De Twaalf Jagers

Er was eens een koningszoon die verloofd was met een meisje van wie hij zielsveel hield. Terwijl hij gelukkig naast haar zat, kwam het nieuws dat zijn vader doodziek was en hem nog één keer wilde zien voordat hij stierf. Toen zei hij tegen zijn geliefde: "Ik moet nu gaan en je verlaten. Ik geef je een ring als herinnering. Wanneer ik koning ben, zal ik terugkomen en je ophalen." Hij reed weg en toen hij bij zijn vader aankwam, was deze ernstig ziek en op sterven.

Hij zei tegen hem: "Lieve zoon, ik wilde je nog een keer zien voordat ik sterf. Beloof me dat je met mij zult trouwen zoals ik wil," en hij noemde de naam van een zekere koningsdochter die zijn vrouw zou worden.

De zoon was zo in de problemen dat hij niet nadacht over wat hij deed en zei: "Ja, lieve vader, uw wil zal geschieden," en daarop sloot de koning zijn ogen en stierf.

Toen de zoon tot koning was uitgeroepen en de rouwperiode voorbij was, zag hij zich genoodzaakt de belofte aan zijn vader na te komen. Hij liet de dochter van de koning ten huwelijk vragen en zij werd aan hem beloofd. Zijn eerste verloofde hoorde hiervan en was zo bezorgd over zijn ontrouw dat ze bijna stierf. Toen zei haar vader tegen haar: "Liefste kind, waarom ben je zo bedroefd? Je krijgt wat je wilt."

Ze dacht even na en zei: "Lieve vader, ik wens elf meisjes die precies op mij lijken qua gezicht, figuur en lengte."

De vader zei: "Indien mogelijk, zal uw wens vervuld worden," en hij liet in zijn hele koninkrijk zoeken tot er elf jonge meisjes gevonden waren die qua gezicht, figuur en lengte sprekend op zijn dochter leken.

Toen ze bij de koningsdochter aankwamen, liet ze twaalf jagerskledingstukken maken, allemaal gelijk. De elf meisjes moesten de jagerskleding aantrekken, en zijzelf trok het twaalfde pak aan. Daarop nam ze afscheid van haar vader en reed met hen weg naar het hof van haar voormalige verloofde, van wie ze zo veel hield. Ze vroeg hem of hij jagers nodig had en of hij hen allemaal in dienst wilde nemen. De koning keek haar aan en herkende haar niet, maar omdat het zulke knappe mannen waren, zei hij: "Ja," en dat hij hen graag in dienst zou nemen. En zo waren zij nu de twaalf jagers van de koning.

De koning had echter een leeuw, een wonderbaarlijk dier, want hij kende alle verborgen en geheime dingen. Op een avond zei hij tegen de koning: "Denk je soms dat je twaalf jagers hebt?"

'Ja,' zei de koning, 'het zijn twaalf jagers.'

De leeuw vervolgde: "Je vergist je, het zijn twaalf meisjes."

De koning zei: "Dat kan niet waar zijn! Hoe zul je me dat bewijzen?"

'Ach, laat er gewoon wat erwten in uw voorkamer strooien,' antwoordde de leeuw, 'dan zult u het snel zien. Mannen hebben een vaste tred, en als ze over de erwten lopen, verroert niemand zich, maar meisjes struikelen en huppelen, en slepen met hun voeten, en de erwten rollen rond.' De koning was zeer tevreden met het advies en liet de erwten strooien.

Er was echter een dienaar van de koning die de jagers gunstig gezind was, en toen hij hoorde dat ze aan deze beproeving zouden worden onderworpen, ging hij naar hen toe en herhaalde alles, en zei: "De leeuw wil de koning laten geloven dat jullie meisjes zijn."

Toen bedankte de koningsdochter hem en zei tegen haar dienstmeisjes: "Zet je schrap en trap stevig op de erwten." De volgende ochtend, toen de koning de twaalf jagers bij zich liet komen en ze de voorkamer binnenkwamen waar de erwten lagen, trapten ze er zo stevig op en liepen ze zo vastberaden, dat geen enkele erwt rolde of bewoog.

Toen gingen ze weer weg, en de koning zei tegen de leeuw: "Je hebt tegen me gelogen, ze lopen net als mensen."

De leeuw zei: "Ze moeten geweten hebben dat ze op de proef gesteld zouden worden en hebben daarom enige kracht opgedaan. Laat op een dag twaalf spinnewielen in de voorkamer plaatsen, dan zullen ze ernaartoe gaan en er blij mee zijn, en dat is iets wat geen mens zou doen." De koning vond het advies goed en liet de spinnewielen in de voorkamer plaatsen.

Maar de dienaar, die de jagers goedgezind was, ging naar hen toe en onthulde het plan. Toen ze alleen waren, zei de koningsdochter tegen haar elf meisjes: "Leg jezelf in bedwang en kijk niet naar de spinnewielen." En de volgende ochtend, toen de koning zijn twaalf jagers liet komen, gingen ze door de voorkamer en keken geen moment naar de spinnewielen.

Toen zei de koning opnieuw tegen de leeuw: "Je hebt me bedrogen, het zijn mensen, want ze hebben niet naar de spinnewielen gekeken."

De leeuw antwoordde: "Ze hebben begrepen dat ze op de proef gesteld zouden worden en hebben zich daarom ingehouden." De koning geloofde de leeuw echter niet meer.

De twaalf jagers volgden de koning altijd tijdens de jacht, en zijn genegenheid voor hen groeide voortdurend. Nu gebeurde het dat, toen ze eens aan het jagen waren, het nieuws kwam dat de verloofde van de koning naderde. Toen de ware bruid dat hoorde, was ze zo diep bedroefd dat haar hart bijna brak en ze flauwviel. De koning dacht dat er iets met zijn geliefde jager was gebeurd, snelde naar hem toe, wilde hem helpen en trok zijn handschoen uit. Toen zag hij de ring die hij aan zijn eerste bruid had gegeven, en toen hij haar in het gezicht keek, herkende hij haar. Zijn hart was zo ontroerd dat hij haar kuste, en toen ze haar ogen opende, zei hij: "Jij bent van mij, en ik ben van jou, en niemand ter wereld kan dat veranderen." Hij stuurde een boodschapper naar de andere bruid en smeekte haar terug te keren naar haar eigen koninkrijk, want hij had al een vrouw, en een man die net een oude schotel had gevonden, had geen nieuwe nodig. Daarop werd de bruiloft gevierd en de leeuw werd opnieuw in de gunst gebracht, omdat hij immers de waarheid had gesproken.