Św. Józef w Lesie

Była sobie raz matka, która miała trzy córki, z których najstarsza była nieokrzesana i zła, druga znacznie lepsza, choć miała swoje wady, ale najmłodsza była pobożnym, dobrym dzieckiem. Matka była jednak tak dziwna, że ​​to właśnie najstarszą córkę kochała najbardziej, a najmłodszej nie mogła znieść. Z tego powodu często wysyłała biedną dziewczynę do wielkiego lasu, aby się jej pozbyć, bo myślała, że ​​się zgubi i nigdy nie wróci. Lecz anioł stróż, którego ma każde grzeczne dziecko, nie opuścił jej, lecz zawsze naprowadził ją na właściwą drogę. Pewnego razu jednak anioł stróż zachowywał się tak, jakby go nie było, i dziecko nie mogło znaleźć drogi z lasu. Szła nieustannie, aż zapadł wieczór, a potem zobaczyła w oddali maleńką lampkę, podbiegła do niej i dotarła do małej chatki. Zapukała, drzwi się otworzyły i dotarła do drugich drzwi, gdzie zapukała ponownie. Otworzył jej starzec o śnieżnobiałej brodzie i dostojnym wyglądzie; był to nie kto inny, tylko święty Józef. Powiedział bardzo życzliwie: „Chodź, drogie dziecko, usiądź na moim krzesełku przy ogniu i ogrzej się; przyniosę ci czystej wody, jeśli jesteś spragniona; ale tu, w lesie, nie mam dla ciebie nic do jedzenia poza kilkoma korzonkami, które musisz najpierw oskrobać i ugotować”.

Święty Józef dał jej korzenie. Dziewczynka oskrobała je do czysta, a następnie przyniosła kawałek naleśnika i chleb, który dała jej matka, aby zabrała go ze sobą; wymieszała wszystko w rondlu i ugotowała sobie gęstą zupę. Kiedy była gotowa, święty Józef powiedział: „Jestem taki głodny; daj mi trochę twojego jedzenia”. Dziecko było bardzo chętne i dało mu więcej, niż zatrzymała dla siebie, ale Boże błogosławieństwo było z nią, więc była nasycona. Kiedy zjedli, święty Józef powiedział: „Teraz pójdziemy spać; mam jednak tylko jedno łóżko, połóż się w nim. Ja położę się na ziemi, na słomie”.

„Nie” – odpowiedziała – „zostań w swoim łóżku, słoma jest wystarczająco miękka dla mnie”. Święty Józef wziął jednak dziecko na ręce i zaniósł je do łóżeczka, gdzie odmówiła modlitwę i zasnęła. Następnego ranka, gdy się obudziła, chciała powiedzieć dzień dobry świętemu Józefowi, ale go nie zobaczyła. Wstała więc i zaczęła go szukać, ale nigdzie go nie znalazła; w końcu dostrzegła za drzwiami woreczek z pieniędzmi tak ciężki, że ledwo mogła go unieść, a na nim było napisane, że jest dla dziecka, które spało tam tej nocy. Wzięła więc woreczek, skoczyła z nim i bezpiecznie dotarła do matki, a ponieważ oddała jej wszystkie pieniądze, nie mogła powstrzymać się od zadowolenia z niej.

Następnego dnia drugie dziecko również zapragnęło pójść do lasu. Matka dała jej znacznie większy kawałek naleśnika i chleba. Zdarzyło się jej tak samo, jak z pierwszym dzieckiem. Wieczorem przyszła do małej chatki św. Józefa, który dał jej korzenie na gęstą zupę. Kiedy zupa była gotowa, powiedział do niej: „Jestem taki głodny, daj mi trochę twojego jedzenia”.

Wtedy dziecko powiedziało: „Możesz wziąć swoją część”. Później, gdy święty Józef zaproponował jej swoje łóżko i chciała położyć się na słomie, odpowiedziała: „Nie, połóż się w łóżku, jest tam mnóstwo miejsca dla nas obojga”. Święty Józef wziął ją w ramiona, położył na łóżku i sam położył się na słomie.

Rano, gdy dziecko obudziło się i szukało świętego Józefa, ten zniknął, ale za drzwiami znalazła mały woreczek z pieniędzmi, wielkości dłoni, z napisem, że jest on przeznaczony dla dziecka, które spało tam zeszłej nocy. Wzięła więc woreczek i pobiegła z nim do domu, zanosząc go matce, ale potajemnie zatrzymała dla siebie dwie monety.

Najstarsza córka była już wtedy ciekawa i następnego ranka również nalegała na wyjście do lasu. Matka dała jej naleśniki – ile tylko chciała – a także chleb i ser. Wieczorem zastała św. Józefa w jego małej chatce, tak jak zastały go dwie inne córki. Kiedy zupa była gotowa i św. Józef powiedział: „Jestem taki głodny, daj mi trochę swojego jedzenia”, dziewczyna odpowiedziała: „Poczekaj, aż się nasycę; jeśli coś zostanie, to dostaniesz”. Zjadła jednak prawie wszystko, a św. Józef musiał zeskrobać talerz. Potem poczciwy staruszek zaproponował jej swoje posłanie i chciał położyć się na słomie. Przyjęła je bez sprzeciwu, położyła się na małym posłaniu, a twardą słomę zostawiła siwowłosemu mężczyźnie. Następnego ranka, gdy się obudziła, św. Józefa nie było, ale nie przejmowała się tym. Rozejrzała się za drzwiami, szukając sakiewki. Wydało jej się, że coś leży na ziemi, ale ponieważ nie mogła dokładnie rozróżnić, co to było, schyliła się i przyjrzała temu uważnie, ale to nadal zwisało jej z nosa, a kiedy wstała, ku swemu przerażeniu zobaczyła, że ​​to drugi nos, który zwisał mocno z jej własnego. Wtedy zaczęła krzyczeć i wyć, ale to na nic się zdało; zmuszona była ciągle widzieć go na swoim nosie, bo sięgał tak daleko. Wybiegła więc i krzyczała bez przerwy, aż spotkała świętego Józefa, u którego stóp upadła i błagała, aż z litości zdjął jej nos i nawet dał jej dwa pensy.

Gdy wróciła do domu, jej matka stała przed drzwiami i zapytała: „Co ci dano?”

Potem skłamała i powiedziała: „Wielki worek pieniędzy, ale zgubiłam go po drodze”.

„Zgubiłam je!” krzyknęła matka, „och, ale wkrótce je znajdziemy!” i wzięła ją za rękę, chcąc szukać razem z nią. Początkowo zaczęła płakać i nie chciała iść, ale w końcu poszła. Po drodze jednak tak wiele jaszczurek i węży rzuciło się na nie obie, że nie wiedziały, jak się uratować. W końcu użądliły nikczemne dziecko na śmierć, a matkę w stopę, bo nie wychowała go lepiej.