นักบุญโยเซฟในป่า

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีแม่คนหนึ่งมีลูกสาวสามคน ลูกสาวคนโตนั้นหยาบคายและชั่วร้าย ลูกสาวคนที่สองดีกว่ามาก แม้จะมีข้อเสียอยู่บ้าง แต่ลูกสาวคนเล็กเป็นเด็กดีและมีศีลธรรม อย่างไรก็ตาม แม่นั้นแปลกประหลาดมาก เธอรักลูกสาวคนโตที่สุด และทนลูกสาวคนเล็กไม่ได้ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงมักส่งลูกสาวผู้น่าสงสารออกไปในป่าใหญ่เพื่อกำจัดเธอ เพราะเธอคิดว่าเธอจะหลงทางและไม่กลับมาอีก แต่เทวดาผู้พิทักษ์ซึ่งเด็กดีทุกคนมีนั้นไม่เคยทอดทิ้งเธอ แต่คอยนำเธอกลับสู่เส้นทางที่ถูกต้องเสมอ แต่ครั้งหนึ่ง เทวดาผู้พิทักษ์กลับทำตัวราวกับว่าไม่มีอยู่จริง และเด็กหญิงก็หาทางออกจากป่าไม่เจอ เธอเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเย็น แล้วเธอก็เห็นแสงไฟเล็กๆ ส่องสว่างอยู่ไกลๆ เธอวิ่งไปหาทันที และมาถึงกระท่อมเล็กๆ หลังหนึ่ง เธอเคาะประตู ประตูเปิดออก และเธอก็มาถึงประตูอีกบานหนึ่ง เธอเคาะอีกครั้ง ชายชราผู้มีเคราสีขาวโพลนและดูน่าเคารพนับถือได้เปิดประตูให้เธอ และเขาผู้นั้นก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากนักบุญโยเซฟ เขาพูดอย่างใจดีว่า “มาเถิด เด็กน้อยที่รัก นั่งลงบนเก้าอี้เล็กๆ ของข้าข้างกองไฟ และผิงไฟให้ร่างกายอบอุ่น ข้าจะไปตักน้ำสะอาดมาให้เจ้าหากเจ้ากระหายน้ำ แต่ที่นี่ในป่า ข้าไม่มีอะไรให้เจ้ากินนอกจากรากไม้เล็กๆ สองสามราก ซึ่งเจ้าต้องขูดและต้มก่อน”

นักบุญโยเซฟได้มอบรากไม้ให้แก่เธอ เด็กหญิงขูดรากไม้จนสะอาด แล้วนำแป้งแพนเค้กและขนมปังที่แม่ให้มาติดตัวไปด้วย ผสมทุกอย่างเข้าด้วยกันในกระทะ แล้วปรุงเป็นซุปข้น เมื่อซุปสุกแล้ว นักบุญโยเซฟกล่าวว่า “เราหิวมาก ขอแบ่งอาหารให้เราบ้าง” เด็กหญิงยินดีแบ่งปัน และแบ่งให้เขามากกว่าที่เก็บไว้สำหรับตัวเอง แต่ด้วยพระพรของพระเจ้า เธอจึงอิ่มหนำสำราญ เมื่อรับประทานอาหารเสร็จแล้ว นักบุญโยเซฟกล่าวว่า “ตอนนี้เราจะเข้านอนกันแล้ว แต่เรามีเตียงเพียงเตียงเดียว นอนลงเถอะ เราจะนอนบนฟางบนพื้น”

“ไม่ค่ะ” เธอตอบ “นอนในเตียงของตัวเองเถอะ ฟางก็อ่อนนุ่มพอสำหรับฉันแล้ว” แต่เซนต์โยเซฟกลับอุ้มเด็กหญิงขึ้นไปนอนบนเตียงเล็กๆ เด็กหญิงจึงสวดมนต์และหลับไป เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อตื่นขึ้นมา เธออยากจะกล่าวสวัสดีกับเซนต์โยเซฟ แต่กลับไม่เห็นเขา เธอจึงลุกขึ้นมองหาเขา แต่ก็หาไม่เจอ ในที่สุดเธอก็เห็นถุงเงินใบหนึ่งอยู่หลังประตู ถุงนั้นหนักมากจนเธอแทบจะยกไม่ไหว และบนถุงเขียนไว้ว่าเงินนี้สำหรับเด็กที่นอนที่นั่นในคืนนั้น เธอจึงรับถุงนั้น วิ่งหนีไปหาแม่ได้อย่างปลอดภัย และเมื่อเธอมอบเงินทั้งหมดให้แม่ แม่ก็รู้สึกภูมิใจในตัวเธอมาก

วันต่อมา เด็กคนที่สองก็อยากเข้าไปในป่าเช่นกัน แม่ของเธอจึงให้แพนเค้กและขนมปังชิ้นใหญ่กว่าแก่เธอ เหตุการณ์เกิดขึ้นกับเธอเหมือนกับเด็กคนแรก ในตอนเย็น เธอมาที่กระท่อมเล็กๆ ของนักบุญโยเซฟ ผู้ซึ่งให้รากไม้แก่เธอเพื่อทำซุปข้น เมื่อซุปเสร็จแล้ว เขาก็พูดกับเธออีกว่า “เราหิวมาก โปรดแบ่งปันอาหารของเจ้าให้เราบ้าง”

จากนั้นเด็กหญิงก็กล่าวว่า “ท่านรับส่วนของท่านไปได้เลย” ต่อมา เมื่อนักบุญโยเซฟเสนอเตียงของเขาให้เธอและต้องการนอนบนฟาง เธอก็ตอบว่า “ไม่ค่ะ นอนบนเตียงเถอะ มีที่ว่างเหลือเฟือสำหรับเราทั้งสองคน” นักบุญโยเซฟจึงอุ้มเธอขึ้นไปนอนบนเตียง แล้วท่านเองก็นอนลงบนฟาง

ในตอนเช้าเมื่อเด็กหญิงตื่นขึ้นและมองหานักบุญโยเซฟ เขาก็หายไปแล้ว แต่หลังประตูเธอก็พบถุงเงินเล็กๆ ถุงหนึ่งที่ยาวประมาณฝ่ามือ และมีข้อความเขียนไว้ว่าเงินนี้สำหรับเด็กที่นอนที่นี่เมื่อคืน เธอจึงหยิบถุงเล็กๆ นั้นแล้ววิ่งกลับบ้านไปฝากแม่ แต่แอบเก็บเงินไว้สองเหรียญสำหรับตัวเอง

ลูกสาวคนโตเริ่มอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นแล้ว และในเช้าวันรุ่งขึ้นเธอก็ยืนยันที่จะออกไปในป่าด้วย แม่ของเธอจึงให้แพนเค้กกับเธอไปกินได้ไม่อั้น รวมทั้งขนมปังและชีสด้วย ในตอนเย็น เธอพบเซนต์โจเซฟอยู่ในกระท่อมเล็กๆ ของเขา เช่นเดียวกับที่ลูกสาวอีกสองคนพบ เมื่อซุปพร้อมแล้ว เซนต์โจเซฟกล่าวว่า “ฉันหิวมาก ขออาหารบ้างเถอะ” เด็กหญิงตอบว่า “รอจนกว่าฉันจะอิ่มก่อน แล้วถ้าเหลืออะไรไว้ ท่านค่อยกินก็ได้” อย่างไรก็ตาม เธอกินเกือบหมดจาน และเซนต์โจเซฟต้องขูดอาหารที่เหลือออก หลังจากนั้น ชายชราผู้ใจดีก็เสนอที่นอนให้เธอ และอยากนอนบนฟาง เธอรับที่นอนโดยไม่ขัดข้องใดๆ นอนลงบนเตียงเล็กๆ และทิ้งฟางแข็งๆ ไว้ให้ชายผมขาว เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อเธอตื่นขึ้นมา ก็ไม่พบเซนต์โจเซฟ แต่เธอก็ไม่ได้กังวลอะไร เธอจึงมองหาถุงเงินอยู่หลังประตู เธอนึกภาพว่ามีอะไรบางอย่างตกอยู่บนพื้น แต่เนื่องจากเธอแยกแยะไม่ออกว่ามันคืออะไร เธอจึงก้มลงไปดูใกล้ๆ แต่จมูกนั้นก็ยังคงติดอยู่ที่จมูกของเธอ และเมื่อเธอลุกขึ้น เธอก็เห็นด้วยความสยดสยองว่ามันคือจมูกอีกอันหนึ่งที่ติดอยู่กับจมูกของเธอเอง จากนั้นเธอก็เริ่มกรีดร้องและคร่ำครวญ แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร เธอต้องทนเห็นมันติดอยู่ที่จมูกของเธอตลอดเวลา เพราะมันยื่นออกมาไกลมาก จากนั้นเธอก็วิ่งออกไปและกรีดร้องไม่หยุดจนกระทั่งได้พบกับนักบุญโยเซฟ เธอจึงก้มลงแทบเท้าท่านและขอร้องจนกระทั่งท่านสงสาร จึงดึงจมูกนั้นออกจากจมูกของเธอ และยังให้เงินเธออีกสองเหรียญด้วย

เมื่อเธอกลับถึงบ้าน แม่ของเธอยืนอยู่หน้าประตูและถามว่า “เจ้าได้รับอะไรมาบ้าง?”

จากนั้นเธอก็โกหกและพูดว่า “ได้เงินมาเยอะมาก แต่ฉันทำหายไประหว่างทางแล้ว”

“หายไปแล้ว!” แม่ร้อง “โอ้ แต่เราจะหามันเจอในไม่ช้า” แล้วจับมือลูกสาวและอยากจะออกไปตามหามันด้วยกัน ตอนแรกเธอเริ่มร้องไห้และไม่อยากไป แต่ในที่สุดเธอก็ไป ระหว่างทางนั้นเอง จิ้งจกและงูจำนวนมากก็หลุดออกมาโจมตีทั้งสองคน จนพวกเขาไม่รู้วิธีเอาตัวรอด ในที่สุดพวกมันก็กัดเด็กดื้อจนตาย และกัดเท้าแม่ เพราะเธอไม่ได้เลี้ยงดูลูกให้ดีกว่านี้