Sint Jozef in het bos

Er was eens een moeder met drie dochters. De oudste was onbeschoft en gemeen, de tweede was veel beter, hoewel ook zij haar fouten had, maar de jongste was een vroom, braaf kind. De moeder was echter zo eigenaardig dat ze juist van haar oudste dochter het meest hield en de jongste niet kon uitstaan. Daarom stuurde ze het arme meisje vaak het grote bos in om van haar af te komen, want ze dacht dat ze zou verdwalen en nooit meer terug zou komen. Maar de beschermengel die elk braaf kind heeft, verliet haar niet, maar bracht haar altijd weer op het rechte pad. Op een keer echter gedroeg de beschermengel zich alsof hij er niet was, en het kind kon de weg uit het bos niet meer vinden. Ze liep onvermoeibaar door tot de avond viel, en toen zag ze in de verte een klein lichtje branden. Ze rende er meteen naartoe en kwam bij een hutje. Ze klopte aan, de deur ging open en ze kwam bij een tweede deur, waar ze opnieuw aanklopte. Een oude man met een sneeuwwitte baard en een eerbiedwaardige uitstraling opende de deur voor haar; het was niemand minder dan Sint Jozef. Hij zei vriendelijk: "Kom, lief kind, ga zitten op mijn stoeltje bij het vuur en warm je op; ik zal schoon water voor je halen als je dorst hebt; maar hier in het bos heb ik niets te eten voor je, behalve een paar kleine wortels, die je eerst moet schrapen en koken."

Sint Jozef gaf haar de wortels. Het meisje schraapte ze schoon, bracht toen een stuk pannenkoek en het brood dat haar moeder haar had meegegeven, mengde alles in een pan en kookte er een dikke soep van. Toen de soep klaar was, zei Sint Jozef: 'Ik heb zo'n honger; geef me wat van je eten.' Het kind was heel gewillig en gaf hem meer dan ze voor zichzelf hield, maar Gods zegen was met haar, zodat ze verzadigd was. Toen ze gegeten hadden, zei Sint Jozef: 'Nu gaan we naar bed; ik heb echter maar één bed, ga daar maar in liggen. Ik zal op de grond op het stro slapen.'

'Nee,' antwoordde ze, 'blijf maar in je eigen bed, het stro is zacht genoeg voor mij.' Maar Sint Jozef nam het kind in zijn armen en droeg haar naar het bedje. Daar bad ze en viel in slaap. De volgende ochtend, toen ze wakker werd, wilde ze Sint Jozef goedemorgen zeggen, maar ze zag hem niet. Toen stond ze op en zocht hem, maar kon hem nergens vinden. Eindelijk zag ze achter de deur een zak met geld, zo zwaar dat ze hem nauwelijks kon dragen. Er stond op geschreven dat het voor het kind was dat daar die nacht had geslapen. Daarop pakte ze de zak, rende ermee weg en kwam veilig bij haar moeder terecht. Toen ze haar moeder al het geld gaf, was die erg blij met haar.

De volgende dag wilde ook het tweede kind graag het bos in. Haar moeder gaf haar een veel groter stuk pannenkoek en brood. Het ging met haar net zoals met het eerste kind. 's Avonds kwam ze bij het hutje van Sint-Jozef, die haar wortels gaf voor een dikke soep. Toen de soep klaar was, zei hij ook tegen haar: "Ik heb zo'n honger, geef me wat van je eten."

Toen zei het kind: "Je mag je deel hebben." Later, toen Sint Jozef haar zijn bed aanbood en zelf op het stro wilde gaan liggen, antwoordde ze: "Nee, ga maar in bed liggen, er is genoeg ruimte voor ons beiden." Sint Jozef nam haar in zijn armen, legde haar in bed en ging zelf op het stro liggen.

Toen het kind 's ochtends wakker werd en naar Sint-Jozef zocht, was hij verdwenen. Achter de deur vond ze echter een klein zakje met geld, ongeveer zo lang als een hand, waarop stond geschreven dat het voor het kind was dat daar de vorige nacht had geslapen. Ze pakte het zakje en rende ermee naar huis om het aan haar moeder te geven, maar hield stiekem twee muntjes voor zichzelf.

De oudste dochter was inmiddels nieuwsgierig geworden en stond er de volgende ochtend ook op om het bos in te gaan. Haar moeder gaf haar pannenkoeken mee – zoveel als ze wilde, en ook brood en kaas. 's Avonds vond ze Sint-Jozef in zijn hutje, net zoals de twee anderen hem hadden gevonden. Toen de soep klaar was en Sint-Jozef zei: "Ik heb zo'n honger, geef me wat van je eten," antwoordde het meisje: "Wacht tot ik verzadigd ben; als er dan nog iets over is, mag je dat hebben." Ze at echter bijna alles op en Sint-Jozef moest de kom leegschrapen. Daarna bood de goede oude man haar zijn bed aan en wilde op het stro liggen. Ze nam het zonder tegenstribbelen aan, ging in het bedje liggen en liet het harde stro aan de witbehaarde man over. De volgende ochtend, toen ze wakker werd, was Sint-Jozef nergens te bekennen, maar daar maakte ze zich geen zorgen over. Ze keek achter de deur of er een geldbuidel lag. Ze vermoedde dat er iets op de grond lag, maar omdat ze niet goed kon zien wat het was, bukte ze zich en bekeek het van dichtbij. Het bleef echter aan haar neus hangen, en toen ze weer opstond, zag ze tot haar afschuw dat het een tweede neus was, die stevig aan haar eigen neus vastzat. Toen begon ze te gillen en te huilen, maar dat hielp niets; ze moest het steeds aan haar neus zien hangen, want het stak zo ver uit. Toen rende ze naar buiten en schreeuwde onophoudelijk tot ze Sint Jozef tegenkwam. Aan zijn voeten viel ze neer en smeekte hem tot hij, uit medelijden, de neus weer van haar neus afnam en haar zelfs twee cent gaf.

Toen ze thuiskwam, stond haar moeder voor de deur en vroeg: 'Wat heb je gekregen?'

Toen loog ze en zei: "Een grote zak geld, maar ik ben het onderweg kwijtgeraakt."

'We zijn het kwijt!' riep de moeder, 'maar we vinden het zo weer terug!' Ze nam haar bij de hand en wilde samen met haar gaan zoeken. Eerst begon ze te huilen en wilde ze niet gaan, maar uiteindelijk ging ze toch. Onderweg werden ze echter aangevallen door zoveel hagedissen en slangen dat ze niet wisten hoe ze zich moesten redden. Uiteindelijk werd het ondeugende kind doodgestoken en werd de moeder in haar voet gestoken, omdat ze haar niet beter had opgevoed.