นักล่าทั้งสิบสองคน

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีโอรสของกษัตริย์องค์หนึ่งหมั้นหมายกับหญิงสาวที่เขารักมาก และขณะที่เขานั่งอยู่ข้างๆ เธออย่างมีความสุข ข่าวก็มาถึงว่าพระบิดาของเขากำลังป่วยหนักใกล้ตาย และปรารถนาที่จะพบเขาอีกครั้งก่อนสิ้นพระชนม์ เขาจึงกล่าวกับหญิงที่เขารักว่า “บัดนี้ข้าต้องจากเจ้าไปแล้ว ข้าให้แหวนวงหนึ่งแก่เจ้าเพื่อเป็นที่ระลึกถึงข้า เมื่อข้าได้เป็นกษัตริย์แล้ว ข้าจะกลับมารับเจ้า” ดังนั้นเขาจึงขี่ม้าออกไป และเมื่อเขาไปถึงพระบิดา พระบิดาก็กำลังป่วยหนักใกล้ตายแล้ว

เขาพูดกับลูกชายว่า “ลูกรัก เราอยากพบเจ้าอีกครั้งก่อนที่เราจะตาย สัญญากับเราว่าจะแต่งงานกับคนที่เราปรารถนา” และเขาก็เอ่ยชื่อธิดาของกษัตริย์องค์หนึ่งที่จะมาเป็นภรรยาของเขา

โอรสตกอยู่ในความลำบากใจอย่างมากจนไม่ทันคิดถึงสิ่งที่ตนกำลังทำอยู่ และกล่าวว่า “ใช่แล้ว พ่อที่รัก ขอให้เป็นไปตามพระประสงค์ของพระองค์” จากนั้นกษัตริย์ก็หลับตาลงและสิ้นพระชนม์

เมื่อโอรสได้รับการประกาศเป็นกษัตริย์ และช่วงเวลาแห่งการไว้ทุกข์สิ้นสุดลง พระองค์จึงต้องรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับพระบิดา โดยทรงจัดการให้มีการขอแต่งงานกับธิดาของกษัตริย์ และนางก็ได้หมั้นหมายกับพระองค์ คู่หมั้นคนแรกของพระองค์ได้ยินเรื่องนี้ และเสียใจมากจนเกือบจะตาย แล้วพระบิดาของนางก็ตรัสกับนางว่า “ลูกรัก ทำไมเจ้าจึงเศร้าโศกนักเล่า เจ้าจะได้ทุกสิ่งที่เจ้าปรารถนา”

เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “คุณพ่อที่รัก ฉันอยากได้ลูกสาวสิบเอ็ดคน ที่หน้าตา รูปร่าง และส่วนสูงเหมือนฉันทุกอย่าง”

บิดากล่าวว่า “หากเป็นไปได้ ความปรารถนาของเจ้าจะสมหวัง” และเขาสั่งให้ค้นหาทั่วทั้งอาณาจักร จนกระทั่งพบหญิงสาวสิบเอ็ดคนที่มีใบหน้า รูปร่าง และส่วนสูงเหมือนกับลูกสาวของเขาอย่างแท้จริง

เมื่อพวกเขามาถึงพระธิดาของพระราชา พระนางได้สั่งตัดชุดนักล่าสิบสองชุดให้เหมือนกันทั้งหมด และหญิงสาวสิบเอ็ดคนต้องสวมชุดนักล่าเหล่านั้น ส่วนพระนางเองสวมชุดที่สิบสอง จากนั้นพระนางก็ลาจากพระบิดาและขี่ม้าไปกับพวกเขา ไปยังราชสำนักของคู่หมั้นเดิมที่พระนางรักยิ่งนัก แล้วพระนางก็ถามว่าเขาต้องการนักล่าหรือไม่ และเขาจะรับพวกเขาทั้งหมดเข้ารับใช้หรือไม่ พระราชาทอดพระเนตรพระนางและไม่รู้จักพระนาง แต่เนื่องจากพวกเขาเป็นชายหนุ่มรูปงาม พระองค์จึงตรัสว่า “ใช่” และเขาจะรับพวกเขาด้วยความเต็มใจ และบัดนี้พวกเขากลายเป็นนักล่าสิบสองคนของพระราชา

อย่างไรก็ตาม พระราชาทรงมีสิงโตตัวหนึ่งซึ่งเป็นสัตว์ที่น่าอัศจรรย์ เพราะมันรู้ทุกสิ่งที่ซ่อนเร้นและเป็นความลับ วันหนึ่งตอนเย็น สิงโตตัวนั้นได้ตรัสกับพระราชาว่า “พระองค์ทรงคิดว่าพระองค์มีนายพรานสิบสองคนหรือ?”

“ใช่แล้ว” พระราชาตรัส “พวกเขาเป็นนายพรานสิบสองคน”

สิงโตพูดต่อว่า “เจ้าเข้าใจผิดแล้ว พวกนั้นเป็นเด็กผู้หญิงสิบสองคนต่างหาก”

พระราชาตรัสว่า “นั่นเป็นไปไม่ได้! เจ้าจะพิสูจน์ให้ข้าเห็นได้อย่างไร?”

“โอ้ แค่โรยถั่วลันเตาไว้ในห้องโถงของท่านก็พอแล้ว” สิงโตตอบ “แล้วท่านก็จะเห็นเอง ผู้ชายเดินมั่นคง เมื่อพวกเขาเดินเหยียบถั่วลันเตา พวกเขาจะไม่ขยับเขยื้อนเลย แต่ผู้หญิงจะสะดุด ล้ม และลากเท้า ถั่วลันเตาก็จะกลิ้งไปมา” พระราชาพอพระทัยกับคำแนะนำนั้น และทรงสั่งให้โรยถั่วลันเตาลงไป

อย่างไรก็ตาม มีข้าราชบริพารของพระราชาคนหนึ่งที่โปรดปรานพวกนายพราน และเมื่อเขาได้ยินว่าพวกเขากำลังจะถูกทดสอบ เขาจึงไปหาพวกเขาและเล่าเรื่องทั้งหมดซ้ำอีกครั้ง แล้วพูดว่า “สิงโตต้องการทำให้พระราชาเชื่อว่าพวกเจ้าเป็นผู้หญิง”

จากนั้นพระธิดาของพระราชาทรงขอบคุณพระองค์ และตรัสกับนางกำนัลว่า “จงเข้มแข็งและเหยียบถั่วให้มั่นคง” ดังนั้นในเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อพระราชาทรงเรียกนายพรานทั้งสิบสองคนมาเข้าเฝ้า และพวกเขาก้าวเข้าไปในห้องโถงที่วางถั่วอยู่ พวกเขาก็เหยียบถั่วอย่างมั่นคงและแน่วแน่ จนถั่วไม่กลิ้งหรือขยับแม้แต่เมล็ดเดียว

แล้วพวกเขาก็จากไปอีก และกษัตริย์ตรัสกับสิงโตว่า “เจ้าโกหกเรา พวกเขาประพฤติตัวเหมือนมนุษย์”

สิงโตกล่าวว่า “พวกเขารู้ดีว่ากำลังจะถูกทดสอบ และจึงได้แสดงความแข็งแกร่งออกมา เพียงแค่ให้นำเครื่องปั่นด้ายสิบสองเครื่องไปไว้ในห้องโถงวันหนึ่ง พวกเขาก็จะไปหาและพอใจกับมัน ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีมนุษย์คนไหนจะทำ” พระราชาทรงพอพระทัยกับคำแนะนำนั้น และทรงให้นำเครื่องปั่นด้ายไปไว้ในห้องโถง

แต่คนรับใช้ซึ่งมีท่าทีเป็นมิตรกับนายพราน จึงเข้าไปบอกแผนการให้พวกเขารู้ เมื่ออยู่กันตามลำพังแล้ว พระธิดาของกษัตริย์จึงตรัสกับนางสนมทั้งสิบเอ็ดคนว่า “จงควบคุมตัวเองบ้าง อย่าไปมองกงล้อปั่นด้ายเลย” และในเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อกษัตริย์ทรงเรียกนายพรานทั้งสิบสองคนมาเข้าเฝ้า พวกเขาก็เดินผ่านห้องโถงโดยไม่มองกงล้อปั่นด้ายเลยแม้แต่ครั้งเดียว

แล้วพระราชาตรัสกับสิงโตอีกว่า “เจ้าหลอกลวงเรา พวกเขาเป็นมนุษย์ เพราะพวกเขาไม่ได้มองดูเครื่องปั่นด้าย”

สิงโตตอบว่า “พวกมันรู้แล้วว่ากำลังจะถูกทดสอบ และพวกมันจึงยับยั้งตัวเอง” อย่างไรก็ตาม พระราชาไม่เชื่อสิงโตอีกต่อไปแล้ว

นายพรานทั้งสิบสองคนมักติดตามพระราชาไปล่าสัตว์เสมอ และพระองค์ก็ยิ่งโปรดปรานพวกเขามากขึ้นเรื่อยๆ ครั้งหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังล่าสัตว์อยู่นั้น มีข่าวมาว่าคู่หมั้นของพระราชาใกล้เข้ามาแล้ว เมื่อเจ้าสาวตัวจริงได้ยินเช่นนั้น นางก็เสียใจมากจนแทบหัวใจแตกสลาย และล้มลงหมดสติ พระราชาทรงคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับนายพรานที่รัก จึงรีบวิ่งเข้าไปหาเขา ต้องการช่วยเหลือ และถอดถุงมือออก แล้วพระองค์ก็เห็นแหวนที่พระองค์เคยมอบให้แก่เจ้าสาวคนแรก และเมื่อมองหน้านาง พระองค์ก็จำนางได้ พระองค์จึงทรงรู้สึกซาบซึ้งใจมาก จึงจูบนาง และเมื่อนางลืมตาขึ้น พระองค์ก็ตรัสว่า “เจ้าเป็นของข้า และข้าเป็นของเจ้า ไม่มีใครในโลกนี้เปลี่ยนแปลงสิ่งนั้นได้” พระองค์จึงส่งคนไปบอกเจ้าสาวอีกคน และขอร้องให้นางกลับไปยังอาณาจักรของตน เพราะพระองค์มีภรรยาอยู่แล้ว และคนที่เพิ่งได้จานเก่ามาก็ไม่ต้องการจานใหม่ จากนั้นจึงมีการจัดงานแต่งงาน และสิงโตก็ได้รับการยอมรับอีกครั้ง เพราะท้ายที่สุดแล้วมันก็พูดความจริง