Servetin Üç Oğlu

Bir baba bir zamanlar üç oğlunu yanına çağırdı ve birincisine bir horoz, ikincisine bir tırpan, üçüncüsüne ise bir kedi verdi. “Ben yaşlandım,” dedi, “ölümüm yaklaşıyor ve sonumdan önce sizi düşünmek istedim; param yok ve size şimdi verdiğim şey pek değerli görünmüyor, ama her şey sizin onu akıllıca kullanmanıza bağlı. Sadece bu tür şeylerin henüz bilinmediği bir ülke bulun ve servetiniz orada kazanılacaktır.”

Babası öldükten sonra en büyük oğul horozuyla birlikte uzaklara gitti, ama nereye giderse gitsin horoz zaten tanınıyordu; şehirlerde onu uzaktan, çan kulelerinde oturup rüzgârla dönerken görüyordu, köylerde ise birden fazla horozun ötüşünü duyuyordu; kimse bu yaratığa şaşırmıyordu, bu yüzden ondan servet kazanacakmış gibi görünmüyordu.

Sonunda, horozlardan habersiz, hatta zamanı nasıl böleceklerini bile bilmeyen insanların yaşadığı bir adaya geldi. Sabahın ne zaman olduğunu elbette biliyorlardı, ama geceleyin, eğer uyumazlarsa, hiçbiri saatin nasıl olduğunu bilmiyordu.

“Bakın!” dedi, “ne gururlu bir yaratık! Başında yakut kırmızısı bir taç var ve şövalye gibi mahmuz takıyor; gece boyunca belirli saatlerde üç kez ötüyor ve son kez öttüğünde güneş çoktan doğmuş oluyor. Ama eğer gün ışığında öterse, dikkat edin, çünkü kesinlikle hava değişecektir.”

İnsanlar çok memnun oldular; bütün gece uyumadılar ve horozun saat ikide, dörtte ve altıda yüksek sesle ve net bir şekilde zamanı ilan etmesini büyük bir zevkle dinlediler. Yaratığın satılık olup olmadığını ve ne kadar istediğini sordular. "Bir eşeğin taşıyabileceği kadar altın," diye cevap verdi.

"Böylesine kıymetli bir yaratık için inanılmaz derecede düşük bir fiyat!" diye hep bir ağızdan bağırdılar ve istediği şeyi seve seve verdiler.

Servetiyle eve döndüğünde kardeşleri hayrete düştüler ve ikincisi, "Bakalım, gidip tırpanımdan da karlı bir şekilde kurtulabilir miyim?" dedi. Ama öyle görünmüyordu, çünkü her yerde işçilerle karşılaşıyordu ve onların da omuzlarında onun gibi tırpan vardı.

Sonunda, oraklardan habersiz insanların yaşadığı bir adaya rastladı. Orada mısır olgunlaştığında, tarlalara toplar götürüp mısırları vurdular. Bu oldukça riskli bir işti; birçok top mısırın üzerinden geçti, bazıları sap yerine başakları vurdu ve onları kopardı, böylece çok şey kayboldu ve üstelik korkunç bir gürültü çıkardı. Bunun üzerine adam işe koyuldu ve mısırları o kadar sessiz ve hızlı bir şekilde biçti ki, insanlar şaşkınlıkla ağızlarını açtılar. Ona orak karşılığında istediği parayı vermeyi kabul ettiler ve adam, taşıyabileceği kadar altın yüklü bir at aldı.

Ve şimdi üçüncü kardeş kedisini doğru adama götürmek istiyordu. O da diğerleri gibi aynı kaderi paylaştı; anakarada kaldığı sürece yapacak bir şey yoktu. Her yerde kedi vardı ve o kadar çok kedi vardı ki, yeni doğan yavru kediler genellikle göletlerde boğuluyordu.

Sonunda bir adaya yelken açtı ve şans eseri orada daha önce hiç kedi görülmemişti ve fareler o kadar çok çoğalmıştı ki, efendi evde olsun ya da olmasın masaların ve sıraların üzerinde dans ediyorlardı. Halk bu vebadan şiddetle şikayet ediyordu; Kral sarayında bile onlardan nasıl korunacağını bilmiyordu; fareler her köşede ciyaklıyor ve dişleriyle yakalayabildikleri her şeyi kemiriyorlardı. Ama şimdi kedi avına başladı ve kısa sürede birkaç odayı temizledi ve halk Kral'dan bu harika hayvanı ülke için satın almasını rica etti. Kral istenildiği gibi, altın yüklü bir katır verdi ve üçüncü kardeş en büyük hazineyle eve döndü.

Kedi, kraliyet sarayındaki farelerle eğlendi ve sayılamayacak kadar çok fare öldürdü. Sonunda işten dolayı ısındı ve susadı, bu yüzden durdu, başını kaldırdı ve "Miyav! Miyav!" diye bağırdı. Bu garip sesi duyan Kral ve tüm halkı korktu ve dehşet içinde saraydan kaçtılar. Bunun üzerine Kral ne yapılması gerektiği konusunda istişarede bulundu; sonunda kediye bir haberci göndermeye ve sarayı terk etmesini istemeye, aksi takdirde kendisine karşı güç kullanılacağını bildirmeye karar verildi.

Belediye meclis üyeleri, "Farelerle boğuşmaya alışkın olduğumuz için, böyle bir canavara canımızı teslim etmektense, farelerin musallat olmasına razı oluruz" dediler.

Bu nedenle, soylu bir genç, kediye "kaleyi barışçıl bir şekilde terk edip etmeyeceğini" sormak üzere gönderildi.

Ama susuzluğu daha da artan kedi, sadece "Miyav! Miyav!" diye karşılık verdi.

Genç adam onun "Kesinlikle hayır! Kesinlikle hayır!" dediğini anladı ve bu cevabı krala iletti.

“Öyleyse,” dediler meclis üyeleri, “güce boyun eğecektir.” Toplar getirildi ve saray kısa sürede alevler içinde kaldı. Yangın kedinin oturduğu odaya ulaştığında, kedi pencereden güvenli bir şekilde dışarı sıçradı; ancak kuşatanlar, tüm saray yerle bir edilene kadar ateş etmeyi bırakmadılar.