Mil, Mekik ve İğne

Bir zamanlar, henüz küçük bir çocukken anne ve babasını kaybeden bir kız vardı. Köyün ucundaki küçük bir evde, geçimini iplik eğirerek, dokuma yaparak ve dikiş dikerek sağlayan vaftiz annesi yapayalnız yaşıyordu. Yaşlı kadın, kimsesiz kızı yanına aldı, onu işinde tuttu ve ona her türlü iyiliği öğretti. Kız on beş yaşına geldiğinde, yaşlı kadın hastalandı, kızı yatağının yanına çağırdı ve şöyle dedi: “Sevgili kızım, sonumun yaklaştığını hissediyorum. Seni rüzgârdan ve hava koşullarından koruyacak olan bu küçük evi ve ekmeğini kazanabileceğin iğnemi, mekik ve iplik eğirme aletimi sana bırakıyorum.” Sonra ellerini kızın başına koydu, onu kutsadı ve şöyle dedi: “Yalnızca Tanrı sevgisini kalbinde koru, her şey yolunda gidecektir.” Bunun üzerine gözlerini kapattı ve toprağa verildiğinde, kız acı acı ağlayarak tabutun arkasından yürüdü ve ona son saygısını gösterdi. Ve şimdi genç kız küçük evde yapayalnız yaşıyor, çalışkan bir şekilde iplik eğiriyor, dokuyor ve dikiyordu; yaptığı her şeyde yaşlı kadının bereketi vardı. Odadaki ketenler sanki kendiliğinden çoğalıyordu ve ne zaman bir parça kumaş veya halı dokusa ya da bir gömlek dikse, hemen ona bolca para ödeyen bir alıcı buluyordu, böylece hiçbir şeyden yoksun kalmıyor, hatta başkalarıyla paylaşacak bir şeyleri bile oluyordu.

Bu sıralarda, kralın oğlu ülkeyi dolaşarak kendine bir gelin arıyordu. Fakir bir kız seçmek istemiyordu, zengin bir kız da istemiyordu. Bu yüzden, “En fakir ve aynı zamanda en zengin olan benim karım olsun” dedi. Kızın yaşadığı köye geldiğinde, gittiği her yerde yaptığı gibi, köydeki en zengin ve en fakir kızın kim olduğunu sordu. Önce en zengin kızın adını söylediler; en fakir kızın ise köyün en ucundaki küçük evde oturan kız olduğunu söylediler. Zengin kız, tüm ihtişamıyla evinin kapısının önünde oturuyordu ve prens ona yaklaştığında, kız ayağa kalktı, onu karşılamaya gitti ve ona derin bir reverans yaptı. Prens ona baktı, hiçbir şey söylemedi ve yoluna devam etti. Fakir kızın evine geldiğinde ise kız kapının önünde değil, küçük odasında oturuyordu. Atını durdurdu ve parlak güneşin vurduğu pencereden, kızın çıkrığının başında telaşla iplik eğirdiğini gördü. Kız başını kaldırdı ve prensin içeri baktığını görünce yüzü kıpkırmızı oldu, gözlerini kaçırdı ve iplik eğirmeye devam etti. O anda ipliğin tam olarak düzgün olup olmadığını bilmiyorum; ama kralın oğlu tekrar uzaklaşana kadar iplik eğirmeye devam etti.

Sonra pencereye gitti, açtı ve “Bu oda çok sıcak!” dedi, ama şapkasındaki beyaz tüyleri seçebildiği sürece onu izlemeye devam etti. Sonra kendi odasında tekrar çalışmaya oturdu ve iplik eğirmeye devam etti; yaşlı kadının çalışırken sık sık tekrarladığı bir söz aklına geldi ve bu sözleri kendi kendine mırıldandı—

"İğnek, iplikçik, acele et, acele et, uzaklaş!"

"Lütfen talip olan kişiyi evime getirsin."

Peki sizce ne oldu? İğ, bir anda elinden fırladı ve kapıdan dışarı çıktı. Kız şaşkınlıkla kalkıp baktığında, iğin neşeyle açık arazide dans ettiğini ve arkasında parıldayan altın bir iplik sürüklediğini gördü. Çok geçmeden, gözünün önünden tamamen kayboldu. Artık iğ olmadığı için kız, dokumacının mekiğini eline aldı, tezgahının başına oturdu ve dokumaya başladı.

Ancak iğne sürekli ilerlemeye devam etti ve iplik ucu tam prensin yanına ulaştığında, "Ne görüyorum?" diye bağırdı; "İğne kesinlikle bana yolu göstermek istiyor!" Atını geri çevirdi ve altın iplikle birlikte geri döndü. Kız ise işinin başında oturmuş şarkı söylüyordu.

"Mekik, mekiğim, bugün iyi yol al,"

"Lütfen, talip olanı bana yönlendirin."

Mekik anında elinden fırlayıp kapının önüne çıktı. Ancak eşiğin önünde, insan gözünün daha önce hiç görmediği kadar güzel bir halı örmeye başladı. Halının iki yanında zambaklar ve güller açmış, ortasında altın sarısı bir zemin üzerinde yeşil dallar yükseliyor, altlarında tavşanlar ve yabani tavşanlar koşuyor, aralarında geyikler ve ceylanlar başlarını uzatıyor, üst dallarda ise rengarenk kuşlar oturuyordu; tek eksiklikleri şarkı söyleme yeteneğiydi. Mekik oradan buraya sıçradı ve her şey kendi kendine büyüyor gibiydi.

Uzay mekiği kaçtığı için kız oturup dikiş dikmeye başladı. İğneyi elinde tutarak şarkı söyledi.

"İğnem, iğnem, sivri uçlu ve ince,

"Evime bir talip gelmeye hazır olsun."

Sonra iğne parmaklarından fırladı ve şimşek hızıyla odanın her yerine uçuştu. Sanki görünmez ruhlar çalışıyordu; masaları ve sıraları bir anda yeşil kumaşla, sandalyeleri kadifeyle kapladılar ve pencereleri ipek perdelerle astılar. İğne son ilmeği daha yeni örmüştü ki, genç kız pencereden, iğnenin altın iplikle oraya getirdiği prensin beyaz tüylerini gördü. Prens indi, halının üzerinden eve girdi ve odaya girdiğinde, genç kız orada yoksul giysileriyle duruyordu, ama giysilerinin içinden yapraklarla çevrili bir gül gibi parlıyordu. “Sen hem en yoksulsun hem de en zenginsin,” dedi ona. “Benimle gel, benim gelinim olacaksın.” Kız konuşmadı, ama elini uzattı. Sonra prens onu öptü, dışarı çıkardı, atına bindirdi ve büyük sevinçlerle düğünün kutlandığı kraliyet şatosuna götürdü. İplik mili, mekik ve iğne hazine odasında muhafaza ediliyor ve büyük bir saygıyla korunuyordu.