Şalgam

Bir zamanlar ikisi de asker olan iki kardeş vardı; biri zengin, diğeri fakirdi. Fakir olan, yoksulluğundan kurtulmak için askerlik ceketini çıkardı ve çiftçi oldu. Küçük bir araziyi kazıp çapaladı ve şalgam tohumu ekti. Tohumlar filizlendi ve orada büyük ve güçlü bir şalgam yetişti, gözle görülür şekilde büyüdü ve sanki hiç büyümeyi bırakmayacakmış gibi görünüyordu, öyle ki ona şalgam prensesi denebilirdi, çünkü daha önce böyle bir şalgam görülmemişti ve bir daha da görülmeyecekti.

Sonunda o kadar büyük oldu ki, tek başına koca bir arabayı doldurdu ve çekmek için iki öküz gerekti. Çiftçi, şalgamla ne yapacağını, bunun kendisine bir servet mi yoksa bir felaket mi getireceğini hiç bilmiyordu. Sonunda şöyle düşündü: "Eğer satarsan, karşılığında ne gibi önemli bir şey elde edeceksin ki? Eğer kendin yersen, küçük şalgamlar da sana aynı faydayı sağlar; onu krala götürüp hediye etmek daha iyi olur."

Bunun üzerine onu bir arabaya yükledi, iki öküzü koştu, saraya götürdü ve krala sundu. Kral, "Bu ne garip bir şey?" dedi. "Gözlerimin önünden birçok harika şey geçti, ama asla böyle bir canavar görmedim! Bu hangi tohumdan fışkırmış olabilir, yoksa sen şanslı bir çocuk musun ve tesadüfen mi karşılaştın?"

“Ah, hayır!” dedi çiftçi, “ben şanslı bir çocuk değilim. Ben fakir bir askerim, artık geçimimi sağlayamadığım için asker ceketimi bir çiviye astım ve çiftçiliğe başladım. Sizin tanıdığınız, zengin bir kardeşim var, Lord Kral, ama ben hiçbir şeyim olmadığı için herkes tarafından unutuldum.”

Kral ona acıdı ve şöyle dedi: “Seni yoksulluğundan kurtaracağım ve sana öyle hediyeler vereceğim ki, zengin kardeşinle eşit olacaksın.” Sonra ona çok altın, toprak, çayır ve sürü verdi ve onu son derece zengin etti; öyle ki diğer kardeşinin serveti onunkiyle kıyaslanamazdı. Zengin kardeş, fakir kardeşinin tek bir şalgamdan elde ettiği bu serveti duyunca onu kıskandı ve kendisinin de benzer bir şansa nasıl sahip olabileceğini düşündü. Ancak o, çok daha akıllıca bir yol izleyerek altın ve atları alıp Kral'a götürdü ve Kral'ın karşılığında çok daha büyük bir hediye vermesini sağladı. Kardeşi tek bir şalgamdan bu kadar çok şey elde ettiyse, bu kadar güzel şeyler karşılığında neler götürmezdi ki? Kral hediyeyi kabul etti ve ona karşılığında verebileceği, büyük şalgamdan daha nadir ve mükemmel bir şey olmadığını söyledi. Böylece zengin adam, kardeşinin şalgamını bir arabaya koyup evine götürmek zorunda kaldı. Oraya vardığında öfkesini ve kızgınlığını kime yönelteceğini bilemedi, ta ki aklına kötü düşünceler gelene ve kardeşini öldürmeye karar verene kadar.

Adam, pusu kuracak katiller tuttu ve sonra kardeşine giderek, “Sevgili kardeşim, gizli bir hazine biliyorum, onu birlikte kazıp aramızda paylaşacağız” dedi. Diğeri de bunu kabul etti ve şüphelenmeden ona eşlik etti. Ancak yolda giderken katiller ona saldırdılar, bağladılar ve bir ağaca asmak üzereydiler. Tam bunu yapacaklarken uzaktan yüksek sesle şarkı söyleme ve at ayak sesleri duyuldu. Bunun üzerine yürekleri korkuyla doldu ve tutsaklarını baş aşağı bir çuvala sokup bir dala astılar ve kaçtılar. Ancak adam, başını geçirebileceği bir delik açana kadar orada çalıştı. Oradan geçen adam, ormanda neşeyle şarkı söyleyerek ilerleyen genç bir öğrenciydi.

Yukarıda duran kişi, aşağıdan birinin geçtiğini görünce, "Merhaba! Tam zamanında geldiniz!" diye bağırdı. Öğrenci etrafına bakındı ama sesin nereden geldiğini anlayamadı.

Sonunda, "Beni kim arıyor?" dedi.

Sonra ağacın tepesinden bir cevap geldi: “Gözlerinizi kaldırın; işte ben Bilgelik Çuvalı'nda yukarıda oturuyorum. Kısa sürede büyük şeyler öğrendim; buna kıyasla bütün okullar bir şaka gibi; çok kısa bir süre içinde her şeyi öğreneceğim ve diğer tüm insanlardan daha bilge olarak ineceğim. Yıldızları, Zodyak burçlarını, rüzgarların izlerini, denizin kumunu, hastalıkların şifasını ve bütün otların, kuşların ve taşların erdemlerini anlıyorum. Bir kez olsun içine girseniz, Bilgi Çuvalı'ndan ne kadar soylu şeylerin çıktığını hissederdiniz.”

Öğrenci bütün bunları duyunca hayrete düştü ve şöyle dedi: "Seni bulduğum an ne mübarek olsun! Ben de bir süreliğine çuvala girebilir miyim?"

Yukarıda olan, isteksizce de olsa, “Bana ödül verirsen ve güzel sözler söylersen, kısa bir süre için içeri girmene izin vereceğim; ama bir saat daha beklemen gerekiyor, çünkü bunu yapmadan önce öğrenmem gereken bir şey daha var.” diye cevap verdi. Öğrenci bir süre bekledikten sonra sabırsızlandı ve hemen içeri girmesine izin verilmesini rica etti; bilgiye olan susuzluğu çok büyüktü. Bunun üzerine yukarıda olan sonunda pes etmiş gibi yaparak, “Bilgi evinden çıkabilmem için onu iple indirmelisin, sonra sen içeri girebilirsin.” dedi.

Öğrenci çuvalı yere indirdi, bağını çözdü ve çocuğu serbest bıraktı, sonra da "Şimdi beni hemen yukarı çekin!" diye bağırdı ve çuvalın içine girmeye hazırlanıyordu.

“Dur!” dedi diğeri, “bu olmaz,” ve onu başından tutup baş aşağı çuvala koydu, çuvalı bağladı ve bilgelik öğrencisini iple ağaca çekti. Sonra onu havada salladı ve dedi ki: “Nasılsın sevgili dostum? Bak, şimdiden bilgeliğin geldiğini hissediyorsun ve değerli deneyimler kazanıyorsun. Daha bilge olana kadar tamamen sessiz kal.” Bunun üzerine öğrencinin atına bindi ve uzaklaştı, ancak bir saat sonra birini göndererek öğrenciyi tekrar dışarı çıkardı.