Prezenty dla małych ludzi

Krawiec i złotnik wędrowali razem i pewnego wieczoru, gdy słońce zaszło za góry, usłyszeli odgłosy dalekiej muzyki, która stawała się coraz wyraźniejsza. Brzmiała dziwnie, ale tak przyjemnie, że zapomnieli o całym zmęczeniu i szybko ruszyli naprzód. Księżyc już wzeszedł, gdy dotarli na wzgórze, na którym ujrzeli tłum małych mężczyzn i kobiet, którzy wzięli się za ręce i wirowali w tańcu z największą przyjemnością i zachwytem.

Śpiewali do niej uroczo, i to była muzyka, którą słyszeli podróżni. Pośród nich siedział starzec, nieco wyższy od pozostałych. Miał na sobie cętkowany płaszcz, a jego stalowosiwa broda opadała na pierś. Obaj stali pełni zdumienia i obserwowali taniec. Starzec skinął im głową, by weszli, a mali ludzie chętnie otworzyli krąg. Złotnik, który miał garb i jak wszyscy garbusi byli dość odważni, wszedł do środka; krawiec poczuł się początkowo trochę przestraszony i wstrzymał się, ale widząc, jak wesoło się dzieje, zebrał się na odwagę i poszedł za nimi. Krąg natychmiast się zamknął, a mali ludzie kontynuowali śpiew i taniec w najdzikszych podskokach. Starzec jednak wziął duży nóż, który wisiał u jego pasa, naostrzył go i gdy był wystarczająco naostrzony, rozejrzał się po przybyszach. Byli przerażeni, ale nie mieli wiele czasu na refleksję, gdyż starzec chwycił złotnika i z największą szybkością ogolił mu włosy z głowy, a potem to samo stało się z krawcem. Strach ich jednak opuścił, gdy po skończeniu pracy starzec poklepał ich obu po ramieniu w przyjacielski sposób, niemal jakby chciał powiedzieć, że dobrze się zachowali, pozwalając, by wszystko im zrobiono dobrowolnie i bez walki. Wskazał palcem na stos węgli, który leżał obok, i gestem dał podróżnym do zrozumienia, że ​​mają napełnić nimi kieszenie. Obaj posłuchali, choć nie wiedzieli, do czego przydadzą im się węgle, po czym ruszyli w drogę, by szukać schronienia na noc. Gdy dotarli do doliny, zegar sąsiedniego klasztoru wybił dwunastą i pieśń ucichła. W jednej chwili wszystko zniknęło, a wzgórze spoczęło samotnie w blasku księżyca.

Dwaj podróżni znaleźli gospodę i przykryli się płaszczami na słomianych posłaniach, ale ze zmęczenia zapomnieli wyjąć z nich wcześniej rozżarzone węgle. Ciężar na ich kończynach obudził ich wcześniej niż zwykle. Przeszukali kieszenie i nie mogli uwierzyć własnym oczom, gdy zobaczyli, że nie są wypełnione węglami, lecz szczerym złotem; na szczęście włosy na ich głowach i brodach znów były gęste jak dawniej.

Stali się już bogaci, ale złotnik, który zgodnie ze swym chciwym usposobieniem lepiej napełnił kieszenie, znów był tak bogaty jak krawiec. Chciwy człowiek, nawet jeśli ma wiele, wciąż pragnie mieć więcej, więc złotnik zaproponował krawcowi, aby poczekali jeszcze jeden dzień i wyszli ponownie wieczorem, aby przynieść starcowi na wzgórzu jeszcze większe skarby. Krawiec odmówił i powiedział: „Mam dość i jestem zadowolony; teraz będę panem i poślubię moją drogą rzecz (bo tak nazywał swoją ukochaną) i będę szczęśliwym człowiekiem”. Ale został jeszcze jeden dzień, aby mu sprawić przyjemność. Wieczorem złotnik powiesił mu na ramionach kilka toreb, aby mógł schować dużo rzeczy, i ruszył drogą na wzgórze. Zastał, tak jak poprzedniej nocy, małych ludzi śpiewających i tańczących, a starzec ponownie go ogolił i dał mu znak, aby zabrał ze sobą trochę węgla. Nie ociągał się ze spakowaniem do toreb tyle, ile się dało, wrócił bardzo zadowolony i przykrył się płaszczem.

„Nawet jeśli złoto tak bardzo ciąży”, powiedział, „to z chęcią je zniosę”, i w końcu zasnął ze słodką nadzieją, że rano obudzi się jako niezwykle bogaty człowiek.

Gdy otworzył oczy, zerwał się pospiesznie, by zbadać kieszenie, lecz jakże się zdziwił, gdy nie wyciągnął z nich nic prócz czarnych węgli, i to jak często wkładał do nich ręce. „Złoto, które zdobyłem poprzedniej nocy, wciąż tam jest dla mnie” – pomyślał i poszedł je wyciągnąć, lecz jakże się zdziwił, gdy zobaczył, że ono również znów zamieniło się w węgiel. Uderzył się w czoło zakurzoną czarną dłonią, a wtedy poczuł, że cała jego głowa jest łysa i gładka, tak samo jak miejsce, gdzie powinna być jego broda. Lecz jego nieszczęścia jeszcze się nie skończyły; teraz zauważył po raz pierwszy, że oprócz garbu na grzbiecie, drugi, równie duży, wyrósł mu z przodu na piersi. Wtedy rozpoznał karę za swoją chciwość i zaczął głośno płakać.

Dobry krawiec, którego to obudziło, pocieszył nieszczęśnika tak dobrze, jak potrafił, i rzekł: „Byłeś moim towarzyszem w czasie podróży, więc zostaniesz ze mną i będziesz dzielił się moim bogactwem”. Dotrzymał słowa, ale biedny złotnik musiał nosić dwa garby do końca życia i nakrywać łysą głowę czapką.