On İki Avcı

Bir zamanlar, çok sevdiği bir kıza nişanlı olan bir kralın oğlu vardı. Kızın yanında oturmuş, çok mutlu bir haldeyken, babasının ölümcül bir hastalığa yakalandığı ve ölümünden önce onu bir kez daha görmek istediği haberi geldi. Bunun üzerine sevgilisine, “Şimdi gitmeliyim, seni bırakıyorum. Sana hatıra olarak bir yüzük veriyorum. Kral olduğumda geri döneceğim ve seni alacağım.” dedi. Böylece atına binip yola çıktı ve babasının yanına vardığında, babası çok hasta ve ölüm döşeğindeydi.

Ona, “Sevgili oğlum, ölümümden önce seni bir kez daha görmek istedim, bana istediğim gibi evleneceğine söz ver,” dedi ve kendisine eş olacak bir kralın kızının adını verdi.

Oğul o kadar sıkıntı içindeydi ki ne yaptığının farkında bile değildi ve “Evet, sevgili babam, senin isteğin olsun” dedi. Bunun üzerine kral gözlerini kapattı ve öldü.

Oğul kral ilan edildikten ve yas dönemi sona erdikten sonra, babasına verdiği sözü tutmak zorunda kaldı ve kralın kızını kendisine eş olarak seçtirdi. İlk nişanlısı bunu duyunca, sadakatsizliğinden o kadar çok üzüldü ki neredeyse ölüyordu. Bunun üzerine babası ona, “Sevgili kızım, neden bu kadar üzgünsün? Ne istersen onu alacaksın” dedi.

Bir an düşündü ve şöyle dedi: "Sevgili babam, yüzü, vücut yapısı ve boyu tıpkı bana benzeyen on bir kızım olsun istiyorum."

Baba, "Mümkünse, dileğin yerine getirilsin," dedi ve krallığının tamamında arama yaptırdı; sonunda kızıyla yüz, vücut ve boy bakımından tıpatıp aynı olan on bir genç kız bulundu.

Kralın kızının yanına vardıklarında, kız on iki takım avcı kıyafeti diktirdi, hepsi aynıydı; on bir genç kız avcı kıyafetlerini giydi, kendisi de on ikinci takımı giydi. Bunun üzerine babasıyla vedalaştı, onlarla birlikte atına bindi ve çok sevdiği eski nişanlısının sarayına gitti. Orada, avcılara ihtiyacı olup olmadığını ve hepsini hizmetine alıp alamayacağını sordu. Kral ona baktı ve onu tanımadı, ama çok yakışıklı oldukları için, "Evet," dedi ve onları seve seve alacağını söyledi; böylece onlar artık kralın on iki avcısı oldular.

Kralın ise harika bir hayvan olan bir aslanı vardı; çünkü o bütün gizli ve sırları biliyordu. Bir akşam aslan krala, "On iki avcın olduğunu mu sanıyorsun?" dedi.

"Evet," dedi kral, "onlar on iki avcı."

Aslan sözlerine şöyle devam etti: "Yanılıyorsun, onlar on iki kız."

Kral, "Bu doğru olamaz! Bunu bana nasıl kanıtlayacaksın?" dedi.

“Ah, bırak da odana biraz bezelye serpilsin,” diye yanıtladı aslan, “o zaman hemen göreceksin. Erkekler sağlam adımlarla yürürler ve bezelyelerin üzerinden geçtiklerinde hiçbiri kıpırdamaz, ama kızlar tökezler, zıplar ve ayaklarını sürüklerler, bezelyeler de yuvarlanır.” Kral bu tavsiyeden çok memnun kaldı ve bezelyelerin serpilmesini emretti.

Ancak kralın avcılara yaranan bir hizmetkarı vardı ve bu hizmetkar, avcıların bu sınava tabi tutulacaklarını duyunca yanlarına gidip her şeyi tekrarladı ve şöyle dedi: "Aslan, kralın sizin kız olduğunuzu düşünmesini istiyor."

Kralın kızı ona teşekkür etti ve hizmetçilerine, “Güçlü olun ve bezelyelerin üzerine sağlamca basın” dedi. Ertesi sabah kral on iki avcıyı huzuruna çağırdı ve avcılar bezelyelerin bulunduğu ön odaya girdiler. Bezelyelerin üzerine öyle sağlamca bastılar ve öyle güçlü, emin adımlarla yürüdüler ki, bezelyelerden hiçbiri yuvarlanmadı veya kıpırdamadı.

Sonra tekrar uzaklaştılar ve Kral aslana, “Bana yalan söyledin, tıpkı insanlar gibi yürüyorlar” dedi.

Aslan, “Sınanacakları bir sınavdan geçeceklerini biliyorlar ve biraz güç gösterisi yapıyorlar. Bir gün ön odaya on iki çıkrık getirilsin, gidip onlara bayılacaklar, bunu hiçbir insan yapmazdı.” dedi. Kral bu tavsiyeyi beğendi ve çıkrıkları ön odaya yerleştirdi.

Fakat avcılara karşı iyi niyetli olan hizmetçi yanlarına giderek planı onlara açıkladı. Bunun üzerine yalnız kaldıklarında Kralın kızı on bir kızına, “Kendinizi biraz kısıtlayın ve çıkrıklara bakmayın” dedi. Ertesi sabah Kral on iki avcısını çağırdığında, avcılar ön odaya girdiler ve bir kez bile çıkrıklara bakmadılar.

Kral tekrar aslana, “Beni kandırdın, onlar insan, çünkü çıkrıklara bakmadılar” dedi.

Aslan, "Sınanacaklarını anladılar ve kendilerini dizginlediler," diye yanıtladı. Ancak kral artık aslana inanmıyordu.

On iki avcı her zaman Kral'ı avda takip ederdi ve Kral'ın onlara olan sevgisi sürekli artıyordu. Bir gün avdayken, Kral'ın nişanlısının yaklaştığı haberi geldi. Gerçek gelin bunu duyunca o kadar üzüldü ki kalbi neredeyse kırıldı ve yere yığılıp bayıldı. Kral, sevgili avcısına bir şey olduğunu düşündü, yanına koştu, ona yardım etmek istedi ve eldivenini çıkardı. Sonra ilk gelinine verdiği yüzüğü gördü ve yüzüne baktığında onu tanıdı. O anda kalbi o kadar etkilendi ki onu öptü ve gelin gözlerini açtığında, "Sen benimsin, ben de seninim ve dünyada kimse bunu değiştiremez" dedi. Diğer geline bir haberci gönderdi ve kendi krallığına dönmesi için yalvardı, çünkü zaten bir karısı vardı ve eski bir tabak bulan bir adamın yeni bir tabağa ihtiyacı yoktu. Bunun üzerine düğün kutlandı ve aslan, sonuçta doğruyu söylediği için yeniden gözde oldu.