ลูกแก้วพยากรณ์

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีแม่มดตนหนึ่ง มีลูกชายสามคนซึ่งรักกันเหมือนพี่น้อง แต่หญิงชราไม่ไว้ใจพวกเขา และคิดว่าพวกเขากำลังจะขโมยพลังของเธอไป ดังนั้นเธอจึงสาปแช่งลูกชายคนโตให้เป็นนกอินทรี ซึ่งถูกบังคับให้ไปอาศัยอยู่บนภูเขาหิน และมักจะเห็นมันบินวนเป็นวงกลมขนาดใหญ่บนท้องฟ้า ส่วนลูกชายคนที่สอง เธอสาปแช่งให้เป็นปลาวาฬ ซึ่งอาศัยอยู่ในทะเลลึก และสิ่งที่เห็นได้ก็คือบางครั้งมันก็พ่นน้ำขึ้นมาเป็นสายใหญ่ในอากาศ ลูกชายแต่ละคนจะกลับร่างเป็นมนุษย์ได้เพียงวันละสองชั่วโมงเท่านั้น ส่วนลูกชายคนที่สาม กลัวว่าแม่จะสาปแช่งเขาให้เป็นสัตว์ร้ายดุร้าย อาจจะเป็นหมีหรือหมาป่า จึงแอบหนีไป เขาได้ยินมาว่าธิดาของกษัตริย์องค์หนึ่งถูกมนต์สะกด ถูกจองจำอยู่ในปราสาทแห่งดวงอาทิตย์สีทอง และกำลังรอการปลดปล่อย อย่างไรก็ตาม ผู้ที่พยายามจะช่วยเธอนั้นต้องเสี่ยงชีวิต หนุ่มๆ ยี่สิบสามคนได้ตายอย่างอนาถไปแล้ว และตอนนี้เหลือเพียงอีกคนเดียวเท่านั้นที่อาจจะลองอีกครั้ง หลังจากนั้นก็ห้ามมีใครมาอีก และเนื่องจากหัวใจของเขาไม่หวั่นเกรง เขาจึงคิดที่จะออกไปตามหาปราสาทแห่งดวงอาทิตย์สีทอง เขาเดินทางมาไกลแล้วแต่ก็หาไม่เจอ จนกระทั่งบังเอิญมาเจอป่าใหญ่แห่งหนึ่ง และไม่รู้ทางออก ทันใดนั้นเขาก็เห็นยักษ์สองตนอยู่ไกลๆ พวกมันส่งสัญญาณให้เขาด้วยมือ และเมื่อเขาเข้าไปใกล้ พวกมันก็พูดว่า “พวกเรากำลังทะเลาะกันเรื่องหมวกใบหนึ่ง ว่าจะเป็นของใคร และเนื่องจากพวกเราแข็งแรงเท่ากัน ไม่มีใครชนะใครได้ พวกคนตัวเล็กฉลาดกว่าพวกเรา ดังนั้นเราจะปล่อยให้เจ้าเป็นคนตัดสิน”

“คุณจะมาเถียงกันเรื่องหมวกเก่าๆ แบบนี้ได้ยังไง” ชายหนุ่มกล่าว

“เจ้าไม่รู้หรอกว่ามันมีคุณสมบัติอะไรบ้าง! มันคือหมวกแห่งความปรารถนา ใครก็ตามที่สวมมัน สามารถปรารถนาให้ตัวเองไปอยู่ที่ใดก็ได้ตามใจชอบ และในชั่วพริบตาเขาก็จะไปอยู่ที่นั่น”

“เอาหมวกมาให้ข้า” ชายหนุ่มกล่าว “ข้าจะไปไม่ไกลนัก และเมื่อข้าเรียกเจ้า เจ้าต้องวิ่งแข่ง และหมวกจะเป็นของผู้ที่วิ่งมาถึงข้าก่อน” เขาสวมหมวกแล้วจากไป คิดถึงธิดาของพระราชา ลืมยักษ์ไป และเดินต่อไปเรื่อยๆ ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ และร้องว่า “โอ้ ถ้าข้าได้อยู่ที่ปราสาทแห่งดวงอาทิตย์สีทอง” และทันทีที่คำพูดนั้นออกจากปาก เขาก็ไปยืนอยู่บนภูเขาสูงหน้าประตูของปราสาทแล้ว

เขาเข้าไปและเดินผ่านห้องต่างๆ จนกระทั่งห้องสุดท้ายที่เขาพบคือพระธิดาของพระราชา แต่เขาตกใจมากเมื่อเห็นนาง ใบหน้าของนางซีดเซียวเต็มไปด้วยริ้วรอย ดวงตาพร่ามัว และผมสีแดง “ท่านคือพระธิดาของพระราชาหรือ ที่ความงามของคนทั้งโลกต่างสรรเสริญ?” เขาร้องออกมา

“อ้อ” นางตอบ “นี่ไม่ใช่รูปร่างของฉัน ดวงตาของมนุษย์มองเห็นฉันได้เพียงในสภาพที่น่าเกลียดเช่นนี้ แต่เพื่อให้ท่านได้รู้ว่าฉันเป็นอย่างไร จงมองในกระจก กระจกนั้นไม่ยอมให้ตัวเองถูกหลอกลวง มันจะแสดงภาพของฉันให้ท่านเห็นอย่างแท้จริง” นางยื่นกระจกให้เขา และเขาก็เห็นภาพเหมือนของหญิงสาวที่สวยที่สุดในโลกในนั้น และเห็นน้ำตาไหลอาบแก้มของนางด้วยความโศกเศร้าด้วย

จากนั้นเขาจึงกล่าวว่า “เจ้าจะได้รับการปล่อยตัวได้อย่างไร? ข้าไม่กลัวอันตรายใดๆ”

นางกล่าวว่า “ผู้ใดได้ลูกแก้ววิเศษไป และถือมันไว้ต่อหน้าพ่อมด ผู้นั้นจะทำลายพลังของพ่อมด และข้าจะได้กลับคืนสู่ร่างที่แท้จริงของข้า โอ้” นางกล่าวเสริม “มีผู้คนมากมายต้องตายเพราะสิ่งนี้แล้ว และเจ้าก็ยังเยาว์วัย ข้ารู้สึกเสียใจที่เจ้าต้องเผชิญกับอันตรายร้ายแรงเช่นนี้”

“ไม่มีอะไรจะมาหยุดฉันไม่ให้ทำได้” เขากล่าว “แต่บอกฉันมาสิว่าฉันต้องทำอะไร”

“เจ้าจะได้รู้ทุกสิ่ง” ธิดาของกษัตริย์ตรัส “เมื่อเจ้าลงจากภูเขาที่ตั้งปราสาทอยู่ จะมีวัวป่าตัวหนึ่งยืนอยู่ข้างบ่อน้ำเบื้องล่าง เจ้าต้องต่อสู้กับมัน และหากเจ้าโชคดีฆ่ามันได้ นกเพลิงจะพุ่งออกมาจากตัวมัน ซึ่งคาบไข่ที่ลุกไหม้อยู่ในตัว และในไข่นั้นมีลูกแก้วคริสตัลวางอยู่เหมือนไข่แดง อย่างไรก็ตาม นกจะไม่ยอมให้ไข่ตกลงพื้นจนกว่าจะถูกบังคับ และหากไข่ตกลงพื้น มันจะลุกไหม้และเผาผลาญทุกสิ่งที่อยู่ใกล้เคียง แม้กระทั่งน้ำแข็งก็จะละลาย และลูกแก้วคริสตัลก็จะละลายไปด้วย แล้วความลำบากทั้งหมดของเจ้าก็จะสูญเปล่า”

ชายหนุ่มลงไปที่บ่อน้ำ ที่นั่นวัวตัวผู้ส่งเสียงคำรามและขู่ฟ่อใส่เขา หลังจากต่อสู้กันอยู่นาน เขาก็แทงดาบเข้าไปในตัววัว และมันก็ล้มลง ทันใดนั้นนกไฟตัวหนึ่งก็ผุดขึ้นมาจากตัวมัน และกำลังจะบินหนีไป แต่พี่ชายของชายหนุ่มซึ่งเป็นนกอินทรี กำลังบินอยู่ระหว่างเมฆ ก็โฉบลงมาไล่ล่ามันไปจนถึงทะเล และใช้จะงอยปากจิกมันจนกระทั่งมันหมดแรงและปล่อยไข่ออกมา อย่างไรก็ตาม ไข่ไม่ได้ตกลงไปในทะเล แต่ไปตกบนกระท่อมชาวประมงที่ตั้งอยู่บนชายฝั่ง และกระท่อมก็เริ่มมีควันและกำลังจะลุกไหม้ จากนั้นคลื่นในทะเลก็สูงเท่าบ้าน ซัดเข้าใส่กระท่อมและดับไฟ พี่ชายอีกคนซึ่งเป็นปลาวาฬได้ว่ายน้ำมาช่วยและซัดน้ำขึ้นสูง เมื่อไฟดับลง ชายหนุ่มก็ออกตามหาไข่และก็พบมันอย่างมีความสุข มันยังไม่ละลาย แต่เปลือกแตกเพราะถูกน้ำเย็นจัดทำให้เย็นลงอย่างฉับพลัน และเขาสามารถนำลูกแก้วออกมาได้อย่างปลอดภัย

เมื่อชายหนุ่มไปหาพ่อมดและถือแหวนนั้นไว้ต่อหน้า พ่อมดก็กล่าวว่า “พลังของข้าถูกทำลายแล้ว และนับจากนี้ไปเจ้าจะเป็นราชาแห่งปราสาทสุริยันทองคำ ด้วยแหวนนี้เจ้าสามารถคืนร่างมนุษย์ให้แก่พี่น้องของเจ้าได้เช่นกัน” จากนั้นชายหนุ่มก็รีบไปหาธิดาของกษัตริย์ และเมื่อเขาเข้าไปในห้อง เธอก็ยืนอยู่ตรงนั้นในความงามอันเจิดจรัส และทั้งสองก็แลกแหวนกันด้วยความยินดี