ของขวัญจากเด็กๆ

ช่างตัดเสื้อและช่างทองเดินทางไปด้วยกัน และในเย็นวันหนึ่งเมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า พวกเขาได้ยินเสียงดนตรีดังแว่วมาแต่ไกล ซึ่งดังขึ้นเรื่อยๆ เสียงนั้นฟังดูแปลก แต่ไพเราะจนพวกเขาลืมความเหนื่อยล้าและรีบเดินต่อไป เมื่อพวกเขามาถึงเนินเขาแห่งหนึ่ง ดวงจันทร์ก็ขึ้นแล้ว พวกเขาเห็นกลุ่มชายหญิงร่างเล็กจำนวนมากจับมือกันและกำลังเต้นรำอย่างสนุกสนานและรื่นเริง

พวกเขาร้องเพลงอย่างไพเราะจับใจ และนั่นคือดนตรีที่นักเดินทางได้ยิน ท่ามกลางพวกเขามีชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่ ชายชราคนนั้นสูงกว่าคนอื่นๆ เล็กน้อย เขาสวมเสื้อคลุมหลากสี และเคราสีเทาเข้มห้อยลงมาปกคลุมหน้าอก สองคนนั้นยืนนิ่งด้วยความประหลาดใจและเฝ้าดูการเต้นรำ ชายชราส่งสัญญาณให้พวกเขาเข้าไป และคนตัวเล็กๆ ก็เปิดวงล้อมรอบอย่างเต็มใจ ช่างทองผู้มีหลังค่อม และเช่นเดียวกับคนหลังค่อมทั่วไป เขากล้าหาญพอที่จะก้าวเข้าไป ช่างตัดเสื้อรู้สึกกลัวเล็กน้อยในตอนแรกและลังเล แต่เมื่อเห็นว่าทุกอย่างดำเนินไปอย่างสนุกสนาน เขาก็รวบรวมความกล้าและตามเข้าไป วงล้อมรอบปิดลงอีกครั้งทันที และคนตัวเล็กๆ ก็ร้องเพลงและเต้นรำต่อไปด้วยการกระโดดโลดเต้นอย่างบ้าคลั่ง อย่างไรก็ตาม ชายชราหยิบมีดขนาดใหญ่ที่ห้อยอยู่กับเข็มขัดของเขาขึ้นมาลับคม และเมื่อมันคมพอแล้ว เขาก็มองไปรอบๆ คนแปลกหน้าเหล่านั้น พวกเขากลัวมาก แต่ไม่มีเวลาคิดมากนัก เพราะชายชราคว้าตัวช่างทองและโกนผมบนศีรษะของเขาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ทำเช่นเดียวกันกับช่างตัดเสื้อ แต่ความกลัวของพวกเขาก็หายไปเมื่อหลังจากที่เขาทำเสร็จแล้ว ชายชราก็ตบไหล่พวกเขาอย่างเป็นมิตร ราวกับจะบอกว่าพวกเขาประพฤติตัวดีที่ยอมให้ทำเช่นนั้นโดยไม่ขัดขืน เขาชี้ไปที่กองถ่านที่วางอยู่ข้างๆ และใช้ท่าทางบอกนักเดินทางทั้งสองว่าให้เอาถ่านเหล่านั้นใส่กระเป๋า พวกเขาทั้งสองทำตาม แม้จะไม่รู้ว่าถ่านเหล่านั้นจะมีประโยชน์อะไร จากนั้นพวกเขาก็ออกเดินทางเพื่อหาที่พักสำหรับคืนนั้น เมื่อพวกเขาเข้าไปในหุบเขา นาฬิกาของอารามใกล้เคียงก็ตีบอกเวลาเที่ยงคืน และเสียงเพลงก็หยุดลง ในชั่วพริบตาทุกสิ่งก็หายไป และเนินเขาก็เงียบสงบอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์

นักเดินทางทั้งสองพบโรงแรมแห่งหนึ่ง และห่มผ้าห่มบนเตียงฟาง แต่ด้วยความเหนื่อยล้า พวกเขาลืมเอาถ่านออกจากผ้าห่มก่อนห่ม น้ำหนักที่กดทับอย่างหนักทำให้พวกเขาตื่นเร็วกว่าปกติ พวกเขาล้วงกระเป๋าและแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเมื่อเห็นว่ามันไม่ได้เต็มไปด้วยถ่าน แต่กลับเต็มไปด้วยทองคำบริสุทธิ์ และที่น่ายินดีไปกว่านั้น ผมและเคราของพวกเขาก็กลับมาดกหนาเหมือนเดิมแล้ว

พวกเขากลายเป็นคนร่ำรวยแล้ว แต่ช่างทองผู้ซึ่งด้วยความโลภมากได้กอบโกยทรัพย์ได้มากกว่า ก็ร่ำรวยไม่แพ้ช่างตัดเสื้อเสียอีก คนโลภ แม้จะมีมากก็ยังอยากได้มากกว่านี้ ดังนั้นช่างทองจึงเสนอให้ช่างตัดเสื้อรออีกวันหนึ่ง แล้วออกไปอีกครั้งในตอนเย็นเพื่อไปเอาสมบัติที่มากกว่าเดิมจากชายชราบนเนินเขา ช่างตัดเสื้อปฏิเสธและกล่าวว่า “ฉันมีพอแล้วและพอใจแล้ว ตอนนี้ฉันจะเป็นนายตัวเอง และแต่งงานกับคนที่ฉันรัก (เพราะเขาเรียกคนรักของเขาเช่นนั้น) และฉันก็เป็นคนที่มีความสุข” แต่เขาก็อยู่ต่ออีกวันเพื่อเอาใจชายชรา ในตอนเย็นช่างทองสะพายถุงสองสามใบไว้บนไหล่เพื่อจะได้เก็บของได้มาก แล้วจึงเดินทางไปยังเนินเขา เขาพบว่าเหมือนเมื่อคืนก่อน พวกชาวบ้านกำลังร้องเพลงและเต้นรำ และชายชราก็โกนหนวดให้เขาอีกครั้ง และส่งสัญญาณให้เขาเอาถ่านหินไปด้วย เขาไม่รีรอที่จะยัดสิ่งของใส่กระเป๋าให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ กลับไปด้วยท่าทางดีใจ และสวมเสื้อโค้ทคลุมตัว

“ถึงแม้ทองคำจะหนักเพียงใด” เขากล่าว “ข้าพเจ้าก็ยินดีแบกรับมัน” และในที่สุดเขาก็หลับไปพร้อมกับความคาดหวังอันแสนหวานว่าจะตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้นในฐานะมหาเศรษฐี

เมื่อเขาลืมตาขึ้น เขารีบลุกขึ้นไปตรวจดูในกระเป๋า แต่เขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าไม่มีอะไรออกมาจากกระเป๋าเลยนอกจากถ่านดำ ไม่ว่าจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าบ่อยแค่ไหนก็ตาม “ทองที่ฉันได้มาเมื่อคืนยังอยู่ที่นั่น” เขาคิด และเดินไปหยิบมันออกมา แต่เขาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่ามันก็กลายเป็นถ่านดำไปอีกแล้ว เขาตบหน้าผากด้วยมือที่เปื้อนฝุ่นดำ แล้วเขาก็รู้สึกว่าศีรษะของเขาทั้งหมดล้านและเรียบเนียน รวมถึงบริเวณที่ควรจะมีเคราด้วย แต่ความโชคร้ายของเขายังไม่จบ เขาสังเกตเห็นเป็นครั้งแรกว่า นอกจากหลังที่โก่งแล้ว ยังมีอีกก้อนหนึ่งที่ใหญ่เท่ากันงอกขึ้นมาที่หน้าอกของเขา เขาจึงรู้ว่าความโลภของเขาเป็นสาเหตุของการลงโทษ และเริ่มร้องไห้ออกมาเสียงดัง

ช่างตัดเสื้อผู้ใจดีซึ่งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงนั้น จึงปลอบโยนชายผู้โชคร้ายอย่างสุดความสามารถ และกล่าวว่า “เจ้าเป็นเพื่อนร่วมทางของข้าในระหว่างการเดินทาง เจ้าจะได้อยู่กับข้าและแบ่งปันทรัพย์สมบัติของข้า” เขาทำตามสัญญา แต่ช่างทองผู้ยากจนต้องแบกหลังค่อมสองหลังไปตลอดชีวิต และต้องคลุมศีรษะที่ล้านของเขาด้วยหมวก