ศัลยแพทย์ทหารทั้งสามคน
ศัลยแพทย์ทหารสามคนผู้คิดว่าตนเองเชี่ยวชาญในด้านนี้อย่างสมบูรณ์แบบ กำลังเดินทางท่องเที่ยวไปทั่วโลก และพวกเขามาถึงโรงแรมแห่งหนึ่งเพื่อพักค้างคืน เจ้าของโรงแรมถามว่าพวกเขามาจากไหนและกำลังจะไปที่ไหน “พวกเรากำลังท่องเที่ยวไปเรื่อยๆ…”
ศัลยแพทย์ทหารสามคนผู้คิดว่าตนเองเชี่ยวชาญในศาสตร์การผ่าตัดเป็นอย่างดี กำลังเดินทางไปทั่วโลก และมาถึงโรงแรมแห่งหนึ่งที่พวกเขาต้องการพักค้างคืน เจ้าของโรงแรมถามว่าพวกเขามาจากไหนและกำลังจะไปที่ไหน ศัลยแพทย์ตอบว่า “พวกเรากำลังท่องเที่ยวไปทั่วโลกและฝึกฝนศาสตร์การผ่าตัดของเรา”
“แสดงให้ฉันเห็นสักครั้งเถอะว่าพวกเจ้าทำอะไรได้บ้าง” เจ้าของโรงแรมกล่าว จากนั้นคนแรกก็บอกว่าเขาจะตัดมือของตัวเองออก แล้วต่อกลับเข้าไปใหม่ในเช้าวันรุ่งขึ้น คนที่สองบอกว่าเขาจะควักหัวใจของตัวเองออกมา แล้วใส่กลับเข้าไปใหม่ในเช้าวันรุ่งขึ้น คนที่สามบอกว่าเขาจะควักตาของตัวเองออกมา แล้วรักษาให้หายในเช้าวันรุ่งขึ้น “ถ้าพวกเจ้าทำได้อย่างนั้น” เจ้าของโรงแรมกล่าว “พวกเจ้าก็เรียนรู้ทุกอย่างแล้ว” อย่างไรก็ตาม พวกเขามีครีมทาตัว ซึ่งพวกเขาใช้ทาเพื่อเชื่อมส่วนต่างๆ เข้าด้วยกัน และพวกเขาก็พกขวดเล็กๆ ที่บรรจุครีมนั้นติดตัวอยู่ตลอดเวลา จากนั้นพวกเขาก็ตัดมือ หัวใจ และดวงตาออกจากร่างกายตามที่ได้กล่าวไว้ แล้ววางทั้งหมดไว้บนจานเดียวกัน และมอบให้เจ้าของโรงแรม เจ้าของโรงแรมมอบให้คนรับใช้เพื่อนำไปเก็บไว้ในตู้และดูแลรักษาอย่างดี อย่างไรก็ตาม หญิงสาวมีคนรักลับๆ ซึ่งเป็นทหาร ดังนั้นเมื่อเจ้าของโรงแรม ศัลยแพทย์ทหารทั้งสามคน และทุกคนในบ้านหลับหมดแล้ว ทหารคนนั้นก็มาและต้องการหาอะไรกิน หญิงสาวเปิดตู้และนำอาหารมาให้เขา และด้วยความรักของเธอ เธอลืมปิดประตูตู้ เธอจึงนั่งลงที่โต๊ะข้างๆ คนรัก และพวกเขาก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ขณะที่เธอนั่งอย่างมีความสุขโดยไม่คิดถึงเรื่องร้ายใดๆ แมวก็คืบคลานเข้ามา พบว่าตู้เปิดอยู่ มันจึงฉวยมือ หัวใจ และดวงตาของศัลยแพทย์ทหารทั้งสามคน แล้ววิ่งหนีไป เมื่อทหารกินอาหารเสร็จแล้ว และหญิงสาวกำลังเก็บของและจะไปปิดตู้ เธอก็เห็นว่าจานที่เจ้าของโรงแรมให้เธอดูแลนั้นว่างเปล่า
จากนั้นนางก็พูดกับคนรักด้วยความหวาดกลัวว่า “โอ้ สาวน้อยผู้น่าสงสาร ฉันจะทำอย่างไรดี? มือหายไปแล้ว หัวใจและดวงตาก็หายไปแล้ว เช้าวันรุ่งขึ้นฉันจะเป็นอย่างไร?”
“ใจเย็น ๆ” เขากล่าว “ฉันจะช่วยเจ้าให้พ้นจากความเดือดร้อน มีโจรคนหนึ่งถูกแขวนคออยู่ข้างนอก ฉันจะตัดมือของมัน มือข้างไหนล่ะ?”
“มือข้างที่ถูกต้อง” จากนั้นหญิงสาวก็ยื่นมีดคมให้เขา และเขาก็ไปตัดมือขวาของคนบาปผู้น่าสงสารนั้นออก แล้วนำมาให้เธอ หลังจากนั้นเขาก็จับแมวมาควักลูกตาออก เหลือเพียงหัวใจเท่านั้นที่ยังขาดอยู่
“เจ้าไม่ได้ฆ่าสัตว์หรือ และซากหมูในห้องใต้ดินก็ไม่ใช่หรือ?” เขากล่าว
“ใช่ค่ะ” เด็กหญิงตอบ
“ดีแล้ว” ทหารกล่าว แล้วเขาก็ลงไปหยิบหัวใจหมูมาให้ หญิงสาวจัดทุกอย่างใส่จานแล้วเก็บไว้ในตู้ เมื่อคนรักของเธอขอตัวไปแล้ว เธอก็เข้านอนอย่างเงียบๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อศัลยแพทย์ทหารทั้งสามตื่นขึ้น พวกเขาบอกหญิงสาวให้ไปเอาจานที่มีมือ หัวใจ และดวงตาวางอยู่มาให้ จากนั้นเธอก็นำมันออกมาจากตู้ และคนแรกก็เอามือของโจรมาติดลงบนจานแล้วทาด้วยยาของเขา มือของโจรก็งอกติดกับแขนของเขาทันที คนที่สองเอาดวงตาของแมวมาใส่ไว้ในหัวของตัวเอง คนที่สามเอาหัวใจของหมูมาติดไว้ในตำแหน่งที่เคยเป็นหัวใจของตัวเองอย่างแน่นหนา และเจ้าของโรงแรมก็ยืนดูด้วยความชื่นชมในฝีมือของพวกเขา และกล่าวว่าเขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน และจะสรรเสริญและแนะนำพวกเขาให้ทุกคนรู้จัก จากนั้นพวกเขาก็จ่ายเงินและเดินทางต่อไป
ระหว่างทาง คนที่มีหัวใจหมูไม่ได้อยู่กับพวกเขาเลย แต่ทุกครั้งที่เจอซอกหลืบ มันก็จะวิ่งไปคุ้ยเขี่ยหาของด้วยจมูกเหมือนหมู คนอื่นๆ พยายามจะดึงชายเสื้อมันไว้ แต่ก็ไม่ได้ผล มันดิ้นหลุดแล้ววิ่งไปในที่ที่มีดินหนาที่สุด คนที่สองก็มีพฤติกรรมแปลกๆ เช่นกัน มันขยี้ตาแล้วพูดกับคนอื่นๆ ว่า “สหายทั้งหลาย เกิดอะไรขึ้น? ข้าไม่เห็นอะไรเลย ใครสักคนช่วยนำทางข้าหน่อยได้ไหม จะได้ไม่ล้ม” จากนั้นพวกเขาก็เดินทางต่อไปอย่างยากลำบากจนถึงเย็น จึงไปถึงโรงแรมอีกแห่งหนึ่ง พวกเขาเข้าไปในบาร์ด้วยกัน และที่โต๊ะมุมหนึ่งมีเศรษฐีคนหนึ่งกำลังนับเงินอยู่ คนที่มีมือของโจรเดินวนไปรอบๆ เขา ขยับแขนสองครั้งอย่างกะทันหัน และในที่สุดเมื่อคนแปลกหน้าหันหลังกลับ มันก็ฉวยเงินกองนั้นมากำมือหนึ่ง
คนหนึ่งในนั้นเห็นเข้าจึงพูดว่า “สหายเอ๋ย เจ้ากำลังทำอะไรอยู่? อย่าขโมยของแล้วทำให้ตัวเองอับอาย!”
“เอ่อ” เขากล่าว “แต่ฉันจะห้ามตัวเองได้อย่างไร มือฉันกระตุก และฉันก็ถูกบังคับให้คว้าสิ่งของไม่ว่าฉันจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม”
หลังจากนั้น พวกเขาก็นอนลงเพื่อหลับ และขณะที่พวกเขานอนอยู่นั้น มันมืดมากจนไม่มีใครมองเห็นมือของตัวเองได้เลย ทันใดนั้น คนที่มีดวงตาเหมือนแมวก็ตื่นขึ้นมา ปลุกคนอื่นๆ แล้วพูดว่า “พี่น้องเอ๋ย เงยหน้าขึ้นมองสิ เห็นหนูขาววิ่งไปมาอยู่ตรงนั้นไหม?” สองคนนั้นลุกขึ้นนั่ง แต่ก็มองไม่เห็นอะไรเลย จากนั้นเขาก็พูดว่า “เรื่องไม่ดีแล้ว เรายังไม่ได้สิ่งที่ควรเป็นของเราคืนมา เราต้องกลับไปหาเจ้าของโรงแรม เขาหลอกลวงเรา” ดังนั้นในเช้าวันรุ่งขึ้น พวกเขาก็กลับไปและบอกเจ้าของโรงแรมว่าพวกเขาไม่ได้สิ่งที่ควรเป็นของตนคืนมา คนแรกมีมือของขโมย คนที่สองมีดวงตาเหมือนแมว และคนที่สามมีหัวใจของหมู เจ้าของโรงแรมบอกว่าหญิงสาวต้องเป็นคนผิด และกำลังจะเรียกเธอ แต่เมื่อเธอเห็นทั้งสามคนกำลังมา เธอก็วิ่งหนีออกไปทางประตูหลังและไม่กลับมาอีกเลย จากนั้นทั้งสามคนก็บอกว่าเขาต้องให้เงินจำนวนมากแก่พวกเขา มิฉะนั้นพวกเขาจะจุดไฟเผาบ้านของเขา เขาให้สิ่งที่เขามีและสิ่งที่เขารวบรวมได้ทั้งหมดแก่พวกเขา และทั้งสามคนก็จากไปพร้อมกับสิ่งเหล่านั้น มันเพียงพอสำหรับชีวิตที่เหลือของพวกเขา แต่พวกเขาอยากได้อวัยวะของตัวเองมากกว่า
เรื่องคลาสสิกฉบับเต็ม แหล่งข้อความภาษาอังกฤษ: Standard Ebooks ฉบับต้นทางระบุว่าข้อความเป็นสาธารณสมบัติในสหรัฐอเมริกา กฎลิขสิทธิ์แตกต่างกันในแต่ละประเทศ
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา





