Ormandaki Aziz Joseph

Bir zamanlar üç kızı olan bir anne vardı; en büyüğü kaba ve kötüydü, ikincisi kusurları olsa da çok daha iyiydi, en küçüğü ise dindar ve iyi bir çocuktu. Ancak anne o kadar tuhaftı ki, en çok sevdiği kızı en büyüğüydü ve en küçüğüne tahammül edemiyordu. Bu yüzden, zavallı kızı sık sık büyük ormana gönderirdi, çünkü kaybolup bir daha asla geri dönmeyeceğini düşünürdü. Ama her iyi çocuğun sahip olduğu koruyucu melek onu terk etmez, her zaman doğru yola geri getirirdi. Ancak bir keresinde koruyucu melek yokmuş gibi davrandı ve çocuk ormandan çıkış yolunu bulamadı. Akşam olana kadar sürekli yürüdü ve sonra uzakta yanan küçük bir ışık gördü, hemen ona doğru koştu ve küçük bir kulübeye geldi. Kapıyı çaldı, kapı açıldı ve ikinci bir kapıya geldi, orada da tekrar çaldı. Kar beyazı sakallı ve saygıdeğer görünümlü yaşlı bir adam kapıyı onun için açtı; ve bu adam Aziz Yusuf'tan başkası değildi. Çok nazikçe, "Gel sevgili kızım, ateşin yanındaki küçük sandalyeme otur ve ısın; susarsan sana temiz su getireceğim; ama burada ormanda sana yiyecek olarak sadece birkaç küçük kök var, onları önce kazıyıp kaynatman gerekiyor," dedi.

Aziz Yusuf ona kökleri verdi. Kız kökleri temizledi, sonra bir parça krep ve annesinin ona verdiği ekmeği yanına aldı; hepsini bir tencerede karıştırdı ve kendine koyu bir çorba pişirdi. Çorba hazır olunca Aziz Yusuf, “Çok açım; bana da biraz ver,” dedi. Çocuk çok istekliydi ve kendine ayırdığından daha fazlasını verdi, ama Tanrı'nın bereketi onunlaydı, bu yüzden doydu. Yemeklerini yedikten sonra Aziz Yusuf, “Şimdi yatağa gideceğiz; ancak sadece bir yatağım var, sen ona yat. Ben de yerde, samanların üzerinde yatacağım,” dedi.

“Hayır,” diye cevap verdi kız, “kendi yatağında kal, saman benim için yeterince yumuşak.” Ancak Aziz Yusuf çocuğu kucağına aldı ve küçük yatağa taşıdı; kız orada dualarını etti ve uykuya daldı. Ertesi sabah uyandığında Aziz Yusuf'a günaydın demek istedi ama onu göremedi. Sonra kalkıp onu aramaya başladı ama hiçbir yerde bulamadı; sonunda kapının arkasında, zar zor taşıyabileceği kadar ağır bir para torbası gördü ve üzerinde o gece orada uyuyan çocuk için olduğu yazıyordu. Bunun üzerine torbayı aldı, onunla birlikte koşarak uzaklaştı ve annesine sağ salim ulaştı; annesine bütün parayı verdiğinde, annesi ondan memnun olmaktan kendini alamadı.

Ertesi gün, ikinci çocuk da ormana gitmek istedi. Annesi ona çok daha büyük bir parça krep ve ekmek verdi. Onun başına da tıpkı ilk çocuk gibi geldi. Akşamleyin Aziz Yusuf'un küçük kulübesine geldi ve Aziz Yusuf ona koyu bir çorba için kökler verdi. Çorba hazır olunca, Aziz Yusuf ona, "Çok açım, bana da biraz yemeğinden ver," dedi.

Bunun üzerine çocuk, “Sen de payını alabilirsin” dedi. Daha sonra Aziz Yusuf ona yatağını teklif edip samanların üzerine yatmak istediğinde, çocuk, “Hayır, sen yatağa yat, ikimiz için de bol yer var” diye cevap verdi. Aziz Yusuf onu kucağına alıp yatağa yatırdı ve kendisi de samanların üzerine uzandı.

Çocuk sabah uyandığında Aziz Yusuf'u aradığında, o ortadan kaybolmuştu; ancak kapının ardında, bir el uzunluğunda küçük bir para kesesi buldu ve üzerinde "Dün gece burada uyuyan çocuk için" yazıyordu. Bunun üzerine küçük keseyi alıp eve koştu ve annesine götürdü, ancak iki kuruşu gizlice kendine sakladı.

En büyük kız bu sırada meraklanmıştı ve ertesi sabah o da ormana gitmekte ısrar etti. Annesi ona istediği kadar krep, ekmek ve peynir verdi. Akşamleyin Aziz Yusuf'u, diğer iki kızın onu bulduğu gibi, küçük kulübesinde buldu. Çorba hazır olduğunda ve Aziz Yusuf, "Çok açım, bana da biraz yemeğinden ver," dediğinde, kız, "Doyana kadar bekle; sonra bir şey kalırsa sen alırsın," diye cevap verdi. Ancak neredeyse tamamını yedi ve Aziz Yusuf tabağı kazımak zorunda kaldı. Daha sonra, iyi kalpli yaşlı adam ona yatağını teklif etti ve samanların üzerinde yatmak istedi. Kız hiç itiraz etmeden kabul etti, küçük yatağa uzandı ve sert samanları beyaz saçlı adama bıraktı. Ertesi sabah uyandığında Aziz Yusuf ortada yoktu, ama bunun için kendini üzmedi. Kapının arkasında para kesesi aradı. Yerde bir şey olduğunu sandı, ama ne olduğunu tam olarak ayırt edemediği için eğildi ve yakından inceledi, ancak şey burnuna yapışık kaldı. Tekrar kalktığında ise dehşet içinde, burnuna sıkıca yapışmış ikinci bir burun olduğunu gördü. Sonra çığlık atmaya ve ağlamaya başladı, ama bu hiçbir işe yaramadı; o kadar uzamıştı ki, onu her zaman burnunda görmek zorunda kaldı. Sonra dışarı koştu ve Aziz Yusuf'la karşılaşana kadar durmadan çığlık attı. Aziz Yusuf'un ayaklarına kapanıp yalvardı, sonunda acıyarak burnu ondan aldı ve hatta ona iki kuruş verdi.

Eve vardığında annesi kapının önünde duruyordu ve sordu: "Sana ne verildi?"

Sonra yalan söyleyerek, "Büyük bir para çantası vardı, ama yolda kaybettim," dedi.

“Kaybettik!” diye bağırdı anne, “ama yakında tekrar bulacağız,” dedi ve kızının elini tutarak onunla birlikte aramaya koyuldu. Kız önce ağlamaya başladı ve gitmek istemedi, ama sonunda gitti. Ancak yolda, ikisinin de üzerine o kadar çok kertenkele ve yılan saldırdı ki, kendilerini nasıl kurtaracaklarını bilemediler. Sonunda yaramaz çocuğu sokarak öldürdüler ve annesini de ayağından soktular, çünkü onu daha iyi yetiştirmemişti.