Küçüklerin Hediyeleri

Bir terzi ve bir kuyumcu birlikte yolculuk ediyorlardı ve bir akşam güneş dağların ardına battığında, uzaktan gelen ve giderek daha belirginleşen bir müzik sesi duydular. Garip ama o kadar hoş bir sesti ki, tüm yorgunluklarını unutup hızla ilerlemeye başladılar. Bir tepeye vardıklarında ay çoktan yükselmişti ve orada birbirlerinin ellerini tutmuş, büyük bir zevk ve neşeyle dans eden bir grup küçük erkek ve kadın gördüler.

Çok hoş bir şekilde şarkı söylüyorlardı ve yolcuların duyduğu müzik buydu. Aralarında, diğerlerinden biraz daha uzun boylu yaşlı bir adam oturuyordu. Çok renkli bir ceket giymişti ve demir grisi sakalı göğsünün üzerine sarkıyordu. İki kişi şaşkınlık içinde ayakta durup dansı izledi. Yaşlı adam içeri girmeleri için işaret verdi ve küçükler isteyerek çemberlerini açtılar. Kambur olan ve tüm kamburlar gibi cesur olan kuyumcu içeri girdi; terzi önce biraz korktu ve geri çekildi, ancak her şeyin ne kadar neşeli gittiğini görünce cesaretini topladı ve onları takip etti. Çember hemen tekrar kapandı ve küçükler çılgınca sıçrayarak şarkı söylemeye ve dans etmeye devam ettiler. Ancak yaşlı adam, beline asılı büyük bir bıçağı aldı, biledi ve yeterince keskinleştirdiğinde yabancılara baktı. Çok korkmuşlardı, ama düşünmeye vakitleri yoktu, çünkü yaşlı adam kuyumcuyu yakaladı ve büyük bir hızla saçlarını kazıdı, sonra aynı şey terziye de oldu. Ancak yaşlı adam işini bitirdikten sonra ikisinin de omzuna dostça vurduğunda, sanki tüm bunlara isteyerek ve hiçbir direniş göstermeden izin verdikleri için iyi davrandıklarını söylercesine, korkuları geçti. Parmağıyla bir kenarda duran bir kömür yığınına işaret etti ve yolculara ceplerini kömürle doldurmalarını işaret etti. Kömürlerin kendilerine ne faydası olacağını bilmeseler de ikisi de itaat etti ve sonra geceyi geçirecek bir yer aramak için yola koyuldular. Vadiye vardıklarında, komşu manastırın saati on ikiye vurdu ve şarkı sustu. Bir anda her şey kayboldu ve tepe ay ışığında yalnız başına kaldı.

İki gezgin bir hana rastladı ve saman yataklarına paltolarıyla örtündüler, ancak yorgunluklarından kömürleri çıkarmayı unuttular. Kollarında hissettikleri ağır bir ağırlık onları normalden daha erken uyandırdı. Ceplerini yokladılar ve kömür değil, saf altınla dolu olduklarını görünce gözlerine inanamadılar; neyse ki, başlarındaki ve sakallarındaki saçlar da eskisi gibi gürdü.

Artık zengin olmuşlardı, ama açgözlü yapısına uygun olarak ceplerini daha da dolduran kuyumcu, terzi kadar zenginleşmişti. Açgözlü bir adam, çok şeye sahip olsa bile, yine de daha fazlasını ister; bu yüzden kuyumcu terziye bir gün daha beklemeyi ve akşam tekrar tepedeki yaşlı adamdan daha büyük hazineler getirmek için dışarı çıkmayı teklif etti. Terzi reddetti ve "Yeterince var ve memnunum; şimdi usta olacağım ve sevgilimle (sevgilisine böyle sesleniyordu) evleneceğim ve mutlu bir adam olacağım" dedi. Ama onu memnun etmek için bir gün daha kaldı. Akşam kuyumcu, çok şey saklayabilmek için omuzlarına birkaç çanta astı ve tepeye doğru yola koyuldu. Bir önceki gece olduğu gibi, küçük halkı şarkı söyleyip dans ederken buldu ve yaşlı adam onu ​​tekrar tıraş etti ve yanına biraz kömür alması için işaret etti. Çantalarına sığdırabildiği kadar eşyayı doldurmakta hiç gecikmedi, oldukça memnun bir şekilde geri döndü ve paltosunu üzerine geçirdi.

"Altın çok ağır olsa bile," dedi, "bunu seve seve taşırım," ve sonunda sabahleyin son derece zengin bir adam olarak uyanma tatlı beklentisiyle uykuya daldı.

Gözlerini açtığında, aceleyle kalkıp ceplerini kontrol etmeye gitti, ama içlerinden siyah kömürlerden başka bir şey çıkaramayınca ne kadar şaşırdı! Elini ne kadar sık ​​sokarsa soksun, aynı şey oluyordu. “Dün gece aldığım altın hala orada,” diye düşündü ve gidip onu çıkardı, ama altının da tekrar kömüre dönüştüğünü görünce ne kadar şok oldu! Tozlu siyah eliyle alnına vurdu ve sonra tüm başının, sakalının olması gereken yerin de kel ve pürüzsüz olduğunu hissetti. Ama talihsizlikleri henüz bitmemişti; sırtındaki kamburun yanı sıra, göğsünün önünde de aynı büyüklükte ikinci bir kamburun çıktığını ilk kez fark etti. O zaman açgözlülüğünün cezasını anladı ve yüksek sesle ağlamaya başladı.

Bu durumdan uyanan iyi terzi, mutsuz adamı elinden geldiğince teselli etti ve şöyle dedi: "Seyahatlerim boyunca yoldaşım oldun; benimle kalacaksın ve servetimden pay alacaksın." Sözünü tuttu, ancak zavallı kuyumcu ömrü boyunca iki hörgücü taşımak ve kel kafasını bir şapka ile örtmek zorunda kaldı.