De drie zonen van het fortuin

Een vader riep eens zijn drie zonen bij zich en gaf de eerste een haan, de tweede een zeis en de derde een kat. 'Ik ben al oud,' zei hij, 'mijn dood is nabij en ik wilde nog even aan jullie denken voordat ik sterf; ik heb geen geld en wat ik jullie nu geef lijkt misschien weinig waard, maar het hangt er allemaal vanaf of jullie er verstandig mee omgaan. Zoek een land op waar zulke dingen nog onbekend zijn, en jullie fortuin is gemaakt.'

Na de dood van zijn vader vertrok de oudste zoon met zijn haan, maar waar hij ook kwam, de haan was al bekend; in de steden zag hij hem al van verre op de torenspitsen zitten en ronddraaien in de wind, en in de dorpen hoorde hij er meer dan één kraaien; niemand keek verbaasd naar het dier, zodat het er niet op leek dat hij er rijk van zou worden.

Uiteindelijk kwam hij echter terecht op een eiland waar de mensen niets van hanen afwisten en zelfs niet wisten hoe ze hun tijd moesten indelen. Ze wisten wel wanneer het ochtend of avond was, maar 's nachts, als ze niet doorsliepen, wist niemand hoe laat het was.

'Kijk eens!' zei hij, 'wat een trots dier! Het heeft een robijnrode kroon op zijn kop en draagt ​​sporen als een ridder; het roept je drie keer per nacht, op vaste tijdstippen, en wanneer het voor de laatste keer roept, komt de zon al snel op. Maar als het overdag kraait, pas dan op, want er zal zeker een weersverandering komen.'

De mensen waren zeer tevreden; ze sliepen de hele nacht niet en luisterden met groot genoegen hoe de haan om twee, vier en zes uur luid en duidelijk de tijd aankondigde. Ze vroegen of het dier te koop was en hoeveel hij ervoor wilde hebben. "Ongeveer zoveel goud als een ezel kan dragen," antwoordde hij.

"Een belachelijk lage prijs voor zo'n kostbaar dier!" riepen ze unaniem, en ze gaven hem gewillig wat hij had gevraagd.

Toen hij met zijn rijkdom thuiskwam, waren zijn broers verbaasd, en de tweede zei: "Nou, ik ga eens kijken of ik mijn zeis niet net zo goed kan verkopen." Maar het zag er niet naar uit dat hij daarin zou slagen, want overal kwam hij arbeiders tegen, die net als hij zeisen op hun schouders droegen.

Uiteindelijk stuitte hij echter op een eiland waar de mensen niets van zeisen afwisten. Toen het graan daar rijp was, trokken ze met kanonnen naar de velden en schoten het neer. Dat was echter een nogal onzekere aangelegenheid; velen schoten er dwars overheen, anderen raakten de aren in plaats van de stengels en schoten die weg, waardoor veel verloren ging, en bovendien maakte het een vreselijk lawaai. Dus ging de man aan de slag en maaide het zo stil en snel neer dat de mensen vol verbazing naar hem keken. Ze stemden ermee in hem te geven wat hij voor de zeis wilde hebben, en hij ontving een paard beladen met zoveel goud als het kon dragen.

En nu wilde de derde broer zijn kat naar de juiste man brengen. Het overkwam hem net als de anderen; zolang hij op het vasteland bleef, viel er niets aan te doen. Overal waren katten, en er waren er zoveel dat pasgeboren kittens meestal in de vijvers verdronken.

Eindelijk voer hij naar een eiland, en het was een gelukkig toeval dat er nog nooit katten waren gezien, en dat de muizen zo'n grote overhand hadden gekregen dat ze op de tafels en banken dansten, of de heer des huizes nu thuis was of niet. Het volk klaagde bitter over de plaag; zelfs de koning in zijn paleis wist niet hoe hij zich ertegen moest beschermen; muizen piepten in elke hoek en knaagden aan alles wat ze maar te pakken konden krijgen. Maar toen begon de kat haar achtervolging en al snel had ze een paar kamers leeggevreten, en het volk smeekte de koning om het wonderbaarlijke beest voor het land te kopen. De koning gaf gewillig wat gevraagd werd, namelijk een muilezel beladen met goud, en de derde broer kwam thuis met de grootste schat van allemaal.

De kat vermaakte zich kostelijk met de muizen in het koninklijk paleis en doodde er zoveel dat ze niet te tellen waren. Uiteindelijk kreeg ze het warm van het werk en dorst, dus bleef ze staan, hief haar kop op en miauwde: "Miau! Miau!" Toen de koning en zijn volk dit vreemde geluid hoorden, schrokken ze en renden in paniek het paleis uit. De koning beraadde zich over wat het beste was om te doen; uiteindelijk werd besloten een boodschapper naar de kat te sturen om te eisen dat ze het paleis verliet, anders zou ze geweld tegen haar kunnen verwachten.

De raadsleden zeiden: "Liever laten we ons door de muizen kwellen, want aan dat ongeluk zijn we gewend, dan dat we ons leven opgeven aan zo'n monster als dit."

Een edelman werd daarom eropuit gestuurd om de kat te vragen "of ze het kasteel vreedzaam zou willen verlaten?"

Maar de kat, wiens dorst nog groter was geworden, antwoordde slechts: "Miau! Miau!"

De jongeman begreep dat ze zei: "Absoluut niet! Absoluut niet!" en bracht dit antwoord over aan de koning.

'Dan,' zeiden de raadsleden, 'zal ze zich met geweld overgeven.' Kanonnen werden aangevoerd en het paleis stond al snel in vlammen. Toen het vuur de kamer bereikte waar de kat zat, sprong ze veilig door het raam naar buiten; maar de belegeraars gaven niet op totdat het hele paleis met de grond gelijk was gemaakt.