De spoel, de schietspoel en de naald

Er was eens een meisje wiens vader en moeder stierven toen ze nog een klein kind was. Helemaal alleen woonde haar peetmoeder in een klein huisje aan het einde van het dorp. Zij voorzag in haar levensonderhoud door te spinnen, weven en naaien. De oude vrouw nam het eenzame kind in huis, hield haar bezig met haar werk en voedde haar op in alles wat goed was. Toen het meisje vijftien jaar oud was, werd de oude vrouw ziek. Ze riep het kind naar haar bed en zei: 'Lieve dochter, ik voel mijn einde naderen. Ik laat je het huisje na, dat je zal beschermen tegen wind en weer, en mijn spintol, weefspoel en naald, waarmee je je brood kunt verdienen.' Toen legde ze haar handen op het hoofd van het meisje, zegende haar en zei: 'Bewaar alleen de liefde van God in je hart, en alles zal goed met je gaan.' Daarop sloot ze haar ogen, en toen ze in de aarde werd gelegd, volgde het meisje de kist, bitter huilend, en betuigde haar de laatste eer. En nu woonde het meisje helemaal alleen in het huisje. Ze was ijverig, spande, weefde en naaide, en de zegen van de goede oude vrouw rustte op alles wat ze deed. Het leek wel alsof het vlas in de kamer vanzelf vermeerderde, en telkens als ze een stuk stof of tapijt weefde, of een hemd maakte, vond ze meteen een koper die haar er ruim voor betaalde, zodat ze niets tekortkwam en zelfs nog wat overhield om met anderen te delen.

Rond deze tijd reisde de zoon van de koning door het land op zoek naar een bruid. Hij wilde geen arme en ook geen rijke. Dus zei hij: "Zij zal mijn vrouw zijn die het armst en tegelijkertijd het rijkst is." Toen hij in het dorp kwam waar het meisje woonde, vroeg hij, zoals hij altijd deed, wie het rijkste en wie het armste meisje van de streek was. Eerst noemden ze de rijkste; de ​​armste, zeiden ze, was het meisje dat in het kleine huisje helemaal aan het einde van het dorp woonde. Het rijke meisje zat in al haar pracht en praal voor de deur van haar huis, en toen de prins haar naderde, stond ze op, ging hem tegemoet en maakte een diepe buiging. Hij keek haar aan, zei niets en reed verder. Toen hij bij het huis van het arme meisje kwam, stond ze niet voor de deur, maar zat ze in haar kleine kamertje. Hij hield zijn paard stil en zag door het raam, waar de felle zon op scheen, het meisje aan haar spinnewiel zitten, druk aan het spinnen. Ze keek op en toen ze zag dat de prins naar binnen keek, bloosde ze over haar hele gezicht, liet haar ogen neerslaan en ging verder met spinnen. Ik weet niet of de draad op dat moment helemaal recht was, maar ze bleef spinnen tot de koningszoon weer was weggereden.

Toen ging ze naar het raam, opende het en zei: 'Het is zo warm in deze kamer!' Maar ze bleef hem in de gaten houden zolang ze de witte veren in zijn hoed kon onderscheiden. Daarna ging ze weer in haar eigen kamer zitten om te spinnen, en een gezegde dat de oude vrouw vaak herhaalde als ze aan het werk zat, kwam in haar gedachten op, en ze zong deze woorden voor zichzelf:

“Spindel, mijn spindel, haast je, haast je weg,

En breng de minnaar alstublieft naar mijn huis.”

En wat denk je dat er gebeurde? De spintol schoot in een oogwenk uit haar hand, de deur uit, en toen ze, vol verbazing, opstond en ernaar keek, zag ze dat hij vrolijk de wijde wereld in danste en een glanzende gouden draad achter zich aan trok. Al snel was hij volledig uit haar zicht verdwenen. Omdat ze nu geen spintol meer had, nam het meisje de weefspoel in haar hand, ging achter haar weefgetouw zitten en begon te weven.

De spintol danste echter onophoudelijk verder, en net toen de draad ten einde kwam, bereikte hij de prins. "Wat zie ik daar?" riep hij; "de spintol wil me zeker de weg wijzen!" Hij draaide zijn paard om en reed terug met de gouden draad. Het meisje zat echter aan haar werk te zingen.

“Mijn weefspoel, mijn weefspoel, moge het vandaag goed gaan.”

En leid de minnaar naar mij, bid ik.”

Meteen schoot de schietspoel uit haar hand en door de deur naar buiten. Nog voor de drempel begon hij echter een tapijt te weven dat mooier was dan wat een mens ooit had gezien. Lelies en rozen bloeiden aan beide kanten ervan, en op een gouden ondergrond in het midden rezen groene takken omhoog, waaronder hazen en konijnen rondsprongen, herten en reeën hun koppen ertussen uitstrekten, felgekleurde vogels in de takken erboven zaten; het ontbrak hen aan niets, behalve de gave van het zingen. De schietspoel sprong heen en weer, en alles leek vanzelf te groeien.

Toen de spoel was weggevlogen, ging het meisje zitten om te naaien. Ze hield de naald in haar hand en zong.

“Naald, mijn naald, scherp en fijn,

Bereid je voor op een aanbidder in mijn huis.”

Toen schoot de naald uit haar vingers en vloog razendsnel door de kamer. Het was alsof onzichtbare geesten aan het werk waren; in een oogwenk bedekten ze de tafels en banken met groen kleed, de stoelen met fluweel en hingen ze zijden gordijnen voor de ramen. Nauwelijks had de naald de laatste steek gezet, of het meisje zag door het raam de witte veren van de prins, die door de gouden draad met het spinnewiel daarheen was gebracht. Hij stapte uit, liep over het tapijt het huis binnen, en toen hij de kamer binnenkwam, stond het meisje daar in haar eenvoudige kleren, maar ze straalde erdoorheen als een roos omringd door bladeren. 'Jij bent de armste en tegelijkertijd de rijkste,' zei hij tegen haar. 'Kom met mij mee, jij zult mijn bruid zijn.' Ze zei niets, maar gaf hem haar hand. Toen kuste hij haar, leidde haar naar buiten, zette haar op zijn paard en bracht haar naar het koninklijk kasteel, waar de bruiloft met grote vreugde werd voltrokken. De spintol, de spoel en de naald werden bewaard in de schatkamer en werden met groot respect behandeld.