สามบุตรแห่งโชคลาภ

ครั้งหนึ่งบิดาได้เรียกบุตรชายทั้งสามมาเข้าเฝ้า และมอบไก่ตัวผู้ให้แก่บุตรชายคนแรก เคียวให้แก่บุตรชายคนที่สอง และแมวให้แก่บุตรชายคนที่สาม บิดากล่าวว่า “บิดาแก่ชราแล้ว ความตายใกล้เข้ามาแล้ว และบิดาปรารถนาจะคิดถึงพวกเจ้าก่อนที่ข้าพเจ้าจะจากไป บิดาไม่มีเงิน และสิ่งที่บิดาให้พวกเจ้าในตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีค่าอะไรมากนัก แต่ทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่าพวกเจ้าจะใช้มันอย่างชาญฉลาดหรือไม่ จงไปหาสถานที่สักแห่งที่สิ่งเหล่านี้ยังไม่เป็นที่รู้จัก แล้วพวกเจ้าจะร่ำรวย”

หลังจากบิดาเสียชีวิต ลูกชายคนโตก็พาไก่ตัวผู้ของเขาไป แต่ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน ไก่ตัวนั้นก็เป็นที่รู้จักอยู่แล้ว ในเมืองเขาเห็นมันจากระยะไกล นั่งอยู่บนยอดหอคอยและหมุนตัวไปตามลม และในหมู่บ้านเขาได้ยินเสียงไก่ขันมากกว่าหนึ่งครั้ง ไม่มีใครแสดงความประหลาดใจต่อสัตว์ตัวนั้นเลย ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ร่ำรวยจากมัน

อย่างไรก็ตาม ในที่สุดเขาก็ได้มาถึงเกาะแห่งหนึ่งซึ่งผู้คนบนเกาะนั้นไม่รู้จักไก่ และไม่เข้าใจแม้กระทั่งวิธีการแบ่งเวลา พวกเขารู้แน่ๆ ว่าเวลาไหนเป็นเช้าหรือเย็น แต่ในเวลากลางคืน หากพวกเขาไม่ได้นอนหลับตลอดทั้งคืน ก็ไม่มีใครสักคนรู้ว่าจะดูเวลาได้อย่างไร

“ดูสิ!” เขากล่าว “ช่างเป็นสัตว์ที่สง่างามอะไรเช่นนี้! มันมีมงกุฎสีแดงทับทิมอยู่บนหัว และสวมเดือยเหมือนอัศวิน มันร้องเรียกเจ้าสามครั้งในตอนกลางคืน ในเวลาที่กำหนด และเมื่อมันร้องเรียกครั้งสุดท้าย ดวงอาทิตย์ก็จะขึ้นในไม่ช้า แต่ถ้ามันร้องในเวลากลางวันแสกๆ จงระวังให้ดี เพราะสภาพอากาศจะเปลี่ยนแปลงอย่างแน่นอน”

ผู้คนต่างพอใจเป็นอย่างยิ่ง พวกเขาไม่ได้นอนหลับตลอดทั้งคืน และฟังเสียงไก่ขันบอกเวลาอย่างชัดเจนและดังลั่นในเวลาสอง สี่ และหกโมงเย็นด้วยความยินดี พวกเขาถามว่าสัตว์ตัวนั้นขายได้หรือไม่ และเขาต้องการราคาเท่าไหร่ “ประมาณทองคำที่ลาตัวหนึ่งจะแบกได้” เขาตอบ

“ราคาถูกเหลือเชื่อสำหรับสิ่งมีชีวิตอันล้ำค่าเช่นนี้!” พวกเขาร้องออกมาพร้อมกัน และเต็มใจให้สิ่งที่เขาขอ

เมื่อเขากลับบ้านพร้อมกับทรัพย์สินมากมาย พี่น้องของเขาก็ต่างประหลาดใจ และคนที่สองก็พูดว่า “เอาล่ะ ฉันจะออกไปดูว่าฉันจะขายเคียวของฉันได้กำไรบ้างไหม” แต่ดูเหมือนว่าเขาจะทำไม่ได้ เพราะคนงานพบเขาอยู่ทุกหนทุกแห่ง และพวกเขาก็มีเคียวอยู่บนบ่าเช่นเดียวกับเขา

อย่างไรก็ตาม ในที่สุดเขาก็ได้พบกับเกาะแห่งหนึ่งซึ่งผู้คนบนเกาะนั้นไม่รู้จักเคียวเลย เมื่อข้าวโพดสุกงอม พวกเขาก็นำปืนใหญ่ไปยิงในทุ่งนา แต่การกระทำนั้นค่อนข้างไม่แน่นอน หลายนัดยิงพลาดเป้า บางนัดยิงโดนรวงข้าวแทนที่จะเป็นลำต้น ทำให้ข้าวโพดเสียหายไปมาก นอกจากนี้ยังส่งเสียงดังน่ากลัวอีกด้วย ดังนั้นชายผู้นั้นจึงเริ่มลงมือเกี่ยวข้าวโพดอย่างเงียบๆ และรวดเร็ว จนผู้คนต่างอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ พวกเขาตกลงที่จะให้สิ่งที่เขาต้องการสำหรับเคียว และเขาได้รับม้าตัวหนึ่งที่บรรทุกทองคำเต็มพิกัด

และตอนนี้พี่ชายคนที่สามก็อยากพาแมวของเขาไปหาคนที่เหมาะสม เขาก็ประสบชะตากรรมเช่นเดียวกับคนอื่นๆ ตราบใดที่เขายังอยู่บนแผ่นดินใหญ่ ก็ไม่มีอะไรที่จะช่วยได้ ทุกที่เต็มไปด้วยแมว และมีมากมายเสียจนลูกแมวแรกเกิดมักจะถูกจมน้ำตายในบ่อ

ในที่สุดเขาก็แล่นเรือไปยังเกาะแห่งหนึ่ง และโชคดีที่ยังไม่เคยมีใครเห็นแมวที่นั่นมาก่อน และหนูก็ได้ครองอำนาจเหนือกว่าเสียจนพวกมันเต้นรำอยู่บนโต๊ะและม้านั่งไม่ว่าเจ้านายจะอยู่บ้านหรือไม่ก็ตาม ผู้คนต่างบ่นอย่างขมขื่นเกี่ยวกับโรคระบาด แม้แต่พระราชาเองก็ทรงไม่รู้วิธีป้องกันตัวเองจากพวกมันในพระราชวัง หนูร้องเสียงแหลมอยู่ทุกมุม และกัดแทะทุกสิ่งที่พวกมันคว้าได้ด้วยฟันของพวกมัน แต่แล้วแมวก็เริ่มออกล่า และในไม่ช้าก็กำจัดหนูไปได้สองสามห้อง และผู้คนต่างขอร้องให้พระราชาซื้อสัตว์วิเศษตัวนี้ให้กับประเทศ พระราชาทรงยินดีประทานสิ่งที่ขอ ซึ่งก็คือล่อที่บรรทุกทองคำ และน้องชายคนที่สามก็กลับบ้านพร้อมกับสมบัติที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

แมวตัวนั้นสนุกสนานกับการกินหนูในพระราชวัง และฆ่าหนูไปมากมายจนนับไม่ถ้วน ในที่สุดมันก็ร้อนและกระหายน้ำ จึงหยุดนิ่ง เงยหน้าขึ้นแล้วร้องว่า “เหมียว เหมียว!” เมื่อพระราชาและประชาชนได้ยินเสียงร้องแปลกๆ นี้ พวกเขาก็ตกใจกลัว และวิ่งหนีออกจากพระราชวังไปพร้อมกัน พระราชาจึงปรึกษาหารือถึงวิธีที่ดีที่สุดที่จะทำ ในที่สุดก็ตัดสินใจส่งผู้ส่งสารไปยังแมว และเรียกร้องให้มันออกจากพระราชวัง มิเช่นนั้นก็จะต้องใช้กำลังกับมัน

บรรดาสมาชิกสภาเทศบาลกล่าวว่า “เรายอมให้ตัวเองต้องทนทุกข์ทรมานจากหนูดีกว่า เพราะเราคุ้นเคยกับความโชคร้ายเช่นนั้นแล้ว ดีกว่าต้องเสียชีวิตให้กับสัตว์ประหลาดเช่นนี้”

ดังนั้น ชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์จึงถูกส่งไปถามแมวว่า "มันจะยอมออกจากปราสาทไปโดยสงบหรือไม่?"

แต่เจ้าแมวซึ่งกระหายน้ำยิ่งกว่าเดิมก็ตอบเพียงแค่ “เหมียว! เหมียว!”

เด็กหนุ่มเข้าใจว่าเธอพูดว่า “ไม่แน่นอน! ไม่แน่นอน!” และนำคำตอบนี้ไปทูลพระราชา

“เช่นนั้นแล้ว” เหล่าที่ปรึกษากล่าว “นางจะต้องยอมจำนนต่อกำลัง” ปืนใหญ่ถูกนำออกมา และไม่นานพระราชวังก็ลุกไหม้ เมื่อไฟลามมาถึงห้องที่แมวนั่งอยู่ นางก็กระโดดหนีออกทางหน้าต่างไปได้อย่างปลอดภัย แต่ผู้ล้อมโจมตีก็ไม่หยุดจนกระทั่งพระราชวังทั้งหลังถูกยิงถล่มจนราบเป็นหน้าดิน