Dwunastu Łowców

Pewien syn królewski zaręczył się z panną, którą bardzo kochał. A gdy siedział obok niej i był bardzo szczęśliwy, nadeszła wiadomość, że jego ojciec śmiertelnie zachorował i pragnie go jeszcze raz zobaczyć przed śmiercią. Wtedy powiedział do ukochanej: „Muszę teraz odejść i zostawić cię, daję ci pierścień na pamiątkę. Kiedy zostanę królem, wrócę i cię zabiorę”. Odjechał więc, a kiedy dotarł do ojca, ten był ciężko chory i bliski śmierci.

Powiedział mu: „Kochany synu, pragnę cię jeszcze raz zobaczyć przed moim końcem. Obiecaj mi, że ożenisz się z kimś, kogo uznam za godnego”. Następnie podał imię córki pewnego króla, która miała zostać jego żoną.

Syn był w tak wielkim niebezpieczeństwie, że nie myślał o tym, co robi, i rzekł: „Tak, drogi ojcze, twoja wola niech się stanie”, po czym król zamknął oczy i umarł.

Gdy więc syn został ogłoszony królem i czas żałoby minął, zmuszony był dotrzymać obietnicy, którą złożył ojcu, i kazał zaprosić córkę króla na żonę, która została mu obiecana. Jego pierwsza narzeczona usłyszała o tym i tak bardzo martwiła się jego niewiernością, że omal nie umarła. Wtedy ojciec rzekł do niej: „Najdroższe dziecko, dlaczego jesteś taka smutna? Dostaniesz, co zechcesz”.

Zastanowiła się przez chwilę i rzekła: „Kochany ojcze, chciałabym mieć jedenaście dziewcząt, które miałyby dokładnie taką samą twarz, figurę i wymiary jak ja”.

Ojciec rzekł: „Jeśli to możliwe, twoje życzenie zostanie spełnione” i rozkazał przeprowadzić poszukiwania w całym królestwie, aż znaleziono jedenaście młodych dziewcząt, które dokładnie przypominały jego córkę pod względem twarzy, figury i wzrostu.

Kiedy przybyli do córki króla, kazała uszyć dwanaście kompletów strojów myśliwskich, wszystkie jednakowe, i jedenaście dziewcząt musiało włożyć strój myśliwski, a ona sama włożyła dwunasty komplet. Po czym pożegnała się z ojcem i odjechała z nimi, udając się na dwór swego byłego narzeczonego, którego tak bardzo kochała. Zapytała wówczas, czy potrzebuje jakichś myśliwych i czy zechciałby przyjąć ich wszystkich do swojej służby. Król spojrzał na nią i nie poznał jej, ale ponieważ byli tak przystojni, powiedział: „Tak” i że chętnie ich przyjmie, i teraz byli dwunastoma myśliwymi króla.

Król jednak miał lwa, który był cudownym zwierzęciem, bo znał wszystkie ukryte i tajemne rzeczy. Pewnego wieczoru rzekł do króla: „Myślisz, że masz dwunastu myśliwych?

„Tak” – powiedział Król – „jest ich dwunastu myśliwych”.

Lew kontynuował: „Mylisz się, to dwanaście dziewcząt”.

Król powiedział: „To nie może być prawdą! Jak mi to udowodnisz?”

„Och, niech tylko rozrzucą trochę grochu w twoim przedsionku” – odpowiedział lew – „a wkrótce go zobaczysz. Mężczyźni stąpają pewnie i kiedy kroczą po grochu, żaden z nich się nie rusza, tylko dziewczęta potykają się, podskakują i wloką nogi, a groch się turla”. Król był bardzo zadowolony z rady i kazał rozrzucić groch.

Był jednak pewien sługa królewski, który sprzyjał myśliwym i gdy usłyszał, że zostaną oni poddani tej próbie, poszedł do nich i powtórzył wszystko jeszcze raz, mówiąc: „Lew chce, żeby król uwierzył, że jesteście dziewczynkami”.

Wtedy królewna podziękowała mu i rzekła do swych dziewcząt: „Nabierzcie sił i stąpajcie mocno po grochu”. Następnego ranka więc, gdy król kazał wezwać dwunastu myśliwych i weszli oni do przedsionka, gdzie leżał groch, stąpali po nim tak mocno i mieli tak mocny, pewny krok, że żaden z grochów się nie potoczył ani nie poruszył.

Potem odeszli, a król rzekł do lwa: „Skłamałeś, one chodzą jak ludzie”.

Lew powiedział: „Muszą wiedzieć, że zostaną wystawione na próbę i nabrać trochę siły. Niech pewnego dnia wniesie się do przedsionka dwanaście kołowrotków, a oni pójdą do nich i będą z nich zadowoleni, a tego żaden człowiek by nie zrobił”. Królowi spodobała się ta rada i kazał umieścić kołowrotki w przedsionku.

Lecz sługa, życzliwie nastawiony do myśliwych, podszedł do nich i opowiedział im o zamiarze. Gdy zostali sami, królewna rzekła do swoich jedenastu córek: „Nałóżcie na siebie trochę odpowiedzialności i nie oglądajcie się za kołowrotki”. A następnego ranka, gdy król wezwał dwunastu myśliwych, przeszli przez przedsionek i ani razu nie spojrzeli na kołowrotki.

Wtedy król ponownie rzekł do lwa: „Oszukałeś mnie, to ludzie, bo nie przyjrzeli się kołowrotkom”.

Lew odpowiedział: „Dowiedzieli się, że zostaną wystawieni na próbę, więc powstrzymali się”. Król jednak nie chciał już dłużej wierzyć lwu.

Dwunastu myśliwych zawsze podążało za królem na polowanie, a jego sympatia do nich stale rosła. Pewnego razu, gdy byli na polowaniu, nadeszła wiadomość, że zbliża się królewska narzeczona. Kiedy prawdziwa panna młoda to usłyszała, tak ją to zabolało, że serce jej pękło i upadła zemdlona na ziemię. Król pomyślał, że coś stało się jego ukochanemu myśliwemu, podbiegł do niego, chcąc mu pomóc i zdjął rękawiczkę. Wtedy zobaczył pierścień, który dał swojej pierwszej narzeczonej, i kiedy spojrzał jej w twarz, rozpoznał ją. Wtedy jego serce tak się wzruszyło, że ją pocałował, a kiedy otworzyła oczy, powiedział: „Jesteś moja, a ja jestem twój i nikt na świecie nie może tego zmienić”. Wysłał posłańca do drugiej panny młodej i błagał ją, by wróciła do swojego królestwa, ponieważ miał już żonę, a człowiek, który właśnie znalazł stare naczynie, nie potrzebował nowego. Potem odbyło się wesele, a lew znów cieszył się łaską, bo przecież powiedział prawdę.