Wrzeciono, czółenko i igła

Była sobie kiedyś dziewczynka, której rodzice zmarli, gdy była jeszcze małym dzieckiem. Zupełnie sama, w małym domku na końcu wsi, mieszkała jej matka chrzestna, która utrzymywała się z przędzenia, tkania i szycia. Staruszka wzięła opuszczone dziecko pod swój dach, kazała mu pracować i uczyła je wszystkiego, co dobre. Gdy dziewczynka miała piętnaście lat, staruszka zachorowała, zawołała dziecko do swojego łóżka i rzekła: „Droga córko, czuję, że zbliża się mój koniec. Zostawiam ci mały domek, który ochroni cię przed wiatrem i niepogodą, oraz moje wrzeciono, czółenko i igłę, którymi będziesz mogła zarabiać na chleb”. Potem położyła ręce na głowie dziewczynki, pobłogosławiła ją i rzekła: „Tylko zachowaj miłość Boga w swoim sercu, a wszystko będzie dobrze”. Po czym zamknęła oczy, a gdy ją złożono w ziemi, dziewczyna poszła za trumną, gorzko płacząc, i oddała jej ostatni znak szacunku. A teraz panna mieszkała zupełnie sama w małym domku i była pracowita, przędła, tkała i szyła, a błogosławieństwo dobrej staruszki spływało na wszystko, co robiła. Wydawało się, że len w pokoju sam się rozmnażał, a ilekroć utkała kawałek materiału, dywan lub uszyła koszulę, od razu znajdowała nabywcę, który hojnie jej za to płacił, tak że niczego jej nie brakowało, a nawet miała czym się podzielić z innymi.

W tym czasie syn królewski podróżował po kraju w poszukiwaniu żony. Nie miał wybrać biednej i nie chciał bogatej. Powiedział więc: „Ta zostanie moją żoną, która jest najbiedniejsza, a zarazem najbogatsza”. Gdy dotarł do wioski, w której mieszkała dziewczyna, zapytał, jak to robił wszędzie, gdzie się udał, która jest najbogatsza, a zarazem najbiedniejsza dziewczyna w okolicy? Najpierw wymienili najbogatszą; najbiedniejszą, jak powiedzieli, była dziewczyna, która mieszkała w małym domku na samym końcu wioski. Bogata dziewczyna siedziała w całej swojej okazałości przed drzwiami swojego domu, a gdy książę się do niej zbliżył, wstała, wyszła mu naprzeciw i nisko się ukłoniła. Spojrzał na nią, nic nie powiedział i odjechał. Gdy dotarł do domu biednej dziewczyny, nie stała ona w drzwiach, lecz siedziała w swojej małej izdebce. Zatrzymał konia i zobaczył przez okno, na które świeciło jasne słońce, dziewczynę siedzącą przy kołowrotku i zajętą ​​przędzeniem. Spojrzała w górę, a kiedy zobaczyła, że ​​książę zagląda do środka, zarumieniła się, spuściła wzrok i przędła dalej. Nie wiem, czy w tym momencie nić była już całkiem równa; ale przędła dalej, aż syn królewski odjechał.

Potem podeszła do okna, otworzyła je i powiedziała: „Jak tu ciepło!”, ale wciąż patrzyła na niego, dopóki mogła dostrzec białe pióra w jego kapeluszu. Potem usiadła do pracy w swoim pokoju i wróciła do przędenia, a wtedy przypomniało jej się powiedzenie, które staruszka często powtarzała, siedząc przy pracy, i zaśpiewała sobie te słowa:

„Wrzeciono, moje wrzeciono, śpiesz się, śpiesz się,

I proszę, przyprowadź do mego domu zalotnika.

I co, jak myślisz, się stało? Wrzeciono w jednej chwili wyskoczyło jej z ręki i za drzwi, a kiedy ze zdumieniem wstała i spojrzała za nim, zobaczyła, że ​​tańczy wesoło na otwartej przestrzeni, ciągnąc za sobą lśniącą złotą nić. Wkrótce zniknęło jej z oczu. Ponieważ nie miała już wrzeciona, dziewczyna wzięła czółenko tkackie w dłoń, usiadła przy krośnie i zaczęła tkać.

Wrzeciono jednak tańczyło nieustannie naprzód i gdy tylko nić się skończyła, dotarło do księcia. „Co widzę?” krzyknął; „Wrzeciono z pewnością chce mi wskazać drogę!” zawrócił konia i odjechał z powrotem ze złotą nicią. Dziewczyna jednak siedziała przy pracy i śpiewała:

„Czółko, mój czółenko, płyń dziś dobrze,

I proszę, sprowadź do mnie tego adoratora.”

Natychmiast czółenko wyskoczyło z jej ręki i wyleciało przez drzwi. Przed progiem jednak zaczęło tkać dywan piękniejszy, niż kiedykolwiek widziały oczy człowieka. Po obu jego stronach kwitły lilie i róże, a na złocistym gruncie pośrodku wznosiły się zielone gałęzie, pod którymi skakały zające i króliki, jelenie i sarny wyciągały głowy, a na gałęziach siedziały jaskrawo kolorowe ptaki; nie brakowało im niczego poza darem śpiewu. Czółenko skakało tu i tam, a wszystko zdawało się rosnąć samo z siebie.

Gdy wahadłowiec odjechał, dziewczyna usiadła, żeby szyć. Trzymała igłę w dłoni i śpiewała:

„Igła, moja igła, ostra i cienka,

Przygotuj się na adoratora w moim domu.

Wtedy igła wyskoczyła z jej palców i pofrunęła po całym pokoju z prędkością błyskawicy. Zupełnie jakby działały niewidzialne duchy; w mgnieniu oka pokryły stoły i ławy zielonym suknem, a krzesła aksamitem, a okna powiesiły jedwabnymi zasłonami. Ledwo igła wbiła ostatni ścieg, gdy dziewczyna ujrzała przez okno białe pióra księcia, którego wrzeciono przyniosło tu złotą nicią. Wysiadł, przeszedł po dywanie do domu, a gdy wszedł do pokoju, stała tam dziewczyna w swych skromnych szatach, lecz jaśniała z nich niczym róża otoczona liśćmi. „Jesteś najbiedniejsza, a zarazem najbogatsza” – rzekł do niej. „Chodź ze mną, zostaniesz moją oblubienicą”. Nie odezwała się, lecz podała mu rękę. Potem pocałował ją, wyprowadził, posadził na konia i zawiózł do królewskiego zamku, gdzie z wielką radością uroczyście odprawiono ślub. Wrzeciono, czółenko i igłę przechowywano w skarbcu i otaczano wielką czcią.