De kristallen bol

Er was eens een tovenares die drie zonen had die elkaar als broers liefhadden, maar de oude vrouw vertrouwde hen niet en dacht dat ze haar macht wilden stelen. Daarom veranderde ze de oudste in een adelaar, die gedwongen werd in de rotsachtige bergen te leven en vaak in grote cirkels door de lucht cirkelde. De tweede veranderde ze in een walvis, die in de diepzee leefde, en het enige wat men van hem zag was dat hij soms een grote waterstraal de lucht in spoot. Elk van hen droeg slechts twee uur per dag zijn menselijke gedaante. De derde zoon, die bang was dat ze hem in een woest beest zou veranderen – misschien een beer of een wolf – ging stiekem weg. Hij had gehoord dat een koningsdochter, die betoverd was, gevangen zat in het Kasteel van de Gouden Zon en op bevrijding wachtte. Degenen die haar probeerden te bevrijden, riskeerden echter hun leven; drieëntwintig jongemannen waren al een ellendige dood gestorven, en nu mocht er nog maar één een poging wagen, waarna er geen meer mochten volgen. Omdat zijn hart onbevreesd was, greep hij het idee aan om het Kasteel van de Gouden Zon te zoeken. Hij had al lange tijd rondgereisd zonder het te kunnen vinden, toen hij bij toeval in een groot bos terechtkwam en de uitweg niet wist. Plotseling zag hij in de verte twee reuzen, die hem een ​​teken gaven met hun handen. Toen hij bij hen kwam, zeiden ze: "We ruziën over een muts, over wie van ons die moet hebben. Omdat we even sterk zijn, kan geen van ons de ander overwinnen. De kleine mannen zijn slimmer dan wij, dus laten we de beslissing aan jou over."

'Hoe kun je nou ruzie maken over een oude pet?', zei de jongen.

“Je weet niet welke eigenschappen het heeft! Het is een wensmuts; wie hem opzet, kan zichzelf naar elke gewenste plek wensen, en in een oogwenk is hij daar.”

'Geef me de muts,' zei de jongeman, 'ik ga een klein eindje weg, en als ik je roep, moet je een wedstrijdje rennen. De muts is voor degene die het eerst bij me aankomt.' Hij zette de muts op en ging weg. Hij dacht aan de dochter van de koning, vergat de reuzen en liep onverstoorbaar verder. Eindelijk zuchtte hij diep uit zijn hart en riep: 'Ach, was ik maar in het Kasteel van de Gouden Zon,' en nauwelijks had hij die woorden uitgesproken of hij stond al op een hoge berg voor de poort van het kasteel.

Hij ging naar binnen en doorzocht alle kamers, tot hij in de laatste de dochter van de koning vond. Maar wat was hij geschokt toen hij haar zag! Ze had een asgrijs gezicht vol rimpels, troebele ogen en rood haar. 'Ben jij de dochter van de koning, wier schoonheid door de hele wereld wordt geprezen?' riep hij.

'Ach,' antwoordde ze, 'dit is niet mijn gedaante; menselijke ogen kunnen mij alleen in deze lelijke staat zien, maar opdat jij zult weten hoe ik ben, kijk dan in de spiegel; die laat zich niet misleiden, die zal je mijn beeld tonen zoals het werkelijk is.' Ze gaf hem de spiegel in zijn hand, en hij zag daarin de gelijkenis van het mooiste meisje op aarde, en zag ook hoe de tranen van verdriet over haar wangen rolden.

Toen zei hij: "Hoe kun je bevrijd worden? Ik vrees geen gevaar."

Ze zei: "Wie de kristallen bol bemachtigt en die voor de tovenaar houdt, zal daarmee zijn macht vernietigen, en ik zal mijn ware gedaante terugkrijgen. Ach," voegde ze eraan toe, "zovelen zijn hiervoor al gestorven, en jij bent nog zo jong; ik vind het vreselijk dat jij zo'n groot gevaar moet trotseren."

'Niets kan me ervan weerhouden het te doen,' zei hij, 'maar zeg me wat ik moet doen.'

'Je zult alles te weten komen,' zei de koningsdochter; 'wanneer je de berg afdaalt waarop het kasteel staat, zal er beneden bij een bron een wilde stier staan, en je moet met hem vechten. Als je het geluk hebt hem te doden, zal er een vurige vogel uit springen, die een brandend ei in zijn lijf draagt, en in dat ei ligt de kristallen bol als een dooier. De vogel zal het ei echter niet laten vallen, tenzij hij daartoe gedwongen wordt. Als het op de grond valt, zal het oplaaien en alles wat in de buurt is verbranden, zelfs het ijs zelf doen smelten, en daarmee ook de kristallen bol. Dan zal al je moeite voor niets zijn geweest.'

De jongeman ging naar de bron, waar de stier naar hem snuifde en brulde. Na een lang gevecht stak hij zijn zwaard in het lichaam van het dier, en het viel neer. Onmiddellijk vloog er een vurige vogel uit, die op het punt stond weg te vliegen, maar de broer van de jongeman, de adelaar, die tussen de wolken door vloog, dook naar beneden, joeg de vogel naar de zee en sloeg hem met zijn snavel totdat hij, in zijn laatste krachten, het ei liet vallen. Het ei viel echter niet in de zee, maar op een vissershut die aan de kust stond, en de hut begon meteen te roken en stond op het punt in vlammen uit te barsten. Toen rezen er golven op in de zee, zo hoog als een huis, die over de hut heen spoelden en het vuur doofden. De andere broer, de walvis, was komen aanzwemmen en had het water hoog opgestuwd. Toen het vuur gedoofd was, zocht de jongeman naar het ei en vond het gelukkig terug; Het was nog niet gesmolten, maar de schaal was gebroken doordat het zo plotseling was afgekoeld door het water, en hij kon de kristallen bol ongedeerd eruit halen.

Toen de jongeman naar de tovenaar ging en het voorwerp voor hem hield, zei deze: "Mijn macht is vernietigd, en vanaf nu ben jij de Koning van het Kasteel van de Gouden Zon. Hiermee kun je ook je broers hun menselijke gedaante teruggeven." Daarop haastte de jongeman zich naar de dochter van de koning, en toen hij de kamer binnenkwam, stond zij daar in al haar pracht en glorie, en vol vreugde wisselden ze ringen met elkaar uit.