Kryształowa Kula

Była sobie raz czarodziejka, która miała trzech synów, którzy kochali się jak bracia, ale staruszka im nie ufała i myślała, że ​​chcą ukraść jej moc. Więc zmieniła najstarszego w orła, który był zmuszony mieszkać w skalistych górach i często widywano go, jak zataczał wielkie kręgi na niebie. Drugi, zmienił się w wieloryba, który żył w głębinach morskich, i wszystko, co było o nim wiadomo, to to, że czasami wyrzucał wielki strumień wody w powietrze. Każdy z nich nosił swoją ludzką postać tylko przez dwie godziny dziennie. Trzeci syn, który bał się, że czarodziejka może go zmienić w wściekłą dziką bestię, być może niedźwiedzia lub wilka, potajemnie odszedł. Słyszał, że córka króla, która została zaczarowana, została uwięziona w Zamku Złotego Słońca i czekała na wybawienie. Ci jednak, którzy próbowali ją uwolnić, ryzykowali życie; Dwudziestu trzech młodzieńców zginęło już nędzną śmiercią, a teraz tylko jeden mógł podjąć próbę, po której nie mogło być już więcej. A ponieważ jego serce było wolne od lęku, wpadł na pomysł, by poszukać Zamku Złotego Słońca. Wędrował już długo, nie mogąc go znaleźć, gdy przypadkiem natknął się na wielki las i nie wiedział, jak z niego wyjść. Nagle zobaczył w oddali dwóch olbrzymów, którzy dali mu znak rękami, a gdy podszedł do nich, rzekli: „Kłócimy się o czapkę, do którego z nas ma ona należeć, a ponieważ jesteśmy równie silni, żaden z nas nie może pokonać drugiego. Mali ludzie są sprytniejsi od nas, więc decyzję pozostawiamy tobie”.

„Jak możesz się spierać o starą czapkę?” zapytał młodzieniec.

„Nie wiesz, jakie ma właściwości! To czapka życzeń; ktokolwiek ją założy, może się przenieść, gdziekolwiek zechce, i w mgnieniu oka się tam znajdzie”.

„Daj mi czapkę” – powiedział młodzieniec – „pójdę kawałek dalej, a kiedy cię zawołam, musisz pobiec w wyścigu, a czapka będzie należała do tego, kto pierwszy do mnie dotrze”. Włożył ją i odszedł, myśląc o córce króla, zapomniał o olbrzymach i szedł wciąż przed siebie. W końcu westchnął z głębi serca i zawołał: „Ach, gdybym tylko był w Zamku Złotego Słońca!”. Ledwo te słowa wyszły mu z ust, a już stał na wysokiej górze przed bramą zamku.

Wszedł i przeszedł przez wszystkie komnaty, aż w ostatniej znalazł córkę króla. Jakże był zszokowany, gdy ją zobaczył. Miała poszarzałą twarz pełną zmarszczek, zamglone oczy i rude włosy. „Czy jesteś córką króla, której urodę chwali cały świat?” – zawołał.

„Ach” – odpowiedziała – „to nie moja postać; ludzkie oczy mogą mnie widzieć tylko w tym stanie brzydoty, ale żebyś wiedział, jaka jestem, spójrz w lustro; ono nie daje się zwieść, pokaże ci mój obraz taki, jaki jest naprawdę”. Podała mu lustro do ręki, a on ujrzał w nim odbicie najpiękniejszej dziewczyny na ziemi i ujrzał też, jak łzy spływały jej po policzkach z żalu.

Wtedy powiedział: „Jak możesz zostać uwolniony? Nie boję się żadnego niebezpieczeństwa”.

Powiedziała: „Ten, kto zdobędzie kryształową kulę i ukaże ją czarodziejowi, zniszczy nią swoją moc, a ja odzyskam swoją prawdziwą postać. Ach” – dodała – „tak wielu już poniosło śmierć z tego powodu, a ty jesteś taki młody; boleję, że spotkało cię tak wielkie niebezpieczeństwo”.

„Nic nie może mnie powstrzymać od zrobienia tego” – powiedział – „ale powiedz mi, co muszę zrobić”.

„Dowiesz się wszystkiego” – rzekła córka króla – „gdy zejdziesz z góry, na której stoi zamek, dziki byk będzie stał u dołu przy źródle i będziesz musiał z nim walczyć, a jeśli uda ci się go zabić, wyskoczy z niego ognisty ptak, który nosi w ciele płonące jajo, a w jaju kryształowa kula leży jak żółtko. Ptak jednak nie upuści jajka, dopóki nie zostanie do tego zmuszony, a jeśli spadnie na ziemię, zapłonie i spali wszystko, co jest w pobliżu, i roztopi nawet sam lód, a wraz z nim kryształową kulę, a wtedy cały twój trud pójdzie na marne”.

Młodzieniec zszedł do źródła, gdzie byk parsknął i ryknął na niego. Po długiej walce wbił miecz w ciało zwierzęcia, a ono upadło. Natychmiast z niego wzbił się ognisty ptak i miał odlecieć, ale brat młodzieńca, orzeł, który przelatywał między chmurami, pikował w dół, ścigał go do morza i uderzał dziobem, aż w ostateczności upuścił jajko. Jajko jednak nie wpadło do morza, ale na chatę rybaka, która stała na brzegu, a chata natychmiast zaczęła dymić i miała stanąć w płomieniach. Wtedy wzbiły się fale morskie wysokie jak dom, zalały chatę i stłumiły ogień. Drugi brat, wieloryb, przypłynął do nich i podniósł wodę wysoko. Kiedy ogień zgasł, młodzieniec szukał jajka i szczęśliwie je znalazł; jeszcze się nie stopiła, ale skorupa pękła wskutek nagłego schłodzenia wodą, dzięki czemu mógł wyjąć kryształową kulę bez szwanku.

Kiedy młodzieniec podszedł do czarodzieja i pokazał mu go, ten rzekł: „Moja moc została zniszczona i od tej pory jesteś Królem Zamku Złotego Słońca. Dzięki temu możesz również przywrócić swoim braciom ludzką postać”. Wtedy młodzieniec pospieszył do córki króla, a gdy wszedł do komnaty, stała tam w całej okazałości swojej urody i z radością wymienili się pierścieniami.