เฮอร์มันน์ผู้โมโหง่าย

ในช่วงทศวรรษที่สองของศตวรรษที่ยี่สิบ หลังจากโรคระบาดครั้งใหญ่ได้ทำลายล้างอังกฤษ เฮอร์มันน์ผู้ฉุนเฉียว ซึ่งมีฉายาว่า "ผู้ทรงปัญญา" ได้ขึ้นครองราชบัลลังก์อังกฤษ โรคระบาดร้ายแรงได้คร่าชีวิตสมาชิกราชวงศ์ไปทั้งหมด ตั้งแต่รุ่นที่สามถึงสี่ ทำให้เฮอร์มันน์ที่สิบสี่แห่งซัคเซ-ดรักเซิน-วาคเทลสไตน์ ซึ่งอยู่ในลำดับที่สามสิบของการสืราชสมบัติ ได้ขึ้นครองราชย์เป็นผู้ปกครองดินแดนอังกฤษทั้งในและนอกทะเลในวันหนึ่ง นี่เป็นหนึ่งในเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดที่เกิดขึ้นในทางการเมือง และเกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ ในหลายๆ ด้าน เขาเป็นพระมหากษัตริย์ที่ก้าวหน้าที่สุดที่เคยครองบัลลังก์สำคัญ ก่อนที่ผู้คนจะรู้ตัวว่าอยู่ที่ไหน พวกเขาก็ไปอยู่ที่อื่นแล้ว แม้แต่รัฐมนตรีของเขา ซึ่งโดยทั่วไปแล้วมีความคิดก้าวหน้า ก็ยังตามไม่ทันข้อเสนอแนะด้านกฎหมายของเขา

นายกรัฐมนตรีกล่าวว่า “ที่จริงแล้ว เราถูกขัดขวางโดยพวกที่เรียกร้องสิทธิออกเสียงให้ผู้หญิง พวกเขาก่อกวนการประชุมของเราทั่วประเทศ และพยายามเปลี่ยนทำเนียบดาวน์นิงสตรีทให้กลายเป็นเหมือนสนามปิกนิกทางการเมือง”

เฮอร์มันน์กล่าวว่า “ต้องจัดการกับพวกเขา”

“จัดการเรียบร้อยแล้ว” นายกรัฐมนตรีกล่าว “เรียบร้อยดีแล้ว แต่ทำอย่างไรล่ะ?”

“ข้าจะร่างร่างกฎหมายให้เจ้า” พระราชาตรัสพลางประทับนั่งที่เครื่องพิมพ์ดีด “บัญญัติให้สตรีมีสิทธิออกเสียงเลือกตั้งในทุกการเลือกตั้งในอนาคต จะต้องออกเสียงเลือกตั้งนะครับ หรือพูดให้ชัดเจนกว่านั้นคือ ต้องออกเสียงเลือกตั้ง การออกเสียงเลือกตั้งยังคงเป็นทางเลือกเช่นเดิมสำหรับผู้มีสิทธิเลือกตั้งชาย แต่สตรีทุกคนที่มีอายุระหว่าง 21 ถึง 70 ปีจะต้องมีสิทธิออกเสียงเลือกตั้ง ไม่เพียงแต่ในการเลือกตั้งรัฐสภา สภาเขต สภาอำเภอ สภาตำบล และเทศบาลเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการเลือกตั้งเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพ ผู้ตรวจการโรงเรียน ผู้ดูแลโบสถ์ ผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ เจ้าหน้าที่สุขาภิบาล ล่ามศาลตำรวจ ครูสอนว่ายน้ำ ผู้รับเหมา หัวหน้าคณะนักร้องประสานเสียง ผู้ดูแลตลาด ครูโรงเรียนศิลปะ ผู้ดูแลมหาวิหาร และเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นอื่นๆ ที่ข้าจะเพิ่มชื่อเข้าไปเมื่อข้านึกออก ตำแหน่งเหล่านี้ทั้งหมดจะเป็นตำแหน่งที่มาจากการเลือกตั้ง และการไม่ออกเสียงเลือกตั้งในเขตที่ตนอาศัยอยู่ จะทำให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งหญิงผู้นั้นต้องเสียค่าปรับ 10 ปอนด์ การขาดเสียงเลือกตั้งโดยไม่มีใบรับรองแพทย์ที่เพียงพอจะไม่ได้รับการยอมรับ เพื่อเป็นข้ออ้าง ผ่านร่างกฎหมายฉบับนี้ในสภาทั้งสองแห่ง และนำมาให้ผมลงนามในวันมะรืนนี้”

ตั้งแต่เริ่มแรก กฎหมายบังคับให้ผู้หญิงมีสิทธิออกเสียงเลือกตั้งไม่ได้สร้างความยินดีใดๆ แม้แต่ในกลุ่มที่เคยเรียกร้องสิทธิออกเสียงอย่างเสียงดังที่สุดก็ตาม ผู้หญิงส่วนใหญ่ในชนบทไม่สนใจหรือไม่ก็ต่อต้านการเรียกร้องสิทธิออกเสียง และแม้แต่กลุ่มสตรีเรียกร้องสิทธิเลือกตั้งที่คลั่งไคล้ที่สุดก็เริ่มสงสัยว่าอะไรคือสิ่งที่ดึงดูดใจพวกเธอในการใส่บัตรลงคะแนนลงในกล่อง ในเขตชนบท การปฏิบัติตามข้อกำหนดของกฎหมายใหม่ก็เป็นเรื่องน่าเบื่อหน่ายมากพอแล้ว ในเมืองใหญ่ๆ มันกลายเป็นภาระหนักอึ้ง การเลือกตั้งดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด คนซักผ้าและคนเย็บผ้าต้องรีบออกจากงานเพื่อไปลงคะแนนเสียง บ่อยครั้งที่ต้องเลือกผู้สมัครที่พวกเธอไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน และเลือกแบบสุ่มๆ พนักงานหญิงและพนักงานเสิร์ฟหญิงต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปลงคะแนนเสียงก่อนที่จะไปทำงาน สตรีชั้นสูงพบว่าแผนการต่างๆ ของพวกเธอถูกขัดขวางและเปลี่ยนแปลงไปเนื่องจากความจำเป็นในการไปลงคะแนนเสียงอย่างต่อเนื่อง และงานเลี้ยงสังสรรค์ในวันหยุดสุดสัปดาห์และวันหยุดฤดูร้อนค่อยๆ กลายเป็นความหรูหราของผู้ชาย ส่วนกรุงไคโรและริเวียร่า เป็นไปได้เฉพาะสำหรับผู้ป่วยจริงๆ หรือผู้ที่มีฐานะร่ำรวยมหาศาลเท่านั้น เพราะการสะสมค่าปรับ 10 ปอนด์ระหว่างการไม่อยู่เป็นเวลานานเป็นเรื่องที่แม้แต่คนร่ำรวยทั่วไปก็แทบจะไม่สามารถเสี่ยงได้

ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีที่การเคลื่อนไหวต่อต้านสิทธิออกเสียงของสตรีกลายเป็นขบวนการที่ทรงพลัง กลุ่มต่อต้านสิทธิออกเสียงของสตรีมีสมาชิกหญิงนับล้านคน สีประจำกลุ่มคือสีเหลืองมะนาวและสีแดงเข้มแบบดัตช์ถูกชูขึ้นทุกหนทุกแห่ง และเพลงปลุกใจของกลุ่มที่ว่า “เราไม่ต้องการลงคะแนนเสียง” ก็กลายเป็นเพลงที่ได้รับความนิยม เนื่องจากรัฐบาลไม่มีทีท่าว่าจะประทับใจกับการโน้มน้าวอย่างสันติ วิธีที่รุนแรงกว่าจึงเริ่มเป็นที่นิยม มีการก่อกวนการประชุม รัฐมนตรีถูกรุมทำร้าย ตำรวจถูกกัด และผู้หญิงถูกปฏิเสธอาหารในเรือนจำ และในวันก่อนวันครบรอบยุทธการทราฟัลการ์ ผู้หญิงได้มัดตัวเองเรียงเป็นชั้นๆ ตลอดความยาวของเสาอนุสาวรีย์เนลสัน จนต้องยกเลิกการประดับดอกไม้ตามธรรมเนียม แต่รัฐบาลก็ยังคงดื้อรั้นในความเชื่อที่ว่าผู้หญิงควรมีสิทธิออกเสียง

แล้วในที่สุด ก็มีหญิงฉลาดคนหนึ่งคิดหาวิธีแก้ปัญหาขึ้นมา ซึ่งเป็นเรื่องแปลกที่ไม่มีใครคิดมาก่อน นั่นคือการจัดงานร่ำไห้ครั้งใหญ่ ผู้หญิงจำนวนนับหมื่นคนทยอยกันร้องไห้อย่างต่อเนื่องในที่สาธารณะของมหานคร พวกเธอร้องไห้ในสถานีรถไฟ รถไฟใต้ดิน และรถโดยสารประจำทาง ในหอศิลป์แห่งชาติ ในร้านค้าของกองทัพบกและกองทัพเรือ ในสวนสาธารณะเซนต์เจมส์ ในคอนเสิร์ตเพลงพื้นบ้าน ที่โรงละครพรินซ์ และในห้างสรรพสินค้าเบอร์ลิงตัน ความสำเร็จอย่างต่อเนื่องของละครตลกเสียดสีเรื่อง Henry's Rabbit ก็ต้องสั่นคลอนเพราะการปรากฏตัวของผู้หญิงที่ร้องไห้อย่างน่าเศร้าในที่นั่งชมทั่วไป และคดีหย่าร้างที่โดดเด่นที่สุดคดีหนึ่งในรอบหลายปีก็สูญเสียความน่าสนใจไปมากเพราะพฤติกรรมร้องไห้คร่ำครวญของผู้ชมบางส่วน

“เราจะทำอย่างไรดี?” นายกรัฐมนตรีถาม เมื่อแม่ครัวของเขาร้องไห้จนน้ำหกใส่จานอาหารเช้าทุกจาน และพี่เลี้ยงเด็กก็ออกไปพาเด็กๆ ไปเดินเล่นในสวนสาธารณะพลางร้องไห้อย่างเงียบๆ อย่างน่าเวทนา

“ทุกสิ่งย่อมมีเวลาของมัน” พระราชาตรัส “ย่อมมีเวลาสำหรับการยอมจำนน จงผ่านร่างกฎหมายในสภาทั้งสองเพื่อตัดสิทธิ์การออกเสียงของสตรี และนำมาเสนอต่อข้าเพื่อขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตในวันมะรืนนี้”

ขณะที่รัฐมนตรีกำลังถอนตัว เฮอร์มันน์ผู้โมโหง่าย ซึ่งได้รับฉายาว่าผู้ฉลาด ก็หัวเราะออกมาอย่างลึกซึ้ง

เขากล่าวว่า “มีวิธีฆ่าแมวมากกว่าการทำให้มันสำลักด้วยครีม” แต่เขาก็เสริมว่า “แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่านั่นไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุด”