De cadeautjes van de kleintjes

Een kleermaker en een goudsmid reisden samen, en op een avond, toen de zon achter de bergen was gezakt, hoorden ze in de verte muziek, die steeds duidelijker werd. Het klonk vreemd, maar zo aangenaam dat ze al hun vermoeidheid vergaten en snel verder liepen. De maan was al opgekomen toen ze een heuvel bereikten waarop ze een menigte kleine mannen en vrouwen zagen, die elkaars handen vasthielden en met veel plezier en genot ronddraaiden in een dans.

Ze zongen er op een zeer charmante manier bij, en dat was de muziek die de reizigers hadden gehoord. Midden tussen hen zat een oude man die iets langer was dan de rest. Hij droeg een veelkleurige jas en zijn ijzergrijze baard hing tot over zijn borst. De twee bleven vol verbazing staan ​​en keken naar de dans. De oude man gaf een teken dat ze naar binnen mochten, en de kleine mensen openden gewillig hun kring. De goudsmid, die een bochel had en zoals alle bultruggen dapper genoeg was, stapte naar voren; de kleermaker was eerst een beetje bang en bleef achter, maar toen hij zag hoe vrolijk alles was, vatte hij moed en volgde. De kring sloot zich meteen weer en de kleine mensen bleven zingen en dansen met de wildste sprongen. De oude man pakte echter een groot mes dat aan zijn riem hing, maakte het scherp en toen het voldoende geslepen was, keek hij de vreemdelingen eens goed aan. Ze waren doodsbang, maar ze hadden weinig tijd om na te denken, want de oude man greep de goudsmid en schoor met de grootste snelheid al zijn haar kaal, en hetzelfde gebeurde met de kleermaker. Maar hun angst verdween toen de oude man, nadat hij zijn werk had gedaan, hen beiden vriendelijk op de schouder klopte, alsof hij wilde zeggen dat ze zich goed hadden gedragen door dit alles gewillig en zonder verzet te laten gebeuren. Hij wees met zijn vinger naar een hoop kolen die aan de zijkant lag en gebaarde de reizigers dat ze hun zakken ermee moesten vullen. Beiden gehoorzaamden, hoewel ze niet wisten waar ze de kolen voor nodig zouden hebben, en vervolgden hun weg om een ​​onderdak voor de nacht te zoeken. Toen ze in het dal waren aangekomen, sloeg de klok van het naburige klooster twaalf uur en het gezang verstomde. In een oogwenk was alles verdwenen en lag de heuvel eenzaam in het maanlicht.

De twee reizigers vonden een herberg en dekten zich toe op hun strobedden met hun jassen, maar vergaten in hun vermoeidheid de kolen eruit te halen. Een zwaar gewicht op hun ledematen maakte hen eerder dan gewoonlijk wakker. Ze voelden in hun zakken en konden hun ogen niet geloven toen ze zagen dat die niet gevuld waren met kolen, maar met puur goud; gelukkig was hun haar en baard ook weer net zo dik als voorheen.

Ze waren nu rijk geworden, maar de goudsmid, die, geheel in lijn met zijn hebzuchtige aard, zijn zakken nog beter had gevuld, was nu net zo rijk als de kleermaker. Een hebzuchtig mens, zelfs als hij veel heeft, wil altijd meer, dus stelde de goudsmid de kleermaker voor om nog een dag te wachten en 's avonds weer op pad te gaan om nog grotere schatten van de oude man op de heuvel mee te nemen. De kleermaker weigerde en zei: "Ik heb genoeg en ben tevreden; nu word ik meester en trouw ik met mijn geliefde (zo noemde hij zijn schatje), en dan ben ik een gelukkig man." Maar hij bleef nog een dag om hem een ​​plezier te doen. 's Avonds hing de goudsmid een paar tassen over zijn schouders om er veel in te kunnen stoppen en ging op weg naar de heuvel. Hij trof er, net als de avond ervoor, de kinderen aan die aan het zingen en dansen waren, en de oude man schoor hem opnieuw kaal en gebaarde hem om wat kolen mee te nemen. Hij aarzelde geen moment en propte zoveel mogelijk in zijn tassen, ging verheugd terug en sloeg zijn jas aan.

'Ook al weegt het goud zwaar,' zei hij, 'dan draag ik dat met plezier,' en uiteindelijk viel hij in slaap met het zoete vooruitzicht de volgende ochtend wakker te worden als een schatrijk man.

Toen hij zijn ogen opende, stond hij haastig op om zijn zakken te onderzoeken, maar hij was stomverbaasd toen hij er niets anders dan zwarte kolen uit haalde, hoe vaak hij er ook in graaide. 'Het goud dat ik de vorige nacht heb gekregen, ligt er nog steeds voor me,' dacht hij, en hij ging het halen, maar hij schrok toen hij zag dat ook dat weer in kolen was veranderd. Hij sloeg met zijn stoffige, zwarte hand tegen zijn voorhoofd en voelde toen dat zijn hele hoofd kaal en glad was, evenals de plek waar zijn baard had moeten zitten. Maar zijn ellende was nog niet voorbij; hij merkte nu voor het eerst op dat er, naast de bult op zijn rug, een tweede, even grote, bult op zijn borst was gegroeid. Toen besefte hij de straf voor zijn hebzucht en begon luid te huilen.

De goede kleermaker, die hierdoor wakker werd, troostte de ongelukkige man zo goed als hij kon en zei: "Jij bent mijn kameraad geweest tijdens mijn reizen; jij zult bij mij blijven en delen in mijn rijkdom." Hij hield zich aan zijn woord, maar de arme goudsmid was verplicht de twee bulten zijn leven lang mee te dragen en zijn kale hoofd met een pet te bedekken.