Kristal Küre

Bir zamanlar, birbirlerini kardeş gibi seven üç oğlu olan bir büyücü kadın vardı. Ancak yaşlı kadın onlara güvenmiyor ve gücünü çalmak istediklerini düşünüyordu. Bu yüzden en büyük oğlunu bir kartala dönüştürdü; kartal kayalık dağlarda yaşamaya zorlandı ve sık sık gökyüzünde büyük daireler çizerek uçarken görülüyordu. İkinci oğlunu ise derin denizde yaşayan bir balinaya dönüştürdü; balinadan görülen tek şey, bazen havaya büyük bir su fışkırtmasıydı. Her biri insan formunu günde sadece iki saatliğine taşıyordu. Üçüncü oğlu ise, annesinin onu azgın bir vahşi hayvana, belki bir ayıya ya da bir kurda dönüştüreceğinden korkarak gizlice uzaklaştı. Büyülenmiş bir kral kızının Altın Güneş Kalesi'nde hapsedildiğini ve kurtuluşu beklediğini duymuştu. Ancak onu kurtarmaya çalışanlar hayatlarını riske atıyorlardı; yirmi üç genç zaten sefil bir ölümle ölmüştü ve şimdi sadece bir kişi daha deneme yapabilirdi, ondan sonra başka kimse gelmemeliydi. Kalbinde korku olmadığı için Altın Güneş Kalesi'ni arama fikrine kapıldı. Uzun süre dolaştıktan sonra kaleyi bulamayınca tesadüfen büyük bir ormana girdi ve çıkış yolunu bilmiyordu. Birdenbire uzakta iki dev gördü; elleriyle ona işaret ettiler ve yanlarına gittiğinde, "Bir şapka için kavga ediyoruz, kime ait olacağı konusunda. İkimiz de eşit derecede güçlü olduğumuz için, ikimizden biri diğerini alt edemez. Küçük adamlar bizden daha zekidir, bu yüzden kararı sana bırakıyoruz." dediler.

"Eski bir şapka hakkında nasıl tartışabilirsiniz ki?" dedi genç.

"Onun ne gibi özelliklere sahip olduğunu bilmiyorsun! Bu bir dilek şapkası; onu takan herkes dilediği yere gidebilir ve bir anda orada olur."

“Şapkayı bana ver,” dedi genç, “Biraz uzaklaşacağım ve seni çağırdığımda bir yarış koşacaksın, şapka bana ilk ulaşanın olacak.” Şapkayı takıp gitti, Kralın kızını düşündü, devleri unuttu ve durmadan yürümeye devam etti. Sonunda kalbinin derinliklerinden bir iç çekerek, “Ah, keşke Altın Güneş Şatosu'nda olsaydım,” diye haykırdı ve bu sözler ağzından çıkar çıkmaz, kendini şato kapısının önünde, yüksek bir dağda buldu.

İçeri girdi ve tüm odaları dolaştı, en son odada kralın kızını buldu. Ama onu görünce ne kadar şaşırdı! Kırışıklıklarla dolu kül rengi bir yüzü, bulanık gözleri ve kızıl saçları vardı. "Dünyanın güzelliğini övdüğü kralın kızı sen misin?" diye haykırdı.

“Ah,” diye yanıtladı, “bu benim suretim değil; insan gözü beni ancak bu çirkinlik halimde görebilir, ama gerçek halimi bilmek için aynaya bak; ayna kendini aldatmaz, sana gerçek görüntümü gösterecektir.” Aynayı eline verdi ve adam aynada yeryüzündeki en güzel kızın suretini gördü; ayrıca yanaklarından kederden süzülen gözyaşlarını da gördü.

Sonra şöyle dedi: "Nasıl özgür bırakılabilirsin? Ben hiçbir tehlikeden korkmuyorum."

"Kristal küreyi ele geçirip büyücünün önüne tutan, onun gücünü onunla yok edecek ve ben gerçek şeklime geri döneceğim," dedi. "Ah," diye ekledi, "bu yüzden çok kişi ölümle karşılaştı ve sen çok gençsin; böyle büyük bir tehlikeyle karşılaşman beni üzüyor."

"Bunu yapmamı hiçbir şey engelleyemez," dedi, "ama bana ne yapmam gerektiğini söyleyin."

Kralın kızı, “Her şeyi öğreneceksin,” dedi; “Kalenin bulunduğu dağdan aşağı indiğinde, aşağıda bir pınarın yanında vahşi bir boğa duracak ve onunla savaşmalısın. Eğer onu öldürmeyi başarırsan, içinden ateşli bir kuş çıkacak ve bu kuşun vücudunda yanan bir yumurta olacak. Yumurtanın içinde ise kristal küre sarısı gibi duracak. Kuş, zorla düşene kadar yumurtayı düşürmeyecek ve eğer yere düşerse, alev alacak ve etrafındaki her şeyi yakacak, hatta buzu bile eritecek ve onunla birlikte kristal küreyi de eritecek. O zaman bütün çabaların boşa gidecek.”

Genç adam pınara indi, orada boğa ona homurdanıp böğürdü. Uzun bir mücadeleden sonra kılıcını hayvanın bedenine sapladı ve hayvan yere düştü. Anında içinden ateşli bir kuş yükseldi ve uçup gitmek üzereydi ki, bulutların arasından geçen genç adamın kardeşi kartal aşağı indi, kuşu denize doğru kovaladı ve gagasıyla vurarak onu çaresiz bir haldeyken yumurtayı düşürmesine neden oldu. Ancak yumurta denize değil, kıyıda duran bir balıkçı kulübesinin üzerine düştü ve kulübe hemen duman çıkarmaya ve alev almaya başladı. Sonra denizde ev yüksekliğinde dalgalar yükseldi, kulübenin üzerinden aktı ve yangını söndürdü. Diğer kardeş, balina, onlara doğru yüzerek gelmiş ve suyu yukarı doğru itmişti. Yangın söndüğünde, genç adam yumurtayı aradı ve mutlulukla buldu; Henüz erimemişti, ancak suyla aniden soğutulması sonucu kabuğu kırılmıştı ve kristal küreyi zarar görmeden çıkarabildi.

Genç adam büyücünün yanına gidip yüzüğü ona gösterdiğinde, büyücü, “Gücüm yok oldu ve bundan böyle Altın Güneş Kalesi'nin kralı sensin. Bununla birlikte kardeşlerine de insan biçimlerini geri verebilirsin” dedi. Bunun üzerine genç adam aceleyle kralın kızının yanına gitti ve odaya girdiğinde kız orada tüm güzelliğiyle karşısında duruyordu; ikisi de sevinçle yüzüklerini değiştirdiler.