Leniwy Harry

Harry był leniwy i choć nie miał nic innego do roboty, jak tylko codziennie pędzić kozę na pastwisko, to jednak jęczał, wracając do domu po skończonej pracy. „To rzeczywiście ciężki ciężar” – powiedział – „i żmudne zajęcie pędzić kozę w pole rok po roku, aż do późnej jesieni! Gdyby można było się położyć i spać, ale nie, trzeba mieć oczy otwarte, żeby koza nie zraniła młodych drzewek, nie przecisnęła się przez żywopłot do ogrodu albo w ogóle nie uciekła. Jak można mieć odpoczynek albo spokój?” Usiadł, zebrał myśli i zastanawiał się, jak uwolnić ramiona od tego ciężaru. Przez długi czas wszelkie myślenie było daremne, ale nagle jakby łuski spadły mu z oczu. „Wiem, co zrobię” – zawołał – „poślubię grubą Trinę, która też ma kozę, i będę mogła wyprowadzać moją kozę razem z jej, i wtedy nie będę musiał się już więcej kłopotać”.

Harry wstał więc, ruszył zmęczonemi nogami i przeszedł przez ulicę – bo dalej już nie było – do miejsca, gdzie mieszkali rodzice grubej Triny, i poprosił o rękę swojej pracowitej i cnotliwej córki. Rodzice nie zastanawiali się długo. „Ptaki jednego gatunku trzymają się razem” – pomyśleli i wyrazili zgodę.

Tak więc gruba Trina została żoną Harry'ego i wyprowadziła obie kozy. Harry dobrze się bawił i nie miał żadnej pracy, od której potrzebowałby odpoczynku, poza własną bezczynnością. Wychodził z nią tylko od czasu do czasu i mawiał: „Robię to tylko po to, żeby potem móc cieszyć się odpoczynkiem, inaczej człowiek traci do tego wszelkie poczucie”.

Ale gruba Trina nie była mniej leniwa. „Kochany Harry” – powiedziała pewnego dnia – „po co mielibyśmy sobie tak utrudniać życie, skoro nie ma takiej potrzeby, i w ten sposób rujnować najpiękniejsze dni naszej młodości? Czyż nie byłoby lepiej oddać sąsiadowi te dwie kozy, które co rano niepokoją nas w najsłodszym śnie swoim beczeniem, a on da nam ul dla nich. Ul postawimy w słonecznym miejscu za domem i nie będziemy się nim więcej zajmować. Pszczołami nie trzeba się opiekować ani wyganiać na pole; wylatują i same znajdują drogę do domu, zbierając miód bez najmniejszego kłopotu”.

„Mówiłaś jak rozsądna kobieta” – odparł Harry. „Zrealizujemy twoją propozycję bezzwłocznie, a poza tym miód smakuje lepiej i odżywia lepiej niż mleko kozie, a do tego można go przechowywać dłużej”.

Sąsiad chętnie podarował ul dla dwóch kóz. Pszczoły latały od wczesnego rana do późnego wieczora, nie przemęczając się, i napełniały ul najpiękniejszym miodem, tak że jesienią Harry mógł z niego wydobyć cały dzbanek.

Postawili dzban na desce przymocowanej do ściany ich sypialni, a ponieważ obawiali się, że im go ukradną albo że myszy go znajdą, Trina przyniosła grubą laskę leszczynową i położyła ją obok łóżka, żeby bez zbędnego wstawania mogła sięgnąć po nią ręką i odgonić nieproszonych gości. Leniwy Harry nie lubił wstawać z łóżka przed południem. „Kto wstaje wcześnie” – powiedział – „marnuje swój majątek”.

Pewnego ranka, gdy leżał jeszcze wśród piór w biały dzień, odpoczywając po długim śnie, powiedział do żony: „Kobiety lubią słodycze, a ty zawsze próbujesz miodu w ukryciu; lepiej będzie, jeśli wymienimy go na gęś z młodym gąsiątkiem, zanim zjesz go całego”.

„Ale” – odpowiedziała Trina – „nie wcześniej, niż będziemy mieli dziecko, którym będę się opiekować! Czy mam się zamartwiać małymi gęsiami i marnować na nie całą swoją energię, a i tak nic z tego nie wyjdzie?”

„Myślisz”, powiedział Harry, „że ten dzieciak będzie się opiekował gęsiami? W dzisiejszych czasach dzieci już nie słuchają, robią to, co im się podoba, bo uważają się za mądrzejsze od rodziców, zupełnie jak ten chłopiec, którego wysłano na poszukiwanie krowy i który gonił trzy kosy”.

„Och” – odpowiedziała Trina – „ten będzie miał źle, jeśli nie zrobi, co mówię! Wezmę kij i zbiję mu skórę, zadając więcej ciosów, niż potrafię zliczyć. Patrz, Harry” – krzyknęła z zapałem i chwyciła kij, którym miała odgonić myszy. „Patrz, tak na niego rzucę!”. Wyciągnęła rękę, żeby uderzyć, ale nieszczęśliwie trafiła w dzbanek z miodem nad łóżkiem. Dzbanek uderzył o ścianę i rozsypał się na kawałki, a wyborny miód popłynął po ziemi.

„Tam leżą gęś i młode gąsiątko” – powiedział Harry – „i nie potrzebują opieki. Ale na szczęście dzban nie spadł mi na głowę. Mamy wszelkie powody, by być zadowoleni z naszego losu”. A potem, widząc, że w jednym z kawałków jest jeszcze trochę miodu, wyciągnął po niego rękę i powiedział całkiem radośnie: „Resztki, moja żono, zjemy jeszcze ze smakiem i odpoczniemy trochę po tym, co przeżyliśmy. Ważne, żebyśmy wstali trochę później, dzień zawsze jest wystarczająco długi”.

„Tak” – odpowiedziała Trina – „zawsze dotrzemy do końca w odpowiednim czasie. Czy wiesz, że ślimak został kiedyś zaproszony na wesele i ruszył w drogę, ale dotarł na chrzciny. Przed domem przeleciał przez płot i powiedział: „Prędkość nic nie da”.