Tembel Harry

Harry tembeldi ve her gün keçisini otlatmaya götürmekten başka yapacak bir şeyi olmamasına rağmen, günün işi bittikten sonra eve döndüğünde inliyordu. “Gerçekten de ağır bir yük,” dedi, “ve her yıl sonbaharın sonlarına kadar keçiyi bu şekilde tarlaya sürmek yorucu bir iş! Keşke uzanıp uyuyabilseydim, ama hayır, genç ağaçlara zarar vermesin, çitten bahçeye girmesin veya tamamen kaçmasın diye gözümü açık tutmak zorundayım. Nasıl dinlenebilirim ki, hayatımda nasıl huzur bulabilirim?” Oturdu, düşüncelerini topladı ve omuzlarını bu yükten nasıl kurtarabileceğini düşündü. Uzun süre tüm düşünceler işe yaramadı, ama aniden gözlerinden perdeler kalkmış gibi oldu. “Ne yapacağımı biliyorum,” diye bağırdı, “Keçisi olan ve benimkini de onunkiyle birlikte götürebilecek şişman Trina ile evleneceğim ve o zaman kendimi artık yormaya gerek kalmayacak.”

Harry kalktı, yorgun bacaklarını hareket ettirdi ve sokağın karşısına, çünkü daha uzak değildi, şişman Trina'nın ailesinin evine gitti ve çalışkan ve erdemli kızlarını evlenmek için istedi. Aile uzun süre düşünmedi. "Benzerler birbirini çeker," diye düşündüler ve kabul ettiler.

Şişman Trina, Harry'nin karısı oldu ve iki keçiyi de otlatmaya götürdü. Harry çok eğlendi ve dinlenmesini gerektirecek bir işi yoktu, sadece kendi tembelliği vardı. Sadece ara sıra onunla dışarı çıkıyor ve şöyle diyordu: "Bunu sadece daha sonra dinlenmenin tadını çıkarmak için yapıyorum, yoksa insan dinlenmenin tüm anlamını yitiriyor."

Ama şişman Trina da en az Harry kadar tembeldi. Bir gün şöyle dedi: “Sevgili Harry, neden hayatımızı gereksiz yere bu kadar zahmetli hale getirip gençliğimizin en güzel günlerini mahvediyoruz? Her sabah en tatlı uykumuzu meleyerek bölen iki keçiyi komşumuza vermemiz ve onun da bize bir arı kovanı vermesi daha iyi olmaz mıydı? Arı kovanını evin arkasındaki güneşli bir yere koyarız ve bir daha bununla uğraşmayız. Arılar bakıma veya tarlaya sürülmeye ihtiyaç duymazlar; uçup kendi kendilerine evlerine dönerler ve en ufak bir zahmet vermeden bal toplarlar.”

“Akıllı bir kadın gibi konuştun,” diye yanıtladı Harry. “Teklifini gecikmeden yerine getireceğiz, üstelik bal keçi sütünden daha lezzetli ve besleyici, ayrıca daha uzun süre de saklanabiliyor.”

Komşu, iki keçi için seve seve bir arı kovanı verdi. Arılar sabahın erken saatlerinden akşamın geç saatlerine kadar hiç yorulmadan girip çıktılar ve kovanı en güzel balla doldurdular; öyle ki sonbaharda Harry kovandan koca bir sürahi dolusu bal alabildi.

Sürahiyi yatak odalarının duvarına sabitlenmiş bir tahtanın üzerine koydular ve çalınmasından veya farelerin bulmasından korktukları için Trina kalın bir fındık dalı getirip yatağının yanına koydu, böylece gereksiz yere kalkmadan eliyle ona ulaşabilsin ve davetsiz misafirleri uzaklaştırabilsin. Tembel Harry öğleden önce yatağından kalkmayı sevmezdi. “Erken kalkan, varlığını israf eder,” dedi.

Bir sabah, uzun uykusundan sonra, gün ışığında tüylerin arasında uzanırken karısına şöyle dedi: "Kadınlar tatlı şeylere düşkündür ve sen hep balı gizlice tadıyorsun; hepsini yemeden önce, onu bir kaz yavrusuyla takas etmemiz daha iyi olur."

“Ama,” diye yanıtladı Trina, “onlara bakacak bir çocuğumuz olmadan olmaz! Ben kendimi o küçük kazlarla mı yoracağım, bütün gücümü onlara boş yere mi harcayacağım?”

“Sence bu genç kazlara bakacak mı?” dedi Harry. “Günümüzde çocuklar artık itaat etmiyor, kendi keyiflerine göre hareket ediyorlar, çünkü kendilerini anne babalarından daha zeki sanıyorlar, tıpkı ineği aramaya gönderilen ve üç karakuşu kovalayan o çocuk gibi.”

“Ah,” diye yanıtladı Trina, “eğer dediğimi yapmazsa bu adamın sonu kötü olacak! Bir sopa alıp derisini sayamayacağım kadar çok darbeyle döveceğim. Bak Harry,” diye bağırdı coşkuyla ve fareleri kovmak için kullandığı sopayı kaptı, “Bak, işte ona böyle vuracağım!” Vurmak için kolunu uzattı, ama ne yazık ki yatağın üzerindeki bal sürahisine vurdu. Sürahi duvara çarptı ve parçalara ayrılıp yere düştü, ince bal da yere aktı.

“Kaz ve yavru kaz orada yatıyor,” dedi Harry, “bakıma ihtiyaçları yok. Ama neyse ki sürahi kafama düşmedi. Kaderimizden memnun olmak için her türlü nedenimiz var.” Sonra parçalardan birinde hala biraz bal olduğunu görünce elini uzattı ve neşeyle, “Kalanları, karım, yine de iştahla yiyeceğiz ve yaşadığımız korkudan sonra biraz dinleneceğiz. Biraz geç kalksak da önemli değil, gün her zaman yeterince uzundur,” dedi.

“Evet,” diye yanıtladı Trina, “her zaman işin sonuna doğru, uygun zamanda varacağız. Biliyor musun, salyangoz bir keresinde düğüne davet edilmiş ve yola çıkmış, ama vaftiz törenine varmış. Evin önünde çitin üzerinden düşmüş ve 'Hızın faydası yok' demiş.”