijtschalen had bevochtigd met tranen en wiens kindermeisje, stilletjes en ellendig huilend, naar buiten was gegaan om met de kinderen een wandeling in het park te maken.

'Voor alles is een tijd,' zei de koning; 'er is een tijd om toe te geven. Neem een ​​wetsvoorstel aan in beide Kamers dat vrouwen het stemrecht ontneemt, en breng het overmorgen ter goedkeuring aan mij voor.'

Toen de minister zich terugtrok, gaf Hermann de Onstuimige, die ook wel de Wijze werd genoemd, een diepe lach.

'Er zijn meer manieren om een ​​kat te doden dan door hem te verstikken met slagroom,' citeerde hij, 'maar ik weet niet zeker,' voegde hij eraan toe, 'of dat niet de beste manier is.'