Rzepa

Dawno, dawno temu żyło dwóch braci, którzy obaj służyli jako żołnierze; jeden z nich był bogaty, a drugi biedny. Wtedy biedak, by uciec od ubóstwa, zdjął żołnierski płaszcz i został rolnikiem. Wykopał i przekopał swój kawałek ziemi, a następnie obsiał go rzepą. Nasiona wzeszły i wyrosła tam jedna rzepa, która wyrosła duża i bujna, a potem rosła coraz większa i większa, i zdawała się rosnąć bez końca, tak że można by ją nazwać księżniczką rzepy, bo nigdy takiej nie widziano wcześniej i nigdy już takiej nie będzie.

W końcu była tak ogromna, że ​​sama zapełniła cały wóz, a do jej ciągnięcia potrzebne były dwa woły, a farmer nie miał najmniejszego pojęcia, co z nią zrobić ani czy przyniesie mu fortunę, czy nieszczęście. W końcu pomyślał: „Jeśli ją sprzedasz, co za nią dostaniesz, a jeśli sam ją zjesz, to przecież małe rzepy przyniosą ci tyle samo pożytku; lepiej zanieść ją królowi i podarować mu”.

Załadował go więc na wóz, zaprzęgnął dwa woły, zawiózł do pałacu i podarował królowi. „Co to za dziwna rzecz?” – powiedział król. „Wiele cudownych rzeczy ukazało mi się w oczach, ale nigdy takiego potwora! Z jakiego nasienia mogło to wyrosnąć, czy też jesteś dzieckiem szczęścia i spotkałeś go przypadkiem?”

„Ach, nie!” powiedział rolnik, „nie mam szczęścia, dziecko. Jestem biednym żołnierzem, który, nie mogąc się już utrzymać, powiesił swój żołnierski płaszcz na gwoździu i zajął się rolnictwem. Mam brata, który jest bogaty i dobrze ci znany, Panie Królu, ale o mnie, ponieważ nic nie mam, wszyscy zapominają”.

Wtedy król ulitował się nad nim i rzekł: „Podźwigniesz się z ubóstwa i otrzymasz ode mnie takie dary, że będziesz równy swemu bogatemu bratu”. Następnie obdarował go wielkim złotem, ziemią, łąkami i stadami, i uczynił go niezmiernie bogatym, tak że bogactwo drugiego brata nie mogło się równać z jego. Kiedy bogaty brat usłyszał, ile biedny zyskał dla siebie dzięki jednej rzepie, zazdrościł mu i rozmyślał, jak i on mógłby dostąpić podobnego szczęścia. Postanowił jednak postąpić o wiele mądrzej, wziął złoto i konie i zawiózł je do króla, upewniając się, że król da mu w zamian znacznie większy podarunek. Skoro jego brat dostał tyle za jedną rzepę, czego nie zabrałby ze sobą w zamian za tak piękne rzeczy? Król przyjął jego podarunek i powiedział, że nie ma nic rzadszego i lepszego do zaoferowania mu w zamian niż wielka rzepa. Bogacz był więc zmuszony załadować rzepę brata na wóz i kazać ją zawieźć do domu. Gdy tam dotarł, nie wiedział, na kim wyładować swoją złość i gniew, aż dopadły go złe myśli i postanowił zabić brata.

Wynajął morderców, którzy mieli zaczaić się w zasadzce, po czym udał się do brata i powiedział: „Drogi bracie, znam ukryty skarb, wykopiemy go razem i podzielimy między siebie”. Drugi zgodził się i poszedł z nim bez podejrzeń. Gdy jednak byli w drodze, mordercy rzucili się na niego, związali go i chcieli powiesić na drzewie. Lecz gdy to robili, w oddali rozległ się głośny śpiew i tętent końskich kopyt. Na to ich serca napełniły się przerażeniem i wepchnęli więźnia głową w worek, powiesili go na gałęzi i rzucili się do ucieczki. On jednak pracował tam na górze, aż zrobił dziurę w worku, przez którą mógł włożyć głowę. Człowiekiem, który nadchodził, był nikt inny jak wędrowny student, młody chłopak, który jechał konno przez las, radośnie śpiewając swoją piosenkę.

Kiedy ten, który był na górze, zobaczył, że ktoś przechodzi pod nim, zawołał: „Dzień dobry! Przybyłeś w szczęśliwym momencie”. Student rozejrzał się wokoło, ale nie wiedział, skąd dobiega głos.

W końcu powiedział: „Kto mnie woła?”

Wtedy z wierzchołka drzewa dobiegła odpowiedź: „Podnieście oczy; oto siedzę wysoko w Worku Wiedzy. W krótkim czasie nauczyłem się wielkich rzeczy; w porównaniu z tym wszystkie szkoły to żart; w bardzo krótkim czasie nauczę się wszystkiego i zstąpię mądrzejszy niż wszyscy inni ludzie. Znam gwiazdy i znaki zodiaku, i ślady wiatrów, piasek morski, uzdrawianie chorób i moc wszystkich ziół, ptaków i kamieni. Gdybyście kiedyś tam byli, poczulibyście, jakie szlachetne rzeczy wypływają z Worka Wiedzy”.

Student, usłyszawszy to wszystko, zdumiał się i rzekł: „Błogosławiona niech będzie godzina, w której cię znalazłem! Czy i ja nie mógłbym na chwilę wejść do wora?”

Ten, który był na górze, odpowiedział jakby niechętnie: „Na krótko pozwolę ci wejść, jeśli mnie wynagrodzisz i dasz mi dobre słowo; ale musisz poczekać jeszcze godzinę, bo pozostaje mi jedna rzecz, której muszę się nauczyć, zanim to zrobię”. Kiedy uczeń czekał chwilę, zniecierpliwił się i błagał, aby pozwolono mu wejść natychmiast, jego pragnienie wiedzy było tak wielkie. Więc ten, który był na górze, w końcu udawał, że ustępuje, i powiedział: „Abym mógł wyjść z domu wiedzy, musisz go spuścić na dół za linę, a potem do niego wejdziesz”.

Więc student spuścił worek, rozwiązał go i uwolnił go, po czym zawołał: „A teraz natychmiast mnie wciągnij” i miał zamiar wskoczyć do worka.

„Stój!” – powiedział drugi – „to się nie uda”. Złapał go za głowę i wsadził głową w dół do worka, zawiązał go i wciągnął ucznia mądrości na drzewo za linę. Potem huśtał nim w powietrzu i powiedział: „Jak ci idzie, mój drogi przyjacielu? Oto czujesz już nadchodzącą mądrość i zdobywasz cenne doświadczenie. Siedź cicho, aż staniesz się mądrzejszy”. Po czym wsiadł na konia ucznia i odjechał, ale po godzinie wysłał kogoś, żeby go wypuścił.