Trzej chirurdzy wojskowi

Trzech chirurgów wojskowych, którzy uważali, że doskonale znają swoją sztukę, podróżowało po świecie i dotarło do gospody, w której chcieli przenocować. Gospodarz zapytał, skąd przybyli i dokąd zmierzają. „Wędrujemy po świecie i praktykujemy naszą sztukę”.

„Pokaż mi choć raz, co potrafisz” – powiedział gospodarz. Wtedy pierwszy powiedział, że odetnie sobie rękę i włoży ją z powrotem następnego ranka; drugi powiedział, że wyrwie sobie serce i wstawi je z powrotem następnego ranka; trzeci powiedział, że wyrwie sobie oczy i uleczy je następnego ranka. „Jeśli potrafisz to zrobić” – powiedział karczmarz – „nauczyłeś się wszystkiego”. Oni jednak mieli maść, którą się nacierali, a która łączyła części ciała, i nosili ją stale przy sobie. Potem odcięli sobie rękę, serce i oczy, tak jak obiecali, położyli je wszystkie razem na talerzu i dali karczmarzowi. Karczmarz dał go służącemu, który miał umieścić go w szafie i dobrze się nim opiekować. Dziewczyna jednak miała potajemnie kochanka, który był żołnierzem. Kiedy więc karczmarz, trzej chirurdzy wojskowi i wszyscy inni w domu spali, przyszedł żołnierz i chciał coś zjeść. Dziewczyna otworzyła szafę i przyniosła mu trochę jedzenia, lecz w swej miłości zapomniała zamknąć drzwi szafy z powrotem; usiadła przy stole obok ukochanego i rozmawiali. Podczas gdy siedziała tam tak zadowolona, ​​nie przeczuwając nieszczęścia, kot wkradł się do środka, zastał szafę otwartą, schwycił za rękę, serce i oczy trzech wojskowych chirurgów i uciekł z nimi. Kiedy żołnierz skończył jeść, a dziewczyna zabierała rzeczy i chciała zamknąć szafę, zobaczyła, że ​​talerz, który karczmarz dał jej do opieki, był pusty.

Potem przerażona rzekła do ukochanego: „Ach, nieszczęsna dziewczyno, co mam zrobić? Ręka zginęła, serce i oczy też, co się ze mną stanie rano?”

„Bądź spokojny” – powiedział – „pomogę ci wyjść z opresji. Na zewnątrz na szubienicy wisi złodziej, obetnę mu rękę. Która to była ręka?”

„Ten właściwy”. Wtedy dziewczyna dała mu ostry nóż, a on poszedł i odciął biednemu grzesznikowi prawą rękę, po czym przyniósł ją do niej. Potem złapał kota i wyłupił mu oczy, a teraz brakowało mu tylko serca.

„Czy nie zabijałeś? A martwe świnie nie są w piwnicy?” zapytał.

„Tak” – odpowiedziała dziewczyna.

„Dobrze” – powiedział żołnierz i zszedł na dół, by przynieść serce wieprzowe. Dziewczyna położyła je wszystkie na talerzu i wstawiła do szafki, a kiedy potem kochanek się z nią pożegnał, spokojnie poszła spać.

Rano, gdy trzej chirurdzy wojskowi wstali, powiedzieli dziewczynie, żeby przyniosła im talerz, na którym leżała ręka, serce i oczy. Wtedy wyjęła go z szafki, a pierwszy przytwierdził do niego rękę złodzieja i posmarował ją swoją maścią, a ona odrosła mu prosto do ramienia. Drugi wziął kocie oczy i umieścił je w swojej głowie. Trzeci przytwierdził serce świni tam, gdzie było jego własne, a karczmarz stał obok, podziwiał ich kunszt i powiedział, że nigdy jeszcze nie widział czegoś takiego, i będzie ich chwalił i polecał ich wszystkim. Potem zapłacili rachunek i pojechali dalej.

Gdy byli w drodze, ten z sercem wieprzowym wcale z nimi nie zostawał, ale gdziekolwiek był kąt, biegał do niego i grzebał w nim nosem, jak to robią świnie. Inni chcieli go przytrzymać za połę płaszcza, ale to na nic się zdało; wyrwał się i pobiegł tam, gdzie błoto było najgęstsze. Drugi również zachowywał się bardzo dziwnie; przecierał oczy i rzekł do pozostałych: „Towarzysze, co się stało? Nic nie widzę. Niech mnie któryś z was poprowadzi, abym nie upadł”. Potem z trudem podróżowali aż do wieczora, kiedy dotarli do innej gospody. Weszli razem do karczmy, a tam przy stole w kącie siedział bogacz liczący pieniądze. Ten z ręką złodzieja obszedł go dookoła, dwa razy wykonał nagły ruch ręką, a w końcu, gdy nieznajomy się odwrócił, chwycił plik pieniędzy i wziął z niego garść.

Jeden z nich to zobaczył i powiedział: „Towarzyszu, co ty wyprawiasz? Nie wolno ci kraść, wstydź się!”

„Ech”, powiedział, „ale jak mam się powstrzymać? Ręka mi drży i muszę chwytać przedmioty, czy chcę, czy nie”.

Po tym położyli się spać, a gdy tak leżeli, było tak ciemno, że nikt nie mógł dostrzec własnej ręki. Nagle ten z kocimi oczami się obudził, obudził pozostałych i powiedział: „Bracia, spójrzcie w górę, widzicie te białe myszy biegające tam?” Obaj usiedli, ale nic nie widzieli. Wtedy on powiedział: „Coś jest z nami nie tak, nie odzyskaliśmy tego, co nasze. Musimy wrócić do karczmarza, oszukał nas”. Wrócili więc następnego ranka i powiedzieli gospodarzowi, że nie odzyskali tego, co swoje; że pierwszy miał rękę złodzieja, drugi kocie oczy, a trzeci serce świni. Karczmarz powiedział, że dziewczyna musi być za to odpowiedzialna i zamierzał ją zawołać, ale kiedy zobaczyła nadchodzące trzy, wybiegła tylnymi drzwiami i nie wróciła. Wtedy cała trójka powiedziała, że ​​musi im dać mnóstwo pieniędzy, bo inaczej podpalą mu dom. Dał im wszystko, co miał i wszystko, co udało mu się zdobyć, i cała trójka odeszła z tym. To wystarczyło im na resztę życia, ale woleliby mieć własne, porządne organy.