Üç Ordu Cerrahı

Mesleklerini mükemmel bildiklerini sanan üç ordu cerrahı dünyayı geziyorlardı ve geceyi geçirmek istedikleri bir hana geldiler. Han sahibi onlara nereden geldiklerini ve nereye gittiklerini sordu. "Dünyayı geziyor ve mesleğimizi icra ediyoruz."

Han sahibi, “Bana bir kerecik de olsa neler yapabileceğinizi gösterin,” dedi. Bunun üzerine birincisi elini kesip ertesi sabah tekrar takacağını, ikincisi kalbini söküp ertesi sabah yerine koyacağını, üçüncüsü ise gözlerini çıkarıp ertesi sabah iyileştireceğini söyledi. Han sahibi, “Bunu yapabilirseniz, her şeyi öğrenmişsiniz demektir,” dedi. Ancak onların, vücutlarını birleştiren ve uzuvları birbirine sürebilecek bir merhemleri vardı ve bu merhemin bulunduğu küçük şişeyi sürekli yanlarında taşıyorlardı. Sonra, söyledikleri gibi ellerini, kalplerini ve gözlerini vücutlarından kesip bir tabağa koydular ve han sahibine verdiler. Han sahibi de tabağı bir hizmetçiye verdi, o da tabağı dolaba koyup iyi bakacaktı. Ancak kızın gizli bir sevgilisi vardı, o da bir askerdi. Bu nedenle, han sahibi, üç ordu cerrahı ve evdeki herkes uyurken, asker geldi ve yemek istedi. Kız dolabı açıp ona biraz yemek getirdi ve aşkından dolabın kapağını tekrar kapatmayı unuttu; sevgilisinin yanındaki masaya oturdu ve birlikte sohbet ettiler. Orada hiçbir kötü şans düşünmeden, huzur içinde otururken, kedi içeri süzülerek geldi, dolabın açık olduğunu gördü, üç ordu cerrahının ellerini, kalplerini ve gözlerini alıp kaçtı. Asker yemeğini bitirdiğinde ve kız eşyaları toplayıp dolabı kapatmaya giderken, handa kalanın ona emanet ettiği tabağın boş olduğunu gördü.

Sonra korku içinde sevgilisine, “Ah, zavallı kız, ne yapacağım ben? Eli gitti, kalbi ve gözleri de gitti, sabahleyin halim ne olacak?” dedi.

"Rahat ol," dedi, "seni bu sıkıntıdan kurtaracağım. Dışarıda darağacında bir hırsız asılı, elini keseceğim. Hangi eliydi?"

“Sağ olanı.” Sonra kız ona keskin bir bıçak verdi ve adam gidip zavallı günahkarın sağ elini kesti ve kıza getirdi. Bundan sonra kediyi yakalayıp gözlerini oydu ve artık sadece kalbi eksikti.

"Siz öldürmediniz mi, bodrumda ölü domuzlar yok mu?" dedi.

"Evet," dedi kız.

“Pekala,” dedi asker ve aşağı inip bir domuz kalbi getirdi. Kız hepsini tabağa koydu ve dolaba sakladı; sevgilisi ondan ayrıldıktan sonra da sessizce yatağına gitti.

Sabahleyin üç ordu cerrahı kalkınca kıza, elin, kalbin ve gözlerin bulunduğu tabağı getirmesini söylediler. Kız tabağı dolaptan çıkardı ve birincisi hırsızın elini tabağa yerleştirip merhemle sıvadı ve el hırsızın koluna yapıştı. İkincisi kedinin gözlerini alıp kendi başına yerleştirdi. Üçüncüsü ise domuzun kalbini kendi kalbinin olduğu yere sağlamca yerleştirdi. Han sahibi de yanlarında durup onların becerisine hayran kaldı ve daha önce hiç böyle bir şey görmediğini, onları öveceğini ve herkese tavsiye edeceğini söyledi. Sonra hesaplarını ödediler ve yollarına devam ettiler.

Yolda giderken, domuz yürekli olan hiç onlarla kalmadı, nerede bir köşeye rastlasa oraya koşup domuzlar gibi burnuyla toprağı eşeledi. Diğerleri onu ceketinin kuyruğundan tutup geri çekmek istediler ama fayda etmedi; kendini kurtardı ve en çok kirin olduğu yere koştu. İkincisi de çok garip davrandı; gözlerini ovuşturdu ve diğerlerine, “Arkadaşlar, ne oluyor? Hiç göremiyorum. Biriniz bana yol gösterir mi, düşmeyeyim?” dedi. Sonra zorlukla akşama kadar yolculuk ettiler ve başka bir hana vardılar. Hep birlikte bara girdiler ve köşedeki bir masada zengin bir adam para sayıyordu. Hırsız eli olan adamın etrafında dolandı, koluyla iki kez ani bir hareket yaptı ve sonunda yabancı arkasını döndüğünde para yığınına uzanıp bir avuç aldı.

Onlardan biri bunu gördü ve şöyle dedi: "Yoldaş, ne yapıyorsun? Kendine utanç getirmemelisin!"

“Eh,” dedi, “ama kendimi nasıl durdurabilirim ki? Elim seğiriyor ve istesem de istemesem de bir şeyleri kapmak zorunda kalıyorum.”

Bundan sonra uyumak için uzandılar ve orada yatarken o kadar karanlık oldu ki kimse kendi elini göremiyordu. Birdenbire kedi gözlü olan uyandı, diğerlerini uyandırdı ve dedi ki: “Kardeşler, yukarı bakın, orada koşan beyaz fareleri görüyor musunuz?” İkisi doğruldu ama hiçbir şey göremediler. Sonra dedi ki: “İşler yolunda gitmiyor, bize ait olanı geri alamadık. Han sahibine geri dönmeliyiz, bizi kandırdı.” Bu yüzden ertesi sabah geri döndüler ve han sahibine kendilerine ait olanı geri alamadıklarını; birincisinin hırsız eli, ikincisinin kedi gözleri ve üçüncüsünün domuz kalbi olduğunu söylediler. Han sahibi bunun sorumlusunun kız olduğunu söyledi ve onu çağırmaya gidiyordu, ancak kız üçünün geldiğini görünce arka kapıdan kaçtı ve geri dönmedi. Bunun üzerine üçü, onlara çok para vermesi gerektiğini, aksi takdirde evini ateşe vereceklerini söylediler. Elinde olanı ve toplayabildiği her şeyi onlara verdi ve üçü de bununla birlikte gittiler. Bu, hayatlarının geri kalanı için yeterliydi, ancak kendi doğal organlarına sahip olmayı tercih ederlerdi.