De drie legerchirurgen

Drie legerartsen, die dachten hun vak tot in de perfectie te beheersen, reisden de wereld rond en kwamen bij een herberg waar ze wilden overnachten. De waard vroeg waar ze vandaan kwamen en waar ze naartoe gingen. "We zwerven de wereld rond en beoefenen ons vak."

'Laat me nu eens zien wat jullie kunnen,' zei de waard. Toen zei de eerste dat hij zijn hand zou afhakken en die de volgende ochtend vroeg weer zou aanhechten; de tweede zei dat hij zijn hart eruit zou rukken en het de volgende ochtend terug zou plaatsen; de derde zei dat hij zijn ogen eruit zou snijden en ze de volgende ochtend weer zou genezen. 'Als jullie dat kunnen,' zei de herbergier, 'hebben jullie alles geleerd.' Ze hadden echter een zalf waarmee ze zich insmeerden, een zalf die de wonden aan elkaar verbond, en ze droegen het flesje met de zalf altijd bij zich. Toen sneden ze de hand, het hart en de ogen uit hun lichamen, zoals ze hadden gezegd, en legden ze alles bij elkaar op een bord en gaven het aan de herbergier. De herbergier gaf het aan een bediende die het in de kast moest zetten en er goed voor moest zorgen. Het meisje had echter een geheime minnaar, een soldaat. Toen de herbergier, de drie legerartsen en alle anderen in huis sliepen, kwam de soldaat en wilde iets te eten. Het meisje opende de kast en bracht hem wat eten, en vergat in haar verliefdheid de kastdeur weer te sluiten. Ze ging naast haar geliefde aan tafel zitten en ze kletsten honderd uit. Terwijl ze daar zo tevreden zat, zonder aan onheil te denken, sloop de kat naar binnen, zag dat de kast openstond, greep de hand, het hart en de ogen van de drie legerartsen en ging ervandoor. Toen de soldaat klaar was met eten en het meisje de spullen weghaalde en de kast wilde sluiten, zag ze dat het bord dat de herbergier haar had toevertrouwd leeg was.

Toen zei ze angstig tegen haar geliefde: "Ach, arme meid, wat moet ik doen? De hand is weg, het hart en de ogen ook, wat zal er morgen van me worden?"

'Maak je geen zorgen,' zei hij, 'ik zal je uit de problemen helpen. Er hangt een dief buiten aan de galg, ik zal zijn hand afhakken. Welke hand was het?'

‘De juiste.’ Toen gaf het meisje hem een ​​scherp mes, en hij ging en hakte de rechterhand van de arme zondaar af en bracht die naar haar. Daarna ving hij de kat en stak haar ogen uit, en nu ontbrak alleen nog het hart.

'Heb je dan niet geslacht, en liggen de dode varkens niet in de kelder?' vroeg hij.

'Ja,' zei het meisje.

'Dat is goed,' zei de soldaat, en hij ging naar beneden om een ​​varkenshart te halen. Het meisje legde alles op een bord en zette het in de kast. Toen haar geliefde daarna vertrokken was, ging ze rustig naar bed.

Toen de drie legerartsen 's ochtends opstonden, vertelden ze het meisje dat ze de schaal moest brengen waarop de hand, het hart en de ogen lagen. Ze haalde de schaal uit de kast, en de eerste bevestigde de hand van de dief erop en smeerde er zalf op, waarna deze direct aan zijn arm vastgroeide. De tweede nam de ogen van de kat en plaatste ze in zijn eigen hoofd. De derde bevestigde het hart van het varken stevig op de plek waar zijn eigen hart had gezeten, en de herbergier stond erbij, bewonderde hun vaardigheid en zei dat hij zoiets nog nooit had gezien en dat hij hen zou prijzen en aan iedereen zou aanbevelen. Daarna betaalden ze de rekening en reisden verder.

Onderweg bleef de man met het varkenshart helemaal niet bij hen, maar rende naar elke hoek die hij tegenkwam en wroette erin met zijn neus, zoals varkens dat doen. De anderen probeerden hem aan zijn jas tegen te houden, maar dat hielp niet; hij rukte zich los en rende weg waar het vuil het dikst was. De tweede gedroeg zich ook heel vreemd; hij wreef in zijn ogen en zei tegen de anderen: 'Kameraden, wat is er aan de hand? Ik zie helemaal niets. Zal een van jullie me leiden, zodat ik niet val?' Met moeite reisden ze verder tot de avond, toen ze bij een andere herberg aankwamen. Ze gingen samen de bar binnen en daar zat aan een tafel in de hoek een rijke man geld te tellen. De man met de dievenhand liep om hem heen, maakte twee keer een plotselinge beweging met zijn arm en toen de vreemdeling zich eindelijk omdraaide, greep hij de stapel geld en nam er een handvol van.

Een van hen zag dit en zei: "Kameraad, wat ben je hier aan het doen? Je mag geen schande over jezelf brengen!"

'Ach,' zei hij, 'maar hoe kan ik mezelf tegenhouden? Mijn hand trilt, en ik word gedwongen dingen te grijpen, of ik dat nu wil of niet.'

Hierna gingen ze slapen, en terwijl ze daar lagen was het zo donker dat niemand zijn eigen hand kon zien. Plotseling werd degene met de kattenogen wakker, maakte de anderen wakker en zei: "Broeders, kijk eens omhoog, zien jullie die witte muizen daar rondrennen?" De twee gingen rechtop zitten, maar konden niets zien. Toen zei hij: "Er klopt iets niet, we hebben niet teruggekregen wat van ons is. We moeten terug naar de herbergier, hij heeft ons bedrogen." De volgende ochtend gingen ze terug en vertelden de herbergier dat ze hun eigendom niet terug hadden gekregen; dat de eerste een dievenhand had, de tweede kattenogen en de derde een varkenshart. De herbergier zei dat het meisje daar de schuld van moest zijn en zou haar gaan roepen, maar toen ze de drie zag aankomen, was ze via de achterdeur naar buiten gerend en niet meer teruggekomen. Toen zeiden de drie dat hij hen een flink bedrag moest geven, anders zouden ze zijn huis in brand steken. Hij gaf hun wat hij had, en alles wat hij bij elkaar kon krijgen, en de drie gingen ermee weg. Het was genoeg voor de rest van hun leven, maar ze hadden liever hun eigen organen gehad.