Luie Harry

Harry was lui, en hoewel hij niets anders te doen had dan zijn geit dagelijks naar de wei te drijven, kreunde hij toch als hij na zijn werkdag thuiskwam. 'Het is inderdaad een zware last,' zei hij, 'en een vermoeiende bezigheid om jaar na jaar, tot laat in de herfst, een geit op deze manier naar de wei te drijven! Als je maar kon gaan liggen en slapen, maar nee, je moet je ogen openhouden, anders beschadigt hij de jonge bomen, wurmt hij zich door de heg een tuin in, of loopt hij helemaal weg. Hoe kun je dan ooit rust of vrede vinden?' Hij ging zitten, verzamelde zijn gedachten en overwoog hoe hij deze last van zijn schouders kon halen. Lange tijd leverde al het denken niets op, maar plotseling was het alsof er schubben van zijn ogen vielen. 'Ik weet wat ik ga doen,' riep hij, 'ik trouw met de dikke Trina, die ook een geit heeft, en die de mijne met de hare mee kan nemen, en dan hoef ik me nergens meer druk om te maken.'

Harry stond dus op, zette zijn vermoeide benen in beweging en liep recht de straat over, want het was niet verder, naar het huis van de ouders van de dikke Trina, en vroeg hun ijverige en deugdzame dochter ten huwelijk. De ouders hoefden niet lang na te denken. "Soort zoekt soort," dachten ze, en stemden toe.

Zo werd de dikke Trina Harry's vrouw en leidde ze de geiten naar buiten. Harry had het naar zijn zin en hoefde nergens van uit te rusten, behalve van zijn eigen luiheid. Hij ging slechts af en toe met haar op pad en zei: "Ik doe het alleen maar zodat ik later meer van mijn rust kan genieten, anders verlies je alle zin erin."

Maar de dikke Trina was al even lui. 'Lieve Harry,' zei ze op een dag, 'waarom zouden we ons leven zo zwaar maken als dat niet nodig is, en zo de mooiste dagen van onze jeugd verpesten? Zou het niet beter zijn om de twee geiten die ons elke ochtend in onze zoetste slaap storen met hun geblaat, aan onze buurman te geven? Hij zal ons dan een bijenkorf voor ze geven. We zetten de bijenkorf op een zonnige plek achter het huis en hoeven ons er verder niet meer druk om te maken. Bijen hoeven niet verzorgd te worden of naar het veld gedreven te worden; ze vliegen uit, vinden zelf de weg terug naar huis en verzamelen honing zonder enige moeite.'

'Je hebt gesproken als een verstandige vrouw,' antwoordde Harry. 'We zullen je voorstel onmiddellijk uitvoeren, en bovendien smaakt honing beter en voedt het beter dan geitenmelk, en het is ook langer houdbaar.'

De buurman gaf de twee geiten graag een bijenkorf. De bijen vlogen er van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat in en uit zonder moe te worden en vulden de korf met de heerlijkste honing, zodat Harry er in de herfst een hele kan vol uit kon halen.

Ze zetten de kruik op een plank die aan de muur van hun slaapkamer was bevestigd, en omdat ze bang waren dat die gestolen zou worden of dat de muizen hem zouden vinden, bracht Trina een stevige hazelaarstok mee en legde die naast haar bed, zodat ze er zonder onnodig op te staan ​​bij kon en de ongenode gasten kon verjagen. Luie Harry verliet zijn bed liever niet voor de middag. "Wie vroeg opstaat," zei hij, "verspilt zijn geld."

Op een ochtend, toen hij nog midden op de dag tussen de veren lag uit te rusten na zijn lange slaap, zei hij tegen zijn vrouw: "Vrouwen zijn dol op zoetigheid, en jij proeft altijd stiekem van de honing; het zou beter voor ons zijn om die te ruilen voor een gans met een jong gansje, voordat je alles opeet."

'Maar,' antwoordde Trina, 'niet voordat we een kind hebben dat voor ze kan zorgen! Moet ik me druk maken om die kleine gansjes en al mijn energie daaraan verspillen zonder resultaat?'

'Denk je soms,' zei Harry, 'dat die jongen op ganzen zal passen? Kinderen van tegenwoordig gehoorzamen niet meer, ze doen maar wat ze zelf willen, omdat ze zichzelf slimmer vinden dan hun ouders, net zoals die jongen die eropuit gestuurd werd om de koe te zoeken en drie merels achterna zat.'

'O,' antwoordde Trina, 'deze zal het slecht vergaan als hij niet doet wat ik zeg! Ik pak een stok en zal hem ontelbaar veel klappen geven. Kijk, Harry,' riep ze enthousiast, en ze greep de stok waarmee ze de muizen had verjaagd, 'Kijk, zo ga ik hem te lijf!' Ze stak haar arm uit om te slaan, maar raakte per ongeluk de honingkan boven het bed. De kan botste tegen de muur en viel in stukken naar beneden, en de fijne honing stroomde over de grond.

'Daar liggen de gans en het gansje,' zei Harry, 'en ze hebben geen verzorging nodig. Maar het is maar goed dat de kruik niet op mijn hoofd is gevallen. We hebben alle reden om tevreden te zijn met ons lot.' En toen hij zag dat er nog wat honing in een van de scherven zat, stak hij zijn hand ernaar uit en zei opgewekt: 'De rest, mijn vrouw, zullen we nog met smaak opeten, en we zullen even uitrusten na de schrik die we hebben gehad. Het maakt niet uit als we wat later opstaan, de dag is altijd lang genoeg.'

'Ja,' antwoordde Trina, 'we komen er altijd wel op het juiste moment mee klaar. Weet je dat de slak ooit werd uitgenodigd voor een bruiloft en op weg ging, maar bij een doopfeest aankwam? Voor het huis viel hij over de schutting en zei: 'Haast heeft geen zin.' '