แกนหมุน กระสวย และเข็ม

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กหญิงคนหนึ่งที่บิดาและมารดาเสียชีวิตไปตั้งแต่เธอยังเป็นเด็กเล็กๆ เธออยู่เพียงลำพังในบ้านหลังเล็กๆ ท้ายหมู่บ้าน กับแม่ทูนหัวของเธอ ผู้ซึ่งเลี้ยงชีพด้วยการปั่นด้าย ทอผ้า และเย็บปักถักร้อย หญิงชรารับเด็กหญิงผู้โดดเดี่ยวมาอยู่ด้วย ดูแลให้เธอทำงานของแม่ และอบรมสั่งสอนเธอในสิ่งที่ดีงาม เมื่อเด็กหญิงอายุได้สิบห้าปี หญิงชราก็ล้มป่วย จึงเรียกเด็กหญิงมาที่ข้างเตียงแล้วพูดว่า “ลูกสาวที่รัก แม่รู้สึกว่าวาระสุดท้ายของแม่ใกล้เข้ามาแล้ว แม่ทิ้งบ้านหลังเล็กๆ นี้ไว้ให้เจ้า ซึ่งจะปกป้องเจ้าจากลมและฝน และเครื่องปั่นด้าย กระสวย และเข็มของแม่ไว้ให้เจ้าใช้หาเลี้ยงชีพ” จากนั้นแม่ก็วางมือลงบนศีรษะของเด็กหญิง อวยพรเธอ และพูดว่า “จงรักษาความรักของพระเจ้าไว้ในใจของเจ้า แล้วทุกอย่างจะราบรื่น” แล้วแม่ก็หลับตาลง และเมื่อแม่ถูกฝังลงดิน เด็กหญิงก็เดินตามโลงศพไปทั้งน้ำตา ร่ำไห้อย่างขมขื่น และแสดงความเคารพครั้งสุดท้ายต่อแม่ และบัดนี้หญิงสาวอาศัยอยู่เพียงลำพังในบ้านหลังเล็กๆ เธอขยันขันแข็ง ปั่นด้าย ทอผ้า และเย็บปักถักร้อย โดยได้รับพรจากหญิงชราผู้ใจดีในทุกสิ่งที่เธอทำ ดูเหมือนว่าป่านในห้องจะเพิ่มจำนวนขึ้นเองโดยธรรมชาติ และเมื่อใดก็ตามที่เธอทอผ้าหรือพรม หรือเย็บเสื้อสักตัว เธอก็จะหาผู้ซื้อได้ทันทีและจ่ายเงินให้เธออย่างเหลือเฟือ ทำให้เธอไม่ขาดแคลนสิ่งใด และยังมีเหลือแบ่งปันให้ผู้อื่นอีกด้วย

ในเวลานั้น พระโอรสของกษัตริย์กำลังเดินทางไปทั่วประเทศเพื่อหาเจ้าสาว พระองค์ไม่ประสงค์จะเลือกหญิงยากจน และไม่ต้องการหญิงร่ำรวย ดังนั้นพระองค์จึงตรัสว่า “หญิงที่จะเป็นภรรยาของข้าพเจ้าคือหญิงที่ยากจนที่สุด และร่ำรวยที่สุดในเวลาเดียวกัน” เมื่อพระองค์เสด็จมาถึงหมู่บ้านที่หญิงสาวอาศัยอยู่ พระองค์ก็ทรงสอบถามเช่นเดียวกับที่ทรงทำในทุกที่ที่เสด็จไป ว่าใครคือหญิงที่ร่ำรวยที่สุดและยากจนที่สุดในหมู่บ้านนั้น พวกเขาเอ่ยชื่อหญิงที่ร่ำรวยที่สุดก่อน ส่วนหญิงที่ยากจนที่สุดนั้น พวกเขาบอกว่าคือหญิงที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ ที่อยู่สุดปลายหมู่บ้าน หญิงที่ร่ำรวยนั่งอย่างสง่างามอยู่หน้าประตูบ้าน และเมื่อเจ้าชายเสด็จมาถึง นางก็ลุกขึ้นไปพบพระองค์และถวายความเคารพอย่างนอบน้อม เจ้าชายมองนาง ไม่ตรัสอะไร แล้วก็ทรงม้าต่อไป เมื่อพระองค์เสด็จมาถึงบ้านของหญิงที่ยากจน นางไม่ได้ยืนอยู่ที่ประตู แต่นั่งอยู่ในห้องเล็กๆ ของนาง เขาหยุดม้าและมองผ่านหน้าต่างที่แสงแดดส่องประกาย เห็นหญิงสาวนั่งปั่นด้ายอย่างขะมักเขม้น เธอมองขึ้นมา และเมื่อเห็นว่าเจ้าชายกำลังมองเข้ามา เธอก็หน้าแดงก่ำ หลับตาลง และปั่นด้ายต่อไป ฉันไม่รู้ว่าในขณะนั้นเส้นด้ายเรียบเสมอกันดีหรือไม่ แต่เธอก็ปั่นด้ายต่อไปจนกระทั่งพระโอรสของพระราชาขี่ม้าจากไป

จากนั้นเธอก็เดินไปที่หน้าต่าง เปิดมันออก แล้วพูดว่า “ห้องนี้ร้อนจัง!” แต่เธอก็ยังคงมองเขาตราบเท่าที่เธอยังมองเห็นขนนกสีขาวบนหมวกของเขาได้ จากนั้นเธอก็นั่งลงทำงานต่อในห้องของตัวเอง และปั่นด้ายต่อไป และคำพูดที่หญิงชรามักพูดซ้ำๆ ขณะนั่งทำงานก็ผุดขึ้นมาในใจเธอ และเธอก็ร้องเพลงนี้กับตัวเอง—

“แกนปั่นด้ายของฉัน รีบไปเถอะ รีบไปเถอะ”

และขอให้ผู้มาขอแต่งงานมาที่บ้านของฉันด้วยเถิด”

แล้วคุณคิดว่าเกิดอะไรขึ้น? แกนปั่นด้ายหลุดจากมือเธอในพริบตา และกระเด็นออกไปนอกประตู เมื่อเธอตกใจและลุกขึ้นมองตาม เธอก็เห็นว่ามันกำลังเต้นรำอย่างสนุกสนานไปในทุ่งโล่ง และลากเส้นด้ายสีทองอร่ามตามไปด้วย ไม่นานมันก็หายไปจากสายตาเธออย่างสิ้นเชิง เนื่องจากตอนนี้เธอไม่มีแกนปั่นด้ายแล้ว เด็กสาวจึงหยิบกระสวยทอผ้าขึ้นมา นั่งลงที่เครื่องทอผ้าของเธอ และเริ่มทอผ้า

แต่แกนปั่นด้ายยังคงหมุนต่อไปเรื่อยๆ และเมื่อเส้นด้ายสิ้นสุดลงก็มาถึงเจ้าชาย “ข้าเห็นอะไรกันนี่!” เขาร้อง “แกนปั่นด้ายต้องการชี้ทางให้ข้าแน่ๆ!” เขาหันม้ากลับและขี่กลับไปพร้อมกับเส้นด้ายสีทอง ส่วนหญิงสาวนั้นยังคงนั่งทำงานและร้องเพลงอยู่

“กระสวยของฉัน กระสวยของฉัน ทอผ้าให้ดีในวันนี้นะ”

และขอทรงนำทางผู้ที่มาขอพรมาหาเราด้วยเถิด”

ทันใดนั้นกระสวยทอผ้าก็กระเด็นออกจากมือของเธอและออกไปที่ประตู แต่ก่อนถึงธรณีประตู มันกลับเริ่มทอพรมที่งดงามยิ่งกว่าที่มนุษย์เคยเห็นมา ดอกลิลลี่และดอกกุหลาบเบ่งบานอยู่สองข้างทาง และบนพื้นสีทองตรงกลาง กิ่งไม้สีเขียวทอดยาวขึ้นไป ใต้กิ่งไม้เหล่านั้นมีกระต่ายป่าและกระต่ายบ้านวิ่งเล่น กวางและกวางตัวผู้ยื่นหัวออกมาให้เห็นระหว่างกิ่งไม้ นกสีสันสดใสเกาะอยู่บนกิ่งไม้ด้านบน พวกมันขาดเพียงแค่พรสวรรค์ในการร้องเพลง กระสวยทอผ้ากระโดดไปมา และทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะเติบโตขึ้นเองโดยธรรมชาติ

เนื่องจากกระสวยหายไป เด็กหญิงจึงนั่งลงเย็บผ้า เธอถือเข็มไว้ในมือและร้องเพลง

“เข็มของฉัน ปลายแหลมและละเอียด”

จงเตรียมต้อนรับผู้มาขอแต่งงานที่บ้านของฉันเถิด”

แล้วเข็มก็กระเด็นออกจากนิ้วของนาง และพุ่งไปทั่วห้องอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ ราวกับว่ามีวิญญาณล่องหนกำลังทำงานอยู่ พวกมันคลุมโต๊ะและม้านั่งด้วยผ้าสีเขียวในพริบตาเดียว และคลุมเก้าอี้ด้วยกำมะหยี่ และแขวนม่านไหมที่หน้าต่าง ทันทีที่เข็มเย็บตะเข็บสุดท้ายเสร็จ หญิงสาวก็เห็นขนนกสีขาวของเจ้าชายผ่านทางหน้าต่าง ซึ่งด้ายสีทองได้นำพาเจ้าชายมาที่นี่ เจ้าชายเสด็จลงมา ก้าวข้ามพรมเข้าไปในบ้าน และเมื่อเสด็จเข้ามาในห้อง ก็ทรงพบหญิงสาวในชุดที่เรียบง่าย แต่พระองค์กลับเปล่งประกายราวกับดอกกุหลาบที่ล้อมรอบด้วยใบไม้ “เจ้ายากจนที่สุดและร่ำรวยที่สุดในเวลาเดียวกัน” พระองค์ตรัสกับนาง “มากับข้าเถิด เจ้าจะเป็นเจ้าสาวของข้า” นางไม่ได้พูดอะไร แต่ทรงยื่นมือให้พระองค์ จากนั้นพระองค์ก็ทรงจูบนาง พานางออกไป อุ้มนางขึ้นบนหลังม้า และพานางไปยังปราสาทหลวง ที่ซึ่งพิธีเสกสมรสจัดขึ้นด้วยความยินดีปรีดาอย่างยิ่ง แกนปั่นด้าย กระสวย และเข็ม ถูกเก็บรักษาไว้ในห้องเก็บสมบัติ และได้รับความเคารพอย่างสูง